Τα ναυάγια του τζόγου

Λας Βέγκας. Οι μισοί από τους 100.000 άστεγους της πόλης αυτής είναι εξαρτημένοι από τον τζόγο

Πριν από έναν χρόνο, είχε θέση διευθυντού, μια αξιοζήλευτη οικογένεια, ένα
πολυτελές σκάφος και δύο υπερπολυτελή αυτοκίνητα. Σήμερα δεν έχει τίποτε.
Κοιμάται κάτω από μια γέφυρα και τρώει από ξένα χέρια. Τι μεσολάβησε; Μία
στάση στην παγκόσμια πρωτεύουσα του τζόγου.

Κάθε πινακίδα από νέον και ένας ακόμη πειρασμός. Μπορεί να ονομάζεται ρουλέτα,
μπορεί να λέγεται μπλακ-τζακ, μπορεί να «κυκλοφορεί» ως κουλοχέρης – δεν έχει
σημασία, για τους εραστές του τζόγου, το Λας Βέγκας είναι ο παράδεισος επί της
Γης. Και η κόλαση μαζί. Εκατό χιλιάδες άστεγοι περιπλανώνται καθημερινά στους
δρόμους αυτής της πόλης. Οι μισοί, περίπου, από αυτούς είναι εξαρτημένοι από
τον τζόγο. Οι μισοί, περίπου, από αυτούς ήταν κάποτε ευυπόληπτοι πολίτες,
είχαν μια αξιοπρεπή ζωή. Σήμερα επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια του Στρατού
Σωτηρίας. Δεν ξεχνούν όμως, να «καταθέσουν» καθημερινά τα λιγοστά «σεντς» που
μαζεύουν από ελεημοσύνες σε κάποιον από τους πανταχού παρόντες κουλοχέρηδες.
Σε ένα πρατήριο βενζίνης, σε κάποιο παρακμιακό μπαρ, σε κάποιο πλυντήριο
ρούχων, οπουδήποτε παρεκτός των μεγάλων καζίνο: σε αυτά είναι πλέον
ανεπιθύμητοι, δεν ταιριάζουν με τη λαμπερή και χαρούμενη εικόνα τους.

Πουθενά ίσως στον κόσμο δεν μπορεί κανείς να ανέβει και να κατέβει τόσο
γρήγορα τη σκάλα του πλούτου όσο στο Λας Βέγκας. Στην πόλη με την ταχύτερη
οικιστική ανάπτυξη των ΗΠΑ, δεκάδες άστεγοι πεθαίνουν τον χειμώνα από το κρύο.
Συχνά, τους βρίσκουν παγωμένους μέσα στο «τυχερό παντελόνι» τους, αυτό που
φορούσαν εκείνη τη μέρα, σε μια άλλη ζωή, που είχαν κερδίσει στο καζίνο
Ceasars ή το Bellagio. Κάθε βράδυ, πραγματοποιούνται στο Λας Βέγκας, σε
διάφορες συνοικίες, ογδόντα διαφορετικές συναντήσεις των Ανώνυμων Τζογαδόρων –
είκοσι περισσότερες, δηλαδή, από όσες πραγματοποιούνται την ίδια χρονική
περίοδο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Ρότζερ Τόμας είναι σήμερα ένας από τους υπεύθυνους αυτής της οργάνωσης
αρωγής. Πριν φτάσει σε αυτή τη θέση, όμως, είχε χρειαστεί να πει πολλές φορές
την κλασική φράση «Με λένε Ρότζερ και είμαι τζογαδόρος». Μέσα σε ένα χρόνο,
έχασε 250.000 δολάρια, εξάντλησε το υπόλοιπο δεκατεσσάρων διαφορετικών
πιστωτικών καρτών. Για να μπορέσει να συνεχίσει να τζογάρει, πούλησε το σπίτι
του. Κατόπιν τις μετοχές του. Και το αυτοκίνητό του. Η θεά Τύχη εξακολουθούσε
να τον αγνοεί αλλά εκείνος εξακολουθούσε να πολιορκεί τα καζίνο. Ζούσε μέσα σε
ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο. «Περνούσα τον μισό μου χρόνο στο καζίνο και
τον άλλο μισό στο ενεχυροδανειστήριο, πουλώντας ό,τι μπορούσα να πουλήσω»,
λέει στο γαλλικό περιοδικό Nouvel Observateur. «Ήμουν τόσο εξαρτημένος που μια
μέρα έκλεψα το αυτοκίνητο της φίλης μου για να το πουλήσω».

Ιστορίες όπως αυτή συναντά κανείς χιλιάδες στο Λας Βέγκας. Και οι περισσότερες
δεν περιέχουν καν μια προοπτική ελπίδας. «Παλαιότερα, ξέρετε, ζούσα στο
Σικάγο. Είχα ένα σπίτι, δύο αυτοκίνητα, μια οικογένεια. Φορούσα επώνυμα
παπούτσια και κολόνια Cartier. Κι έπειτα, ήρθα εδώ. Και ξεκίνησε η κόλαση.
Άρχισα να παίζω και να χάνω και να ξαναπαίζω. Σήμερα, είμαι ένα τίποτα. Η
γυναίκα μου με έδιωξε πριν από πέντε χρόνια. Ο αδελφός μου δεν θέλει να με
βλέπει. Δεν έχω πια φίλους και έχω τόσο καιρό να δω τον γιο μου που δεν
θυμάμαι καν το πρόσωπό του. Εκατό φορές ορκίστηκα στη Βίβλο να μην ξαναπαίξω.
Εκατό φορές ξαναβρέθηκα μπροστά στο τραπέζι της ρουλέτας. Υπάρχουν υπερβολικά
πολλά φώτα νέον εδώ, υπερβολικά πολλοί πειρασμοί. Είμαι τελειωμένος». Ο
άνθρωπος που αφηγείται την ιστορία αυτή στο Nouvel Observateur δεν αποκαλύπτει
το όνομά του. Τι σημασία έχει άλλωστε; Δεν είναι παρά ένας ακόμη από τους
Ανώνυμους Χαμένους του Λας Βέγκας.