Γένοβα, ένα χρόνο μετά το φόνο

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε στη Γένοβα ο Κάρλο Τζουλιάνι, που έμελλε να γίνει
“Χριστός” στα μάτια των εκπροσώπων του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης…

Δολοφονία: Όλος ο κόσμος πάγωσε όταν αντίκρυσε τις φωτογραφίες που κατέγραφαν καρέ-καρέ τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι, που έπεσε νεκρός από δύο σφαίρες συνομηλίκου του καραμπινιέρου

Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από την ημέρα που ο 23χρονος Κάρλο Τζουλιάνι έπεφτε
νεκρός από τις σφαίρες του όπλου ενός καραμπινιέρου στη Γένοβα. Όμως, «ο πόνος
δεν έφυγε ούτε για μια ώρα», λέει στα «ΝΕΑ» ο πατέρας του αδικοχαμένου νέου,
Τζουλιάνο Τζουλιάνι, που γλείφει ακόμα τις πληγές του. Το ίδιο φαίνεται πως
κάνει και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης…

Ήταν απόγευμα Παρασκευής της 20ής Ιουλίου, όταν ο Κάρλο Τζουλιάνι, στη
διάρκεια της διαδήλωσης, έπεφτε αιμόφυρτος στον δρόμο, χτυπημένος από τον
συνομήλικό του καραμπινιέρο Μάριο Πλακανίκα. Λίγα δευτερόλεπτα αφού ο νέος
είχε πέσει κάτω, το αυτοκίνητο των καραμπινιέρων περνούσε από πάνω του
δίνοντάς του το τελικό χτύπημα.

Πεδίο μάχης. Οι δρόμοι της Γένοβας μετατράπηκαν σε πεδίο μάχης και την
επόμενη ημέρα. Η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα συνάντηση εκπροσώπων του πολύχρωμου
«λαού του Σιατλ», αποδείχθηκε ταυτόχρονα και η πιο αιματηρή συνάντηση του
είδους τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη.

Όλοι καταδίκασαν το αιματηρό ντεμπούτο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο πόνος της
οικογένειας όμως…«Ο πόνος; Είναι πάντα ο ίδιος. Κάθε ώρα της ημέρας. Η μόνη
παρηγοριά είναι η αλληλεγγύη των φίλων και των πολλών, πραγματικά πολλών
ανθρώπων που γνώρισα χάρη στον Κάρλο αυτή τη χρονιά. Αυτό είναι ένα από τα
πολλά του δώρα», λέει στα «ΝΕΑ» ο πατέρας του, Τζουλιάνο Τζουλιάνι,
οργανωμένος συνδικαλιστής.

Δεν θα τον εμπόδιζε. Αν ξαναζούσε την 20ή Ιουλίου του 2001 θα είχε
εμποδίσει τον γιο του να πάει στη διαδήλωση; «Όχι», απαντά, τονίζοντας ότι «η
αδιαφορία είναι “πραγματικό τέρας της ιστορίας”, όπως γράφει ο Γκράμσι. Δηλαδή
το να μη συμμετέχεις. Ο Κάρλο δεν αδιαφορούσε για τα δράματα του κόσμου, ή για
την ανυπόφορη αδικία. Και η διαδήλωση είναι ένα δικαίωμα θεμελιωμένο από το
Σύνταγμα».

Η ιταλική αστυνομία προσπάθησε να εμφανίσει τη δολοφονία του Κάρλο ως ατύχημα,
και τα επεισόδια σε βίαιες εκδηλώσεις της πλειοψηφίας των διαδηλωτών – και όχι
μιας μειοψηφίας, όπως αποδείχθηκε. Λίγες ημέρες μετά τα βίαια γεγονότα η
Σούζαν Τζορτζ, αντιπρόεδρος της ATTAC Γαλλίας, έγραφε ότι επρόκειτο για μια…
«νόμιμη δολοφονία»…

Παγίδα. Είναι έτσι; «Η δολοφονία του Κάρλο έγινε σε ένα συγκεκριμένο
πλαίσιο. Ήταν μια πραγματική παγίδα. Μέχρι το πρωί της 20ής Ιουλίου, το
λεγόμενο «Μαύρο Μπλοκ» είχε μπει στη διαδήλωση. Ήταν άνθρωποι από παντού:
νεοναζιστές, φασίστες και άνθρωποι της αστυνομίας που μπήκαν για να
προκαλέσουν επεισόδια! Αφέθηκαν ελεύθεροι να καταστρέψουν την πόλη για να
δικαιολογήσουν την πιο βίαιη και αδικαιολόγητη καταστολή στην ιστορία της
Ιταλίας», ξεσπά ο Τζουλιάνο Τζουλιάνι.

«Ένα από τα πολλά δώρα του Κάρλο ήταν η παρηγοριά και η συμπαράσταση των φίλων που απέκτησα μετά τον θάνατό του», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τζουλιάνο Τζουλιάνι, πατέρας του 23χρονου δολοφονηθέντος διαδηλωτή στη Γένοβα

Άρα, θα ήθελε να δει τον δολοφόνο του γιου του να τιμωρείται; «Η ευθύνη ανήκει
πια στην δικαστική εξουσία. Εγώ δεν έχω καμιά επιθυμία να δημιουργήσω βεντέτα.
Θέλω μόνο την αλήθεια και τη δικαιοσύνη», απαντά αυτός ο μειλίχιος άνθρωπος.

Όμως το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, χρειαζόταν έναν μάρτυρα. Και τώρα
τον έχει… «Αυτό το κίνημα δεν έχει ανάγκη από μάρτυρες», λέει ο κ.
Τζουλιάνι. Κι αυτό επειδή «εκφράζει μια ιδέα δυνατή, μια ιδέα αλληλεγγύης και
γενναιοδωρίας. Ζητάς κάτι για τους άλλους και όχι για σένα. Το κίνημα είναι
ενωμένο».

«Χριστός». Οι εκπρόσωποι του κινήματος βλέπουν στο πρόσωπο του νεκρού
Κάρλο Τζουλιάνι έναν «Χριστό», όπως είχε χαρακτηριστεί από τα διεθνή μέσα
ενημέρωσης, που θυσιάστηκε, όμως ο πατέρας δεν μπορεί παρά να βλέπει τον γιο
του. «Η ζωή του Κάρλο, τα αισθήματά του, ανήκουν μόνο σε εκείνον. Από μαθητής
οργάνωνε διαδηλώσεις στο σχολείο του. Αργότερα συμμετείχε σε διάφορες
διαδηλώσεις που γίνονταν σε ολόκληρη τη χώρα, σε συνδικαλιστικές, κυρίως, για
τα δικαιώματα. Στις 3.00 το μεσημέρι της 20ης Ιουλίου μιλήσαμε απ’ το τηλέφωνο
και μου είπε να μην ανησυχώ…».

Χωρίς σημαίες. Η κηδεία του Κάρλο Τζουλιάνι έγινε στις 25 Ιουλίου.
Χωρίς σημαίες και πανό, χωρίς μεγαλόστομες δηλώσεις. Ένας επικήδειος από τον
πατέρα του, ο ήχος της κιθάρας ενός φίλου του νεαρού και μια σημαία της
αγαπημένης του ομάδας, της Ρόμα, τον συνόδευσαν μέχρι το τέλος. Ο Τζουλιάνο
Τζουλιάνι, αξιοπρεπής και λιγομίλητος, έδινε την εντύπωση ότι είχε
συνειδητοποιήσει απόλυτα γιατί δολοφονήθηκε ο γιος του. Είναι αλήθεια; Η
απάντησή του είναι λακωνική: «Πιστεύω ότι έκανα μια επίκληση για την ειρήνη.
Σε κανέναν άλλο δεν θα συνέβαινε αυτό που συνέβη στον Κάρλο…».

Ερωτήματα. Ο Τζουλιάνο Τζουλιάνι κλείνει τη συζήτηση με μια σειρά
ερωτημάτων: «Θεωρούμε πραγματικά ότι θα μπορούσε να διαγράψει κανείς τα 30.000
παιδάκια που πεθαίνουν κάθε ημέρα από την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες; θα
μπορούσε να αδιαφορήσει κανείς χωρίς να κάνει τίποτα; Αλήθεια, όλα αυτά
αξίζουν λιγότερο από τον Dow Jones; Γιατί πρέπει να είμαστε ενθουσιασμένοι
όταν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν γύρω μας πράγματα που είναι αφόρητα; Ο Κάρλο
λάμβανε υπόψη του αυτά τα αφόρητα πράγματα…».

Οι δυνάμεις καταστολής χτύπησαν με αγριότητα

Η προκλητική συμπεριφορά της ιταλικής αστυνομίας είχε αρχίσει πριν οι
διαδηλωτές καταφθάσουν στην πόλη. Υπήρχε σκοπιμότητα από την πλευρά των αρχών;

«Εκείνη την Παρασκευή και το Σάββατο (20 και 21 Ιουλίου) στη Γένοβα υπήρχαν
300.000 άνθρωποι που διαδήλωναν: νέοι και γέροι, γυναίκες και παιδιά, άνθρωποι
με μακριά και κοντά μαλλιά, με ή χωρίς σκουλαρίκια. Οι δυνάμεις καταστολής
χτύπησαν με αγριότητα και αδιακρίτως χωρίς να κοιτούν πρόσωπα. Το σχολείο Diaz
(σ.σ.: το Κέντρο Τύπου του GSF, όπου η αστυνομία εισέβαλε αδικαιολόγητα, μετά
το τέλος των διαδηλώσεων, προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς σε δεκάδες
διαδηλωτές που εκείνη την ώρα κοιμούνταν), ήταν ένας θάνατος αληθινός και
καθαρός. Τώρα η αλήθεια βγήκε».