Για θυμήσου…

Στους κορυφαίους Έλληνες τερματοφύλακες της μεταπολεμικής γενιάς ανήκει ο
Στέλιος Σεραφείδης που αγωνίστηκε επί 16 συνεχή χρόνια κάτω από τα γκολπόστ
της ΑΕΚ. Ήταν από τους ανθρώπους και ποδοσφαιριστές της εποχής του που έβλεπαν
το ποδόσφαιρο ως ιδανικό κι όχι ως επάγγελμα. Και το γεγονός ότι τίμησε τόσα
χρόνια τη φανέλα με τον δικέφαλο αετό δείχνει την προσήλωσή του στην ομάδα
του. Γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1935 στο Θησείο. Ο πατέρας του ήταν
τραμβαγέρης και πάλευε για το μεροκάματο. Στην Κατοχή απανωτές συμφορές βρήκαν
την οικογένεια Σεραφείδη. Πέθαναν ο πατέρας και τρία αδέλφια του (δύο κορίτσια
κι ένα αγόρι).

Από τα 8 του χρόνια ορφανός, ο Στέλιος Σεραφείδης μπήκε στη σκληρή καθημερινή
βιοπάλη κι έκανε πολλά μικροεπαγγέλματα. Άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο το 1947
στην Προοδευτική Αιγάλεω και τον επόμενο χρόνο μαζί με τον Σάββα Παπάζογλου
(μετέπειτα άσο του Απόλλωνα και του Ολυμπιακού) δοκιμάστηκαν στον Α.Ο.
Αιγάλεω. Αγωνίστηκε το 1949 στα τσικό και την επόμενη χρονιά, το 1950, βρέθηκε
στον Απόλλωνα ύστερα από μεσολάβηση του αδελφού του (μεγάλου διεθνούς άσου του
Απόλλωνα) Λάμπη Σεραφείδη. Επί δυόμισι χρόνια όμως δεν αγωνίστηκε παρά μόνο
προπονούνταν. Έτσι το 1953 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ με διετή αποκλεισμό. Στην
πρώτη ομάδα του «Δικεφάλου» έπαιζε επί 16 συνεχή χρόνια. Το 1954 αγωνίστηκε με
την Εθνική Νέων, το 1957 έπαιζε στη β’ ομάδα της Εθνικής από το 1957-1959 στην
Εθνική Ενόπλων ενώ με τα χρώματα της Εθνικής Ανδρών αγωνίστηκε μόνο μία φορά
(!) ενώ όλοι τον αναγνώριζαν ως τον καλύτερο Έλληνα τερματοφύλακα και τον
χαρακτήριζαν «αγριόγατο». Θεωρούνταν ο πιο έξυπνος Έλληνας τερματοφύλακας
γιατί εκτός από το ριψοκίνδυνο παίξιμό του είχε μοναδική αντίληψη και «ψώνιζε»
τους αντιπάλους του από πού θα σουτάρουν. Υπήρξε από τους πρωτοπόρους
γκολκίπερ που έπαιζαν έξω από τα δοκάρια και κατηύθυνε την άμυνα της ΑΕΚ. Μετά
το 1970, που κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, πρόσφερε τις
υπηρεσίες του ως προπονητής τερματοφυλάκων στην ομάδα του. Τώρα ζει με τις
αναμνήσεις του αλλά και με ένα μεγάλον καημό, γιατί προ τετραετίας έχασε την
αγαπημένη σύντροφο της ζωής του.