Ξεκινώντας από μια παλιά παράδοση – το ξυλόγλυπτο -, ο Ντομένικο Καντέλα, που
ζει εκεί μακριά ανάμεσα στους ελληνόφωνους της Καλαβρίας, ξεκίνησε μόνος το
μακρύ ταξίδι της βυζαντινής ζωγραφικής με το χρυσό φόντο και τις θλιμμένες
μορφές της. Είναι κι αυτός ένας δρόμος, με τη δική του φωνή του σχεδίου και
των χρωμάτων, που μιλάει για την ανάγκη να συνδεθούν τα νήματα της εικαστικής
γλώσσας που οδηγούν πίσω στην εποχή που η Καλαβρία των Ελλήνων και των ντόπιων
είχε μια καλή στάθμη ζωής, αρχιτεκτονική, ποίηση, γιορτές, μουσική, χορούς,
λαϊκή τέχνη. Απ’ όλ’ αυτά μένει η πληγωμένη ενίοτε περηφάνια αλλά και η
διάθεση κάποιων ανθρώπων να κάνουν κάτι. Όπως εικόνες που γεννούν το σεβασμό,
θυμίζουν και σημαίνουν ότι ένα περιβόλι που το σκάβεις και το καλλιεργείς
είναι η προβολή του Παραδείσου κι αντιστρόφως. Φανταστείτε την έκπληξη να δεις
μια έκθεση αγιογραφίας στο κέντρο της Καλαβρίας.