Πλίνθοι Χρήστου…

Τη μια μέρα Γιάννης Χρήστου, την άλλη Χούλια Μιχένες; Στο Ηρώδειο, λέω. «Και
γιατί όχι;», θα μου πείτε. «Σοπράνο δεν είναι η Χούλια; Δεν σου αρέσει;». Και,
θα σας απαντήσω εγώ: όχι, εμένα δεν μου αρέσει. Ανέκαθεν. Διότι την βρίσκω μια
σοπράνο μέτρια, που το ταμπεραμέντο, το οποίο αναμφίβολα έχει όπως όλοι της
ράτσας της – και όχι οι υποκριτικές της ικανότητες – τη βοήθησε, μαζί με τις
συγκυρίες, να κάνει μία και μόνη επιτυχία. Στην κινηματογραφική «Κάρμεν» του
Ρόζι, πλάι στον Ντομίνγκο. Και έκτοτε να την «εξαργυρώνει». Και δεν την βρίσκω
παρά ένα τσαχπίνικο «γυναικάκι». Αλλά περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα… Διότι η κ.
Μιχένες και το Ηρώδειο γέμισε και στον κόσμο άρεσε. Και καταχειροκροτήθηκε.
Εδώ καταχειροκροτήθηκαν, φέτος, ως τώρα, στο Ηρώδειο, και η «Ηλέκτρα» του
Γιάννη Μαργαρίτη, και η ισπανόφωνη «Μήδεια» του Μιχάλη Κακογιάννη, και οι
«Αχαρνής» του Γιώργου Αρμένη… Στην Ελλάδα, το οποιοδήποτε θέαμα – ακρόαμα,
ανυπερθέτως διαθέτει τους… καταχειροκροτητές του.

… κέραμοι Χούλιας

Αλλά το θέμα δεν είναι αν μου αρέσει, εμένα, ή όχι η Χούλια Μιχένες. Το θέμα
είναι τι σχέση έχει με φεστιβάλ και ρωμαϊκό ωδείο ένα θέαμα που, ίσως – αν και
γι’ αυτό αμφιβάλλω… -, θα διέπρεπε σε ένα καζίνο στυλ Hyatt Regency. Και τι
σχέση έχει με τα άλλα του προγράμματος, «ριγμένο» ανάμεσα σε Γιάννη Χρήστου,
όπερες του Γιανάτσεκ, Καλομοίρη και Σεζάρ Φρανκ. Και μη μου πουν τίποτα περί –
της πολύ «in» – «πολυπολιτισμικότητας»… Εκτιμώ το νοικοκύρεμα και το
«ζωντάνεμα» του Φεστιβάλ Αθηνών από τον Περικλή Κούκο, αλλά ακόμα περιμένω ένα
Φεστιβάλ, με χαρακτήρα και με γνώση «συναρμολογημένο». Και όχι «πλίνθοι,
κέραμοι…».