[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν, θα ούρλιαζαν. Αν είχαν τη δυνατότητα να
διεκδικήσουν το δίκιο τους, θα αξίωναν την αποκατάσταση της τιμής τους. «Δεν
εκδιδόμαστε!», θα δήλωναν κατηγορηματικά. Όχι πως δεν έχουν βεβαρημένο
παρελθόν ή ότι δεν θα… αμαρτήσουν στο μέλλον, αλλά αυτή τη στιγμή αδρανούν.
Και να ήθελαν να δραστηριοποιηθούν κανείς δεν θα τους το επέτρεπε. Γιατί τα
εντάλματα (περί αυτών πρόκειται) καλώς ή κακώς δεν εκδίδονται όποτε το θέλουμε
εμείς για να προσθέσουμε ένα εντυπωσιακό στοιχείο στο ρεπορτάζ μας. Ούτε – για
να το δούμε και αντιστρόφως – η έκδοσή τους επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα μιας
υπόθεσης. «Σήμερα εκδίδονται εντάλματα» ακούγαμε τις πρώτες μέρες και
απορούσαμε. Μα ήταν τόσο δύσκολο να ρωτήσουν όσοι ταλαιπωρούσαν τα ιδιαιτέρως
σημαντικά αυτά έγγραφα για τη διαδικασία που προηγείται της έκδοσής τους; Αν
δεν διαβιβαστεί η δικογραφία στην Εισαγγελία, αν δεν ασκηθεί η ποινική δίωξη
και δεν ανατεθεί η υπόθεση σε ανακριτή, τα εντάλματα δεν δρομολογούνται καν.
Ακόμη και τότε, όταν δηλαδή ο τακτικός ανακριτής κρίνει ως επιβεβλημένη την
έκδοση ενταλμάτων, αν δεν συμφωνήσει ο αρμόδιος εισαγγελέας, το ζήτημα
περιπλέκεται. Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα εντάλματα δεν έχουν ιδιαίτερη
σημασία. Καθώς το αδίκημα της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση είναι
διαρκές. Αυτό σημαίνει πως αρκεί μια απλή εισαγγελική εντολή για τη σύλληψη
του υπόπτου με τη διαδικασία του αυτοφώρου, το οποίο – δυστυχώς για τους
συμμετέχοντες – έχει προβλεφθεί από τον πρόσφατο αντιτρομοκρατικό νόμο να μην
παρέρχεται ποτέ. Αλήθεια, δεν θα ήταν απλούστερο και ασφαλέστερο να
προαναγγέλλονται συλλήψεις (αφού είναι βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθούν) ή μήπως
κάποια επικοινωνιακή πολιτική επιβάλλει την προβολή της απειλής έκδοσης
ενταλμάτων για την αύξηση των ποσοστών πώλησης των προϊόντων; Κι αν σε κάποιων
τα αυτιά χτυπάει άσχημα το λάθος, μια λέξη είναι, αντέχεται. Από τις κάθε
λογής φλύαρες απόψεις των δήθεν επαϊόντων που τρέχουν από το ένα κανάλι στο
άλλο πώς θα γλιτώσουμε; Και να ήξεραν κάτι…