ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η… σωτηρία της ζωής μας

Δεν μπορώ να καταλάβω τη λογική τού να θέλει κάποιος να με προστατέψει με το
ζόρι. Είμαι ξεροκέφαλη, εντάξει. Ακούω – και διαπιστώνω πολύ συχνά – πως το
κράνος, πάνω στη μηχανή, σώζει ζωές. Επιμένω όμως να μην το φοράω, γιατί, βρε
παιδί μου, έχω ένα είδος κλειστοφοβίας… Γιατί ζεσταίνομαι… Γιατί μου
πέφτει βαρύ στο κεφάλι… Γιατί, απλώς, δεν θέλω – Ενοχλώ κανέναν;

Και ξαφνικά η Τροχαία αποφασίζει πως πρέπει να μου βάλει μυαλό, ντε και καλά.
Όχι να με νουθετήσει, ούτε να προσπαθήσει να με πείσει για το σωστό του
θέματος (Δεν έχουν ακούσει τίποτα για πρόληψη;). Απαιτεί να με σώσει και να με
τιμωρήσει, γιατί δεν συμμορφώνομαι. Με την ευκαιρία να εισπράξει και κάνα
φράγκο. Μου βάζει πρόστιμα και προχωρά σε κατασχέσεις, σα να απευθύνεται σε
παιδί που δεν ξέρει να προστατέψει τον εαυτό του… Που δεν γνωρίζει το σωστό
και το λάθος…

Να, λοιπόν, και μερικές άλλες προτάσεις: πρόστιμα και κατασχέσεις σε όσους
κολυμπάνε στα βαθιά, σε όσους δεν φοράνε αντηλιακό, σε αυτούς που δεν κάνουν
υγιεινή διατροφή, σε εκείνους που επιμένουν να γεμίζουν με καπνό τα πνευμόνια
τους, σε όλους όσους, τέλος πάντων, επιμένουν να βάζουν τον εαυτό τους σε
κίνδυνο – οι ανεύθυνοι!

Ευτυχώς, που υπάρχουν αυτοί που νοιάζονται για τη σωτηρία της ζωής μας. Τι θα
κάναμε χωρίς τέτοιο κράτος πατερούλη… Ίσως σε λίγο να προσπαθήσουν και για
τη σωτηρία της ψυχής μας…