[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για μια ακόμη φορά το συνδικαλιστικό κίνημα δεν κατόρθωσε να φανεί αντάξιο των
περιστάσεων και να τοποθετηθεί με υπευθυνότητα απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό
ζήτημα για τους εργαζομένους, όπως είναι το Ασφαλιστικό. Οι μικροκομματικές
σκοπιμότητες κυριάρχησαν εις βάρος των συμφερόντων των εργαζόμενων. Για μια
ακόμη φορά συνδικαλιστές που είτε έχουν στόχο την αναρρίχησή τους στη Βουλή
είτε άλλοι είναι ισόβιοι απόντες (στον χώρο του Δημοσίου υπάρχουν
συνδικαλιστές που έχουν να πατήσουν στη δουλειά τους μέχρι και 22 χρόνια!)
έβγαλαν από τη φαρέτρα τους τα βέλη του κομματισμού και χτύπησαν την
ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Και αυτή τη φορά φάνηκαν αποκομμένοι από τη βάση των
εργαζομένων που έκπληκτοι παρακολουθούν τον κατήφορό τους. Άλλωστε δεν είναι
τυχαίο που όσο περνάει ο καιρός τόσο αυξάνονται οι εργαζόμενοι που
εγκαταλείπουν τα συνδικάτα, που όλο και λιγότεροι μετέχουν στις διαδηλώσεις.
Ακόμη και μια απλή ανάγνωση του νέου νόμου (κάτι που δεν έγινε από πολλούς
διαφωνούντες συνδικαλιστές) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ασφαλιστική
μεταρρύθμιση είναι θετική για το σύνολο των ασφαλισμένων μισθωτών. Ο νόμος
προβλέπει ότι ούτε ένας ασφαλισμένος δεν θα έχει αύξηση στο όριο ηλικίας του
για συνταξιοδότηση ενώ αντίθετα για δεκάδες χιλιάδες θα υπάρξει και μείωση του
ορίου ηλικίας. Σε σύνολο 2,5 εκατ. ασφαλισμένων, τους οποίους αφορά η
ασφαλιστική μεταρρύθμιση, περίπου 1.500.000 ασφαλισμένοι θα συνταξιοδοτηθούν
με ευνοϊκότερες προϋποθέσεις ενώ περίπου 1 εκατ. ασφαλισμένοι θα
συνταξιοδοτηθούν με τις ίδιες προϋποθέσεις. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί
οι συνδικαλιστές (όχι όλοι) ήταν αντίθετοι σε αυτή τη μεταρρύθμιση και μάλιστα
γιατί οργάνωσαν και (ισχαιμικές) απεργίες; Τόσο ισχυρός είναι αυτός ο ομφάλιος
λώρος που τους συνδέει με τα κόμματα και δεν μπορούν να αποκοπούν; Σίγουρα
αυτή είναι η αιτία.