«Γιατί απέτυχε η τρομοκρατία»

Δύο κατηγορίες οργανώσεων που έδρασαν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη,
ξεχωρίζει ο γνωστός τρομοκράτης Κάρλος σε χειρόγραφο σημείωμα που απέστειλε
στα «ΝΕΑ» από τις γαλλικές φυλακές: τα εθνικιστικά και αλυτρωτικά κινήματα και
τις οργανώσεις αντάρτικων πόλεων.

Απολογισμός. Ο Κάρλος (δεξιά) κάνει τον απολογισμό των ευρωπαϊκών «αντάρτικων πόλεων» των τελευταίων δεκαετιών στην επιστολή που έγραψε για «ΤΑ ΝΕΑ», προχθές, Δευτέρα 8 Ιουλίου (αριστερά), μέσα από τις γαλλικές φυλακές υψίστης ασφαλείας όπου κρατείται

Οι οργανώσεις της πρώτης κατηγορίας μάλιστα, θεωρούνται από το «Τσακάλι»
μάλλον επιτυχημένες, επειδή είχαν ως στρατηγικό σκοπό την κατάληψη της
εξουσίας. Τα υπόλοιπα όμως, δεν είχαν σαφή στόχο. Γι’ αυτό και απέτυχαν.
Αναλυτικά, γράφει ο Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεθ στα «ΝΕΑ», «εκτός από τα εθνικιστικά
και αλυτρωτικά κινήματα, κυρίως στην Ιρλανδία, τη χώρα των Βάσκων, την
Κορσική… οι οργανώσεις αντάρτικων πόλεων στη Δυτική Ευρώπη στην
πραγματικότητα δεν είχαν μια στρατηγική κατάληψης εξουσίας: ήταν περισσότερο
ριζοσπαστικοποιημένες ομάδες διαμαρτυρίας που εξήλθαν από την
εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, κατά τη διάρκεια της κινήματος νεολαίας 1967-68».

Το «Τσακάλι» αναφέρεται αναλυτικά στις περισσότερες οργανώσεις: «Εμφανίστηκαν
στην Αγγλία, τη Γαλλία και το Βέλγιο. Στη Γερμανία λειτουργούσαν (μερικές από
αυτές είναι ακόμη ενεργοί) με τυπική αποτελεσματικότητα κατά τη διάρκεια
εκείνης της περιόδου διχοτόμησης της πατρίδας τους, εδραιώνοντας συμμαχίες
στις τέσσερις ηπείρους. Στην Ισπανία, αναπτύχθηκαν στις παρυφές του
συνδικαλιστικού κινήματος, στην Πορτογαλία σε μια επαναστατική συμμαχία
στρατιωτών και φοιτητών».

Για την Ελλάδα

«Στην Ελλάδα, γράφει ο Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεθ, εμφανίστηκαν ως απάντηση στην
“εξομάλυνση” των σχέσεων με το ΝΑΤΟ, μετά την πτώση του καθεστώτος των
συνταγματαρχών». Όσο για το λαϊκό έρεισμα των οργανώσεων, «μόνο στην Ιταλία
υπήρξε βαθιά και έντονη μαζική υποστήριξη και πραγματική φιλοδοξία για την
κατάληψη της εξουσίας, η οποία παρακινήθηκε από εσωτερικούς και εξωτερικούς
παράγοντες».

Και ο «εχθρός»; «Ο κίνδυνος μεθοδεύσεων από τον εχθρό ήταν πάντα παρών, ακόμη
κι εμείς βρεθήκαμε στο χείλος τού να γίνουμε αντικείμενο μεθοδεύσεων
περισσότερο από μία φορά». Το «Τσακάλι» όμως, μιλάει και για τη «φιλική», όπως
την αποκαλεί, μεθόδευση. «Όσο αφορά τη “φιλική” μεθόδευση, αυτή ήταν διάχυτη,
συνήθως με οποιουσδήποτε δόλιους τρόπους (KGB, STAZI,…), αλλά μερικές φορές
και αρκετά απερίφραστα από φιλικές χώρες και οργανώσεις».

«Νομίζω ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αντάρτες προσπαθούσαν ειλικρινά και
χωρίς εγωισμούς να επηρεάσουν κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα…», γράφει.

Επιπλέον, συνεχίζει, «σε μερικές περιπτώσεις τα συνθήματά τους ήταν
περισσότερο η προσωπική εξέγερση εναντίον της οικογένειας, των συμβάσεων, της
ηθικής και της καθεστηκυίας τάξης, παρά η ιδεολογία ως πολιτική».

«Σύμφωνα με την εμπειρία μου, οι Ευρωπαίοι αντάρτες ήταν απρόθυμοι να
σκοτώνουν, γι’ αυτό υπήρξαν τόσο λίγα θύματα κατά τη διάρκεια αυτών των είκοσι
αλλόκοτων χρόνων του ανταρτοπόλεμου στο δυτικό ευρωπαϊκό θέατρο», σημειώνει.

Κλείνοντας, αναφέρει ότι «η πολιτική αλλαγή πραγματικά επετεύχθη, αν και όχι
πάντα με τους επιδιωκόμενους τρόπους. Οι Ευρωπαίοι αντάρτες επιστράτευσαν
μερικά από τα καλύτερα στοιχεία της κοινωνίας και αξίζουν ιστορική
αναγνώριση».