20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΝΤΙΠΡΥΤΑΝΗΣ ΕΜΠ

Οι πανεπιστημιακοί, ακόμη και αν συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τον
Σεπτέμβριο, θα βρουν τρόπο να διαφυλάξουν τις λειτουργίες και το κύρος των
ΑΕΙ, εκτιμά ο κ. Αν. Ανδρεόπουλος, αντιπρύτανης του Πολυτεχνείου Αθήνας, του
ιδρύματος στο οποίο δεν χάθηκε μόνο η εξεταστική αλλά κινδυνεύει και το
εξάμηνο. Ο κ. Ανδρεόπουλος επιρρίπτει αλαζονεία στην κυβέρνηση και τονίζει
ότι, παρά την ελαστικότητα που επέδειξαν οι συνδικαλιστές στις μισθολογικές
τους διεκδικήσεις, εκείνη δεν έκανε ούτε μια συμβολική χειρονομία για την
εκτόνωση της κρίσης.

Κινητοποιήσεις και τον Σεπτέμβριο. Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, θα τινάξετε
στον αέρα τα Πανεπιστήμια;

Οι πανεπιστημιακοί έχουν μακρά παράδοση σε σκληρούς κοινωνικούς αγώνες, με
ευαισθησία και υπευθυνότητα. Και σήμερα θα προχωρήσουν με μορφές πάλης που θα
διαφυλάξουν τις λειτουργίες και το κύρος του Πανεπιστημίου.

Μισθολογικές διεκδικήσεις με «όμηρους» φοιτητές;

Η σχέση δασκάλου-μαθητή παραμένει ιερή και στην ακραία περίπτωση απεργίας. Η
πανεπιστημιακή κοινότητα έχει αναπτύξει κώδικες που ελαχιστοποιούν τις
επιπτώσεις μιας παρατεταμένης κινητοποίησης.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Αμοραλιστικό σλόγκαν δεν ταιριάζει σε ανθρώπους του μόχθου, οι οποίοι κάνουν
χρήση συνταγματικών δικαιωμάτων για να διεκδικήσουν στοιχειώδη αξιοπρέπεια και
αναγνώριση της δουλειάς τους.

Η κυβέρνηση παραπέμπει στο 2004 λέγοντας… ουκ αν λάβοις παρά του μη
έχοντος. Οπότε;

Η κυβέρνηση υπαναχωρεί, κωφεύει και επιδεικνύει αλαζονεία. Η ΠΟΣΔΕΠ παρουσίασε
σημαντική ελαστικότητα στα αιτήματα, αλλά δεν κέρδισε ούτε μια συμβολική
χειρονομία.

Το Συνταξιοδοτικό φαίνεται να ρυθμίζεται. Δεν επαρκεί;

Αυτό αναγνωρίσθηκε, αλλά και πάλι αποτελεί πολύ μικρό βήμα – μάλιστα, εκκρεμεί
η νομοθετική ρύθμιση.

Τρόπος διεκδίκησης που να μην εμπλέκει φοιτητές;

Αρθρογραφία, περιβραχιόνια, προσευχή… Ηπιότερες, μορφές αγώνα, μάλλον θα
ήταν αδύναμες, αν κρίνει κανείς από τον τρέχοντα απολογισμό.

Πιθανότητα πολιτικής επιστράτευσης. Αντίδραση;

Με υπερηφάνεια και πίστη στην πατρίδα.

Νιώθετε σαν… λιμενεργάτης;

Με τον εργαζόμενο λαό μάς δένουν ισχυροί δεσμοί, ώστε να μην είναι απαραίτητη
η επιστράτευση για να μας ενώσει.

Γιατί αποχή και όχι απεργία με στέρηση μισθού;

Στο Πολυτεχνείο γίνεται απεργία. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι αδύναμη
πλευρά είναι ο εργαζόμενος που αντιπαρατίθεται στον ισχυρό κρατικό μηχανισμό.
Ας βλέπουμε με κατανόηση την ευχέρειά του στην επιλογή των προσφορότερων
μεθόδων άσκησης πίεσης.

Τι απαντάτε στον φοιτητή που ρωτά γιατί δεν ξεσηκωθήκατε για βελτίωση της
Παιδείας;

Ότι δεν παρακολουθεί τα πράγματα. Από τα μεταπολιτευτικά χρόνια οι σύλλογοι
διδασκόντων ήταν εμπροσθοφυλακή στις κοσμογονικές εξελίξεις στα Πανεπιστήμια.

Συνδικαλιστές – Πρυτάνεις Διαφορετικές θέσεις. Γιατί;

Συνδικαλισμός και διοίκηση υπηρετούν ξεχωριστούς θεσμούς. Δεν υπάρχει
σύγκρουση, αλλά μάλλον αρμονική συνύπαρξη.

Έχετε 5 «αποστάτες», τα ΑΕΙ που λειτουργούν. Δεν είστε ενωμένοι;

Το δημοκρατικό περιβάλλον δέχεται διαφορές στις απόψεις και στη δράση. Στις
περυσινές κινητοποιήσεις για τα ΤΕΙ, τα Πανεπιστήμια και πάλι
διαφοροποιήθηκαν, γεγονός που δεν μείωσε τη σημασία της μάχης.

Τι θα λέγατε με μια φράση στον κ. Π. Ευθυμίου;

Ψωμί και Παιδεία, τώρα που υπάρχει Ελευθερία.

Αν μπορούσατε να κάνετε μια μόνο παρέμβαση στο θέμα, ποια θα ήταν;

Να πω στους συναδέλφους απεργούς μια καλή κουβέντα, εκ μέρους της κυβέρνησης.

Η εξεταστική χάθηκε σε πολλά ΑΕΙ, στο ΕΜΠ κινδυνεύει και το εξάμηνο.
Υπερβολικό;

Βρισκόμαστε σε οριακή στιγμή. Όλα τα μέρη, σύλλογοι, διοικήσεις και κυβέρνηση,
θα αναλάβουν τώρα τις ευθύνες τους.

Μήπως, ορισμένοι, κάνετε ακαδημαϊκή… πολιτική;

Όσοι ασχολήθηκαν με τα κοινά στο Πανεπιστήμιο ζημιώθηκαν. Οικονομικά,
επιστημονικά, επαγγελματικά… Αν είναι τέτοια η πολιτική, τότε η ενασχόληση
αποτελεί καύχημα.

Αν πάρετε εσείς τώρα αύξηση, γιατί όχι και ο τελευταίος εργάτης;

Ένας πανεπιστημιακός που θα πάρει σύνταξη 260.000 δρχ. αισθάνεται πράγματι
πολλά κοινά με τον τελευταίο εργάτη. Είναι, λοιπόν, αλληλέγγυος στον αγώνα του
και περιμένει συμπαράσταση από αυτόν.

Μισθολογικό-Συνταξιοδοτικό. Αποβλέπει μόνο στην «τσέπη» ή έχει κάποια
σημασία και για το Πανεπιστήμιο;

Η αποκατάσταση αξιοπρεπών όρων στις αμοιβές των καθηγητών ενισχύει την
αφοσίωσή τους στο λειτούργημα και τονώνει τον δημόσιο χαρακτήρα των
Πανεπιστημίων.

Τελικά, αξίζουν οι απεργίες ή μήπως είναι προτιμότερο να αναζητά ένας
καθηγητής χρήματα από προγράμματα και συναφείς πόρους;

Τέτοια διλήμματα ηχούν μέσα μου μαζί με τα «Μικροαστικά» του Κηλαηδόνη, από το
1973 που ήμουν δευτεροετής στο Πολυτεχνείο. Νομίζω πως ο κόσμος, έξω και μέσα
μας, θα ήταν αλλιώτικος χωρίς τις απεργίες.