ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Ελίζαμπεθ είναι σκέτη κότα

Τις καμαρώνουμε, τις φροντίζουμε, τις έχουμε στα όπα – όπα. Αντιμετωπίζουμε
την πρώτη τους εφηβεία με ό,τι μας βρίσκεται. Με λιγοστές γνώσεις, περισσή
αγάπη και την κρυμμένη επιθυμία να γίνουν σαν κι εμάς αλλά πολύ καλύτερες.
Δηλαδή πιο ασφαλείς και χαρούμενες. Ζαλισμένοι από την τιμή που μας έκαναν,
γονείς και θείοι μπήκαμε με πάθος στη συζήτησή τους. Τι να διαβάσουν το
καλοκαίρι… Η μικρότερη παράλληλα με τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» είχε
ανοίξει παρτίδες με την Τζέην Ώστιν. Η πιο μεγάλη εξαιτίας μιας δικιάς μου
ανυπομονησίας παιδεύτηκε με τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ, κάτι που η αδελφή
μου δεν πρόκειται να μου το συγχωρήσει ποτέ. Αυτή, ως μαμά, υπολογίζει τις
αντοχές των παιδιών της. Εγώ πάλι, ως θεία και ως άνθρωπος, είμαι σαφώς υπέρ
της μεθόδου του κατακλυσμού. Όσην ώρα εμείς ρίχναμε τίτλους βιβλίων και
συγγραφείς πάνω στο τραπέζι με τα μπιφτέκια και την τυροκαυτερή, αυτές οι
άτιμες το γλεντούσαν παίζοντας πινγκ – πονγκ με το υπερεγώ μας.
Συνειδητοποιώντας την ξεφτίλα, κατέβηκα από το καλάμι και επιχείρησα να
δημαγωγήσω αλλιώς. Διάλεξα την ευαίσθητη ηρωίδα που συντάραξε τη δική μου
εφηβεία με την αξιοπρέπεια και την επιφυλακτική της στάση απέναντι στις
προκλήσεις της ενήλικης ζωής. «Λοιπόν, πώς σας φάνηκε η Ελίζαμπεθ στο
“Περηφάνια και προκατάληψη”;». Οι ξανθές μπουκλίτσες από την άλλη μεριά του
τραπεζιού με μαστίγωσαν αλύπητα. «Είναι στενόμυαλη, ηττοπαθής, είναι ηλίθια,
είναι μπιπ και μπιπ και μπιπ». Το ξέρω ότι τους φαίνομαι σαν ούφο, αλλά φτάνει
πια, «δεν θέλω ν ακούσω τίποτα» σκέφτηκα, δεν τόλμησα όμως να το κάνω.