ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με ένα βαλς στο Μετρό…

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Κατέβηκα με βαριεστημένα βήματα τα σκαλιά στο
Μετρό. Μία ολόκληρη ημέρα προσπαθούσε να βρει θέση στο μυαλό μου. Κι εκεί που
θα άρχιζα πάλι να αναρωτιέμαι αν το καινούργιο του Μετρό, η μουσική, δηλαδή,
που ακούγεται συνεχώς από τα μεγάφωνα, μου αρέσει ή όχι, άκουσα ένα νεαρό
ζευγάρι να γελάει. Συνειδητοποίησα πως ακουγόταν ένα βαλς και εκεί, μπροστά
στα εκδοτήρια των εισιτηρίων, μπροστά σε κουρασμένους, βιαστικούς,
απορημένους, ο νεαρός είχε απλώσει το χέρι του στην κοπέλα και εκείνη άρχισε
να στροβιλίζεται μαζί του στον ρυθμό. Στάθηκα σαν να ήταν αυτός ο πιο ωραίος
χορός που είχα δει ποτέ μου. Μου φάνηκαν τα δύο παιδιά, που χόρευαν βαλς
ντυμένα με μπλουτζίν και αθλητικά χοντροπάπουτσα, ως τα πιο αέρινα πλάσματα
που είχα συναντήσει. Τα κοίταζα και «ζήλευα» επειδή έκαναν αυτό ακριβώς που
ήθελαν εκείνη τη στιγμή. Άκουσαν τη μουσική και αντέδρασαν με τον πιο
φυσιολογικό και όμορφο τρόπο: τη συγχρονισμένη κίνηση. Δεν την προσπέρασαν,
δεν μουρμούρισαν «τι ωραία θα ήταν να χορεύαμε», δεν τους ένοιαζε τι
ενδεχομένως να σκεφτόμουν εγώ που τους κοίταζα, δεν άκουσαν τα επικριτικά
σχόλια άλλων. Έκαναν αυτό που ένιωθαν και ήταν όμορφο. Η απορία μου για το αν
είναι τελικά ωραία ή όχι η μουσική στο Μετρό είχε απαντηθεί οριστικά.

Το αγόρι κράτησε το χέρι του κοριτσιού και μετά το βαλς, γελώντας, κατέβηκαν
γρήγορα τις σκάλες, μέχρι που χάθηκαν. Εγώ συνέχισα να περπατώ πιο κουρασμένα,
αφού πλέον αναλογιζόμουν πότε ήταν που κι εγώ με τον ίδιο αυθορμητισμό
λειτουργούσα, που εξίσου φυσικά θα ακολουθούσα – χωρίς να με νοιάζουν οι άλλοι
– τον ρυθμό!