[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πόσο κάνει ένας καφές στο Βερολίνο; Δυόμισι ευρώ αν επιμένετε να τον πιείτε
στο Κουρφίρστενταμ, ίσως και τρία, στο ιστορικό «Κράντσλερ». Στην Αθήνα,
πληρώνετε 2,8 ευρώ για έναν κακής ποιότητας καπουτσίνο σε πλαστικό κυπελλάκι
στις καντίνες του αεροδρομίου. Και αν διαμαρτυρηθείς, σου κόβουν τον βήχα:
«Εδώ είναι Ελευθέριος Βενιζέλος, δεν είναι παίξε-γέλασε».

Στα καφενεία του Κολωνακίου – που λειτουργούν σαν οδηγοί της πιάτσας – οι
τιμές του καφέ πήραν την ανηφόρα από τότε που το ευρώ μπήκε στη ζωή μας.
Τέσσαρα ευρώ είναι ο κανόνας, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Και μόλις μπήκε το
καλοκαίρι, η νέα αγάπη των Ελλήνων, ο «φρέντο», έγινε αφορμή για νέες
αυξήσεις. Όπου ο καπουτσίνο έκανε ακόμα τρία ευρώ, ο φρέντο κάνει σήμερα τρία
ογδόντα. Στα ακριβά μαγαζιά, έφτασε τα τεσσεράμισι ευρώ.

«Μην πίνεις φρέντο, ρε φίλε», θα μου πείτε. Αυτό ακριβώς έκανα. Χθες
παρήγγειλα έναν φραπέ, και τον πλήρωσα τρία ογδόντα, δηλαδή περίπου 1.300
δραχμές. Και ό,τι ισχύει για το Κολωνάκι, ισχύει για όλο το κέντρο της Αθήνας,
τη Θεσσαλονίκη, τα Καμένα Βούρλα, την Κεφαλονιά. Φθηνότερα από τρία ευρώ
δύσκολα θα βρεις καφέ, εκτός αν τον πιεις σε συνοικιακό καφενείο. Οι υπόλοιποι
ζητούν τιμές Βία Βένετο επί δύο.

Εγώ όμως απορώ: Γιατί ο καφές στη χώρα μας να είναι πιο ακριβός από ό,τι στο
Βερολίνο, τη Ρώμη ή το Παρίσι, όπου παρεμπιπτόντως ένας γαλλικός στοιχίζει ένα
και είκοσι; Η τιμή του καφέ καθορίζεται στα διεθνή χρηματιστήρια, κάτι που
σημαίνει ότι όλοι πληρώνουν το ίδιο για την πρώτη ύλη. Το ρεύμα είναι
φθηνότερο στην Αθήνα, τα εργατικά χέρια επίσης και τα ενοίκια ανά τετραγωνικό
μέτρο χαμηλότερα – ακόμα και στο Κολωνάκι. Ούτε τη μαστοριά δεν μπορεί να
επικαλεστεί κανείς. Αυτή πέθανε πριν από 20 χρόνια μαζί με τα παραδοσιακά
καφενεία. Το μόνο που δικαιολογεί τέτοιες τιμές στον καφέ είναι ότι τις
πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα. Και ας μη μιλήσουμε για τις τιμές του φαγητού…