ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπάρχουν γεράκια και… γεράκια

Ορισμένα είδη του είναι όμορφα, παρά τη χαρακτηριστική γαμψή μύτη τους. Είναι
υπερήφανο, με αγέρωχο ύφος και μονίμως αρπακτική διάθεση. Τα περισσότερα έχουν
τεράστια φτερά, αλλά υπάρχουν και αρκετά συγγενικά είδη, που ενδημούν στη χώρα
μας, με μικρότερο μήκος. Τα γεράκια, αυτά τα πουλιά που απαντώνται συχνά στην
ελληνική ύπαιθρο αν και ορισμένα είδη τους είναι υπό εξαφάνιση, προσφέρονται
για παραλληλισμό της ζωής τους και της δράσης τους με συμπεριφορές και δράσεις
τόσο κοντινές μας, τόσο ανθρώπινες. Αρπακτικό από τη φύση του πουλί, τρέφεται
με ποντίκια και σαύρες. Με το γνωστό γερακίσιο βλέμμα του ολημερίς αναζητά
λεία. Το εντοπίζει. Κάνει ανιχνευτικές πτήσεις, μήπως και πέσει σε παγίδα. Και
ορμάει. Φωλιάζει σε εγκαταλελειμμένα σπίτια. Εκεί που κανείς πια δεν θέλει να
μείνει. Κάποια είδη κατοικούν και σε σπηλιές ή σε φωλιές άλλων πουλιών που
έχουν εκδιωχθεί. Όταν οι αγρότες – οι ισχυροί – καίνε τις καλαμιές ή οι
καταπατητές τα δάση, τα γεράκια, εύκολα πια, εντοπίζουν στο σεληνιακό τοπίο
τις εύγεστες ακρίδες. Η επιβίωσή τους εξασφαλισμένη και η κυριαρχία τους
μεγάλη μετά τη λαίλαπα. Όπως ακριβώς και τα γεράκια του πολέμου. Που
αξιοποιούν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του γέρακα, του ασπρογέρακα και όλων
των ομοειδών. Με τη σωστή εκπαίδευση – εξαιρετικοί του είδους οι Άραβες
χομπίστες που αιχμαλωτίζουν τα γεράκια και τα μεταβάλλουν σε δεινούς και
πιστούς κυνηγούς – γίνονται υποχείρια των αφεντάδων τους. Προσφέρουν τις
ικανότητές τους να καραδοκούν, να αρπάζουν και φυσικά να αποδίδουν με αμοιβή
άλλοτε την επιδοκιμασία των ανθρώπων και άλλοτε ένα πλούσιο γεύμα. Πόσο
οικείες μάς είναι αυτές οι συμπεριφορές;