ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλοι έχουν το… «αντίτιμό» τους;

«Καθένας έχει την τιμή του.

Απλώς, άλλοι είναι πιο… φθηνοί και άλλοι πιο… ακριβοί», μου λέει εδώ και
χρόνια, χαμογελώντας σαρδόνια, ο καλός μου φίλος, που προσπαθεί συστηματικά να
με προσηλυτίσει στα άδυτα του ακραίου κυνισμού του. Έχει γίνει λοιπόν κάτι σαν
αγαπημένο παιχνίδι το να προσπαθεί καθείς από την πλευρά του να αποδείξει «του
(δικού του) λόγου το αληθές», ρίχνοντας στο τραπέζι του μεσημεριανού πρόχειρου
φαγητού, του απογευματινού καφέ ή του βραδινού ποτού νέα επιχειρήματα και
παραδείγματα και τροφοδοτώντας τον μακρόχρονο «φιλοσοφικό» μας καβγά.

Τι όλεθρος για μένα, λοιπόν, καλέ μου φίλε, να πρέπει σήμερα – μετά το σοκ
μιας απρόσμενης πληροφορίας – να παραδεχθώ ότι ίσως να έχεις τελικά δίκιο.
Κεντρικό πρόσωπο στην πληροφορία μου ένας γιατρός, που πίστευα ανέκαθεν ότι
είχε αφιερώσει κάθε λεπτό της ζωής του στο να πολεμάει το αδηφάγο τέρας του
καρκίνου. Που, όσο τουλάχιστον ήταν στο δημόσιο νοσοκομείο, ήταν ψυχή τε και
σώματι αφοσιωμένος στους πονεμένους ασθενείς του. Που του είχα πάρει μια
μεγάλη συνέντευξη γι’ αυτήν ακριβώς την πλευρά της επαγγελματικής και
προσωπικής ζωής του – και τον είχα τότε θαυμάσει…

Γι’ αυτόν τον γιατρό, λοιπόν, που «μετακόμισε» πλέον σε πολυτελές ιδιωτικό
νοσοκομείο, ήταν που έμαθα ότι στέλνει τους πιστούς του αρρώστους σε συνάδελφό
του, ο οποίος – είναι γνωστό «στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ» – «πεθαίνει»
με τις «θαυματουργές» μεθόδους του τους άτυχους καρκινοπαθείς (και για τον
οποίο εκκρεμούν καταγγελίες στον αρμόδιο ιατρικό σύλλογο).

«Γιατί; Πώς;», ρώτησα σαν χαμένη. «Μα, γιατί παίρνει τα μισά από την αμοιβή
του κομπογιανίτη γιατρού», ήταν η απάντηση. Ρώτησα και ξαναρώτησα διαφορετικές
δημοσιογραφικές πηγές μου, ελπίζοντας για πρώτη φορά ότι δεν θα διασταυρώσω
την πληροφορία μου. Δυστυχώς, η είδηση επιβεβαιώθηκε.

Όλοι λοιπόν, φίλε μου, έχουν το «αντίτιμό» τους; Απλώς, κάποιοι αντιστέκονται
λίγο περισσότερο από τους άλλους; ΄Η, μήπως, περιμένουν να πιάσουν πιο καλή
τιμή;