Η αποστασία μέσα από άγνωστο κείμενο του Α. Παπανδρέου

Ανδρέας Γ. Παπανδρέου: «Όταν η Ένωση Κέντρου έγινε κυβέρνηση, πήρε στα χέρια της την τυπική μόνο εξουσία»

Τι ήταν η «παράλληλη εξουσία»; Ποιος διαχειριζόταν την πραγματική εξουσία
προδικτατορικά; Ποιο ήταν, τέλος πάντων, αυτό το «κατεστημένο» στο οποίο τόσες
φορές αναφέρθηκε ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, σε όλη την πολιτική του πορεία;

Απαντήσεις μπορεί κανείς να βρει στο τελευταίο βιβλίο που κυκλοφόρησε για τον
ιδρυτή των Δημοκρατικών Συνδέσμων και του ΠΑΣΟΚ από την Κατερίνα Α. Βαρελά,
των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα» και το οποίο βασίζεται σε έγγραφα και
ντοκουμέντα που υπάρχουν σήμερα στο «Πνευματικό Ίδρυμα Γεωργίου Παπανδρέου».

Συγκεκριμένα παρουσιάζεται «μια άγνωστης χρονολογίας ανάλυση του Ανδρέα
Παπανδρέου», που αφορά τα βαθύτερα αίτια της αποστασίας του ’65.

«Αν αρκεσθούμε στη διαπίστωση ότι η ιουλιανή κρίση οφείλεται στη σύγκρουση του
νόμιμου πρωθυπουργού της χώρας με τον ανεύθυνο άρχοντα (τον βασιλιά
Κωνσταντίνο», γράφει για το ’65 ο Ανδρέας Παπανδρέου, «και δεν προσπαθήσουμε
να ερευνήσουμε βαθιά τα αίτια που οδήγησαν στη σύγκρουση αυτή, δεν θα έχουμε
αντιμετωπίσει σωστά το πρόβλημα».

Ανέκδοτο γραπτό. Στο ανέκδοτο αυτό γραπτό του Ανδρέα Παπανδρέου, που
περιέχεται στο βιβλίο, ο για 11 χρόνια πρωθυπουργός τονίζει: «Για να
οδηγηθούμε σε μια παραπέρα σωστή ανάλυση των αιτίων που προκάλεσαν την κρίση,
θα πρέπει να προσπαθήσουμε να καθορίσουμε τη σύνθεση, την υφή και τις
επιδιώξεις του συντηρητισμού στην Ελλάδα και ακόμα τις αδυναμίες και τις
προοπτικές του δημοκρατικού κινήματος.

Όπως αποδείχθηκε, πέρα από τις επίσημες αρχές, που μόνον τυπική επιφανειακή
εξουσία ασκούν, υπάρχει μια ολοκληρωμένη παράλληλη εξουσία, η οποία
διαχειρίζεται την ουσία της δυνάμεως.

«Κοινοπραξία». Η παράλληλη αυτή εξουσία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια
κοινοπραξία ανάμεσα στους ανακτορικούς κύκλους, τον ξένο παράγοντα, τις
στρατιωτικές κλίκες, τα οργανωμένα μονοπωλιακά συμφέροντα μεγάλων ξένων
εταιρειών και ολίγων μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων με δικτύωση που ξαπλώνεται
στη Δημόσια Διοίκηση, στις τράπεζες, και ακόμη, μέσω των εργατοπατέρων στις
εργατικές οργανώσεις, σε κάθε μορφή δημόσιας ζωής.

Η κοινοπραξία αυτή αποτελεί την καθεστηκυία τάξη και βρίσκει την έκφρασή της
στον πολιτικό στίβο από τα κόμματα της Δεξιάς. Σκοπό της δε έχει την
εξυπηρέτηση των συμφερόντων της σε βάρος των συμφερόντων του λαού και της
αξιοπρέπειας του έθνους…

Και καταλήγει:

Όταν λοιπόν η Ένωση Κέντρου έγινε κυβέρνηση, πήρε στα χέρια της την τυπική
μόνο εξουσία, ενώ στην ουσία εξακολουθούσε να κυβερνάει η κοινοπραξία των
δυνάμεων της καθεστηκυίας τάξης».