ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Νι-μάδα: επιβεβαίωση

Ίτσι, νι… Η δεύτερη εβδομάδα του άπω ανατολικού Μουντιάλ παγίωσε και
μεγέθυνε τα κεκτημένα τής πρώτης. Με πολλά καλά, αλλά κανένα σπουδαίο
παιχνίδι, με ανοιχτό αλλά σπάνιο συναρπαστικό ποδόσφαιρο, με πρόθυμες αλλά
συνήθως χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα ομάδες. Υπό καμία έννοια πάντως το
Μουντιάλ δεν αρχίζει τώρα που μπαίνουμε στη φάση των αγώνων νοκ άουτ. Η
δυναμική του πρώτου γύρου θα διαμορφώσει ως το τέλος πολλές από τις
επερχόμενες εξελίξεις, όσο κι αν η «λογική» του δεύτερου γύρου, όπως απέδειξαν
ήδη τα παιχνίδια του Σαββατοκύριακου, είναι εντελώς διαφορετική.

Δεν είναι και λίγα αυτά που κερδίσαμε στη φάση των ομίλων και ιδίως στις
τελευταίες αγωνιστικές της. Ο μύθος των φαβορί που παίρνουν τα παιχνίδια μόνο
με το όνομα, κατέρρευσε. Βασικοί παράγοντες της νίκης και της πρόκρισης στα
γιαπωνεζοκορεάτικα γήπεδα αποδεικνύονται μέχρι στιγμής η αυτοπεποίθηση, η
ομαδικότητα και τα δοκάρια. Οι νικήτριες πριν αρχίσουν οι αγώνες της
διοργάνωσης στα γραφεία στοιχημάτων, η Γαλλία και η Αργεντινή, είχαν για λάθος
λόγους την πρώτη, καθόλου τη δεύτερη και πρωταγωνίστησαν στα τρίτα. Οι μεγάλοι
νικητές του πρώτου γύρου μέσα στα γήπεδα, η Σενεγάλη, η Ιρλανδία, το Μεξικό
και οι διοργανώτριες χώρες, δικαιώθηκαν χάρις στην ακριβώς αντίθετη κατανομή.
Λίγα τα νέα αγωνιστικά στοιχεία ή ονόματα, γενικά δίκαιη όμως η ανταμοιβή των
κόπων. Αν από τους παίκτες που όλοι περίμεναν έχουν διακριθεί μόνο ο
αναπάντεχα καλά γιατρεμένος Ρονάλντο (η ώρα του Ριβάλντο δεν ήρθε ακόμα), ο
«το χρωστάω στον εαυτό μου και την πατρίδα μου» Ραούλ και ο «άσ’ το γιατί σε
δάγκωσα» Καν, το κενό ισοσκέλισε σε κάποιο βαθμό η ανάδειξη κάποιων όχι
άγνωστων αλλά ως ώρα μάλλον αφανών, σαν τον Λάουρσεν και τον Ρόμενταλ, τον
Κλόζε και τον Σνάιντερ, τον Δε Πέδρο, τον Νταφ και τον Ρόμπι Κιν, τον Τοράδο
και τον Μποργκέτι, τον Βίλμοτς. Η Βραζιλία κατάφερε στο μόνο Μουντιάλ που δεν
ξεκινούσε σαν το μεγάλο φαβορί, να ανακτήσει τον τίτλο καθ’ οδόν και μάλιστα
πειστικότερα ίσως από κάθε άλλη πρόσφατη φορά. Μεγάλο της προσόν η νοοτροπία
μη απομάκρυνσης από τον δικό της τύπο ποδοσφαίρου και η βολική για την
αυτοπεποίθησή της σειρά των αγώνων. Είναι η μόνη ομάδα που όλα τής ήρθαν με το
σπαθί της, όπως θα τα ήλπιζε, αλλά σε ένα Μουντιάλ όπου τίποτα δεν εξελίσσεται
όπως αναμενόταν, αυτό δεν είναι αναγκαστικά καλός οιωνός. Ειδική μνεία
χρειάζονται επίσης οι διοργανώτριες χώρες, που μπορεί να ευνοήθηκαν κάπως από
τη διαιτησία, όχι τόσο όμως που να υπερκαλύπτεται το θετικό τους πνεύμα, η
καλή τους οργάνωση και η πάνω από το μέτριο τεχνική τους. Αντίθετα, οι ομάδες
που πήγαν να πάρουν αυτό που ήθελαν από τη μικρή πόρτα του καταστροφικού ή και
απλώς του αντι-δημιουργικού παιχνιδιού, είτε λαχτάρησαν, όπως η Ιταλία και η
Αγγλία (αν και, στον δεύτερο γύρο, θα είναι και οι δύο πιο υπολογίσιμες από
ποτέ), είτε απλώς βούλιαξαν, όπως η Πορτογαλία, η Ρωσία και βέβαια τα δύο τα
μεγάλα προ μουντιαλικά φαβορί.

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΟΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Τα παιχνίδια πάντως του δεύτερου γύρου είναι πολύ πιθανό να εξελιχθούν τελείως
διαφορετικά από του πρώτου. Εδώ οι εκπλήξεις είναι πολύ πιο δύσκολες, καθώς ο
τρόπος παιχνιδιού όλων των ομάδων προσαρμόζεται στις ανάγκες παιχνιδιών χωρίς
αύριο. Ήδη, στις δύο πρώτες μέρες οι εγγενώς πιο δυνατές ομάδες προκρίθηκαν
περισσότερο ή λιγότερο εύκολα. Γιατί ήταν πιο δυνατή η πείσμων Γερμανία από
την υπερβολικά αμυντικογενή Παραγουάη, η «πονηρή» φετινή Αγγλία από μια Δανία
που έπαιξε ακριβώς το παιχνίδι που ταίριαζε στην αντίπαλό της και η εκρηκτική
Σενεγάλη από τη μονοκόμματη Σουηδία. Μόνο η Ισπανία κόντεψε ν’ αποκλεισθεί,
ακριβώς γιατί μετουσίωσε σε κλείσιμο και άγχος την αναμφισβήτητα ανώτερη
ποδοσφαιρική της κλάση. Οι Ιρλανδοί φεύγουν με το κεφάλι παραπάνω από ψηλά:
μας χάρισαν την καλύτερη στιγμή του πρώτου γύρου, το γκολ του Κιν κατά της
Γερμανίας και τον τρόπο που το υποδέχθηκε ο πάγκος της, και την ηρωικότερη
πιθανότατα του δεύτερου, με την αντίδρασή τους κατά της Ισπανίας. Όποιος τους
μιμηθεί στη συνέχεια, σίγουρα δεν έχει να χάσει. Και πρώτοι απ’ όλους βεβαίως
οι φίλαθλοι.