Σε κατάσταση πολιορκίας…

Ήταν τελικά ο Αϊβαζίδης ο Έλληνας Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ; Απ’ ό,τι φαίνεται,
όχι. Ο Όσβαλντ – ή αυτοί που, κατά τις θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του
Κέννεντυ, κινούσαν τα νήματα – ήξερε σημάδι.

Μάλλον δεν μοιάζει η περίπτωση του Δ. Αϊβαζίδη με εκείνη του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ. Ο δεύτερος ήξερε σημάδι, ενώ ο πρώτος είχε απλά στερητικό σύνδρομο

Παρ’ όλα αυτά, τις πρώτες ώρες μετά το αλλόκοτο «συμβάν», όπως το χαρακτήρισε
ο Πρωθυπουργός, στην Αναγνωστοπούλου, κάποιοι στην κυβέρνηση αναζητούσαν
επιμόνως τα κίνητρα του 38χρονου δράστη. Όπως όμως κατέστη σαφές – το
επιβεβαίωσε αργότερα και ο ίδιος ο Αϊβαζίδης στην ανάκριση – επρόκειτο για
στερητικό σύνδρομο.

Χρόνια τώρα οι χρήστες περιφέρονται σε άθλια κατάσταση στην Ομόνοια ή σε άλλες
περιοχές του κέντρου που βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας από την
πρωθυπουργική κατοικία. Τελικά, ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό Σαββάτου, ένας
από αυτούς έφθασε – σε έξαλλη κατάσταση – στο Κολωνάκι.

Συμβαίνουν παντού

Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά που συμβαίνει τέτοιο
περιστατικό. Το είδος της προληπτικής αστυνόμευσης που θα κρατούσε τον Δημήτρη
Αϊβαζίδη μακριά από την Αναγνωστοπούλου ασκείται μόνο σε ολοκληρωτικά
καθεστώτα. Στις δημοκρατίες συμβαίνουν ενίοτε και τέτοιου είδους «ατυχήματα».
Άλλοτε είναι τρομοκράτες, όπως ο ιρλανδικός IRA, που είχε ρίξει όλμο στην
Ντάουνινγκ Στριτ επί πρωθυπουργίας Μέιτζορ. Συνήθως όμως είναι απλοί πολίτες
με διαταραγμένο ψυχισμό, όπως ο Αμερικανός που «κάρφωσε» ένα μικρό αεροπλάνο
στον Λευκό Οίκο, επί προεδρίας Κλίντον. Ή ο Βρετανός επιδειξίας που κατάφερε
να εισχωρήσει στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, φθάνοντας περίπου μέχρι την
κρεβατοκάμαρα της βασίλισσας Ελισάβετ. Από την άποψη αυτή, η αλήθεια είναι πως
αν κάποιος κινδύνευσε το περασμένο Σάββατο δεν ήταν ο Πρωθυπουργός, αλλά οι
ανύποπτοι περαστικοί.

Υπέρβαροι με κοιλιές

Τούτο δεν πρέπει να εκπλήσσει. Ο Πρωθυπουργός, όπως και τα μέλη του Υπουργικού
Συμβουλίου, φυλάσσονται από πρόσωπα που δεν εμπνέουν ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Οι
περισσότεροι είναι υπέρβαροι και σωματώδεις με προτεταμένες κοιλιές και είναι
προφανές ότι δεν βρίσκονται σε ετοιμότητα ή σε ιδιαίτερα καλή φυσική
κατάσταση. Από εκεί και πέρα, όπως απεδείχθη και με το φιάσκο Πάσσαρη, πέρσι
το καλοκαίρι, η μαχιμότητα της ΕΛ.ΑΣ. σε πραγματικές συνθήκες κρίσης είναι
μάλλον αμφίβολη.

Κάγκελα παντού

Κρίνοντας από την πρόσφατη ευαισθησία του ΠΑΣΟΚ σε θέματα επικοινωνίας, ο
τρόπος που λειτούργησαν τα ανακλαστικά του Μαξίμου στο «συμβάν» της
Αναγνωστοπούλου είναι κάπως παράδοξος. Αυτό που κυριάρχησε ήταν η διάθεση
καταστολής: να συλληφθεί ο δράστης, να εξεταστούν οι προθέσεις του, να
επανεξετασθεί η ασφάλεια του Πρωθυπουργού μέχρις αξιολόγησης του ανθρώπινου
δυναμικού που την αποτελεί, να «κλείσει» ο δρόμος έξω από την κατοικία Σημίτη.
Άρα, όπως αναρωτιόταν υπουργός, «δεν θα πρέπει τώρα να κλείσει και ο δρόμος
μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο ή τη Ρηγίλλης;». Πράγματι, όπως φάνηκε και από
τις παρατηρήσεις της κυρίας Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο, παρά τις
εισηγήσεις για πιο «ανθρώπινη» προσέγγιση του δράστη, η ψυχολογία του Μαξίμου
πάει μάλλον προς «κατάσταση πολιορκίας».