[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μερικές φορές η υποκρισία έχει τα όριά της. Πώς ξαφνικά ξεπήδησαν όλες αυτές
οι φωνές διαμαρτυρίας μέσα στο ΠΑΣΟΚ; Γιατί «έτσι αναπάντεχα» ανακάλυψαν
ορισμένοι πως το καράβι δεν αρμενίζει καλά; Τι τους έφταιξε ο Κώστας Σημίτης
και βάζουν ως όριο για την αντοχή τους απέναντί του τις δημοτικές και
νομαρχιακές εκλογές;

Όλα αυτά τα χρόνια, σύμφωνα με τη δική τους λογική και πολιτική, ο Κώστας
Σημίτης δεν έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ; Μήπως δεν ήταν ο Πρωθυπουργός εκείνος, ο
οποίος, σύμφωνα με τις δικές τους θέσεις, κράτησε «παγωμένη» την ένταση με την
Τουρκία, φθάνοντας στο σημείο να ευχαριστήσει μέσα στη Βουλή τους Αμερικανούς;
Για τον ίδιο λόγο άλλωστε δεν τον στήριξαν στις επιλογές για τον Οτζαλάν, όταν
μπορούσε η χώρα να καταστήσει κοινωνούς, αν όχι «συνενόχους», τις Βρυξέλλες
και το Στρασβούργο; Δεν το έκαναν γιατί πίστευαν πως είχε δίκιο να μην ταράζει
τα νερά με την Τουρκία;

Και, μήπως, ο Πρωθυπουργός δεν τήρησε κατά γράμμα τις θέσεις τους, να μην
κοντράρει με τους «συμμάχους», όταν γίνονταν οι βομβαρδισμοί στο Βελιγράδι και
την Καμπούλ; Έπειτα, όλοι όσοι φωνάζουν σήμερα δεν είναι εκείνοι που
κατέστρωσαν ή αποδέχθηκαν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης; Και, γιατί
τώρα, παραμονές της συζήτησης του Ασφαλιστικού στην Ολομέλεια της Βουλής,
βρήκαν την ευκαιρία να τον «στριμώξουν»;

Φυσικά, όλα έχουν την εξήγησή τους. «Μυρίζονται» ότι ο Καραμανλής δεν ήταν
αμελητέα ποσότητα και ότι οι εκλογές δεν μπορεί να είναι πάντα του «χεριού»
τους. Όμως, για όλα αυτά σίγουρα δεν φταίει ο Κώστας Σημίτης. Ποτέ μέχρι
σήμερα ο Πρωθυπουργός δεν έκρυψε τις προθέσεις του και τις θέσεις του. Όσοι
τον «πολεμούν» εκ των έσω τις ήξεραν, κυρίως όταν τον αναδείκνυαν στην ύψιστη
βαθμίδα της κυβέρνησης και του κόμματος, το ’96.

Σε άλλες εποχές, η τακτική ορισμένων θα χαρακτηριζόταν «καιροσκοπισμός».
Σήμερα, που πολλές έννοιες έχουν χάσει την αξία τους, θα μπορούσε απλά να πει
κανείς ότι είναι «καιροσκόποι».