ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ε, όχι λοιπόν…

Αν ήταν χρώμα, θα ήταν μαύρο; Όχι μόνο. Θα μπορούσε να είναι και θαλασσί ή
λευκό, πράσινο ή κίτρινο ακόμη και πορτοκαλί… Αν ήταν πρόσωπο, θα ήταν
αγέλαστο; Όχι μόνο. Θα μπορούσε να είναι και χαμογελαστό και δακρυσμένο από
χαρά και ομιλητικό και οτιδήποτε άλλο… Τελικά, ούτε καν η θλίψη δεν μπαίνει
σε καλούπι. Μπορεί να είναι και τραγούδι. Μπορεί να είναι και χορός. Μπορεί να
είναι και παιχνίδι. Στα σίγουρα, δεν είναι μόνο η προφανής εικόνα. Είναι
δεκάδες ακόμη, απρόσμενες, παράξενες, καλά καμουφλαρισμένες, καλύτερα
χτισμένες με χαμόγελα και χρώματα… Αμέτρητες εικόνες. Εικόνες θλίψης. Αυτές
που βλέπω καθημερινά μπροστά μου, δίπλα μου, απέναντι, στο φανάρι ή στον
καθρέφτη. Σε βλέμματα και λέξεις, ανθρώπων γνωστών και αγνώστων, σε σκέψεις
που μοιράζονται και σε άλλες που μένουν κρυφές…

«Έχει δύναμη η θλίψη», μου λέει η φιλενάδα μου και μένω να την κοιτάω… Αν
έχει λέει… Δύναμη να αιχμαλωτίσει, να παγιδεύσει, να εγκλωβίσει, να ελέγξει
την κάθε στιγμή, την κάθε ανάσα. Δύναμη αυτοκαταστροφική, επικίνδυνη,
ισοπεδωτική αλλά και δύναμη δημιουργική – ικανή να αναγεννήσει, ν’ ανοίξει
δρόμους, να οδηγήσει μακρύτερα. Ποια θλίψη να διαλέξουμε λοιπόν; Δική μας
είναι η επιλογή. Σε χρώματα και σχέδια, σε εκφράσεις και εικόνες. Τι θα
θέλατε; Θλίψη καλοκαιρινή ή μήπως ανοιξιάτικη; Υγρή φθινοπωρινή; Διαλέξτε…

Μονάχα μια είναι επικίνδυνη – βουβή και ύπουλη. Εκείνη της βαρυχειμωνιάς.
Εκείνη που γίνεται κατάθλιψη απόλυτη, δυστυχία και φρίκη. Εκείνη που όσο
αναπνέει, όσο επιζητά να μεταμορφωθεί, βρίσκει μονάχα σκέψεις που την κάνουν
ακόμη πιο σκοτεινή. Εκείνη που κλείνει όλες τις πόρτες, όλες τις χαραμάδες
μεμιάς, που μαζεύει μοναξιά και απομόνωση. Εκείνη που κάνει τη ζωή να
παραλύει… Ε, όχι λοιπόν. Τέτοια θλίψη δεν θα πάρουμε. Ακόμη κι αν τη φέρετε
στο σπίτι μας, έχουμε κι άλλες επιλογές…