ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αcropolis watching

Στην Εθνική οδό, μετά του Ρέντη και τα στοκατζήδικα. Στο ύψος της Νίκαιας και
λίγο πριν από την Ιερά Οδό. Εκεί είναι το καλό σημείο. Καλύτερο από το κομμάτι
της Αρδηττού όπου οι στύλοι του Ολυμπίου Vangelis μπλέκονται με τον Λυκαβηττό
και την Ακρόπολη και με παραπλανούν. Να το δω και να μην το πιστέψω αλλά την
ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων την φαντάζομαι κάτι σαν Ντίσνεϊλαντ. Δεν
παίζω. Με τους μνημειώδεις τόπους προτιμώ να συνδιαλέγομαι στα ίσα, χωρίς
φιλοφρονήσεις. Γι’ αυτό διαλέγω για παρατηρητήριο το πέρασμα της Εθνικής. Το
ψευτοβιομηχανικό τοπίο στέφεται την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό και το Μυστήριο
συντελείται.

Δεν θα ζητούσα ποτέ σε γάμο ένα ρετιρέ με θέα τον Παρθενώνα. Θα τρωγόμουν με
την ιδέα ότι το μνημείο με θέλει μόνο για τα λεφτά μου. Υποψιάζομαι μάλιστα
ότι από τους ενοίκους της πολυκατοικίας μας είμαι η μόνη που διατηρεί
εξωσυζυγική σχέση με το Ερεχθείο. Την ημέρα είναι δύσκολο να συναντηθούμε.
Εκτός από τη βουκαμβίλια της ταράτσας που με κοιτάζει καχύποπτα, έχω να
μεριάσω τους ηλιακούς θερμοσίφωνες που με στραβώνουν.

Ανεβαίνω νυχτιάτικα στον ένατο, τάχα μου, για να απλώσω. Νετάρω τα κιάλια μου
και ορίστε να την. Τι όμορφη που είσαι, της λέω. Σαν την τέλεια οδοντοστοιχία.
Κλείνω καλά πίσω μου τη σιδερένια πορτούλα μη με προλάβει και…

Παλιότερα την είχα φάτσα στο παράθυρο της δουλειάς. Αυτό προφανώς το έκανε για
να μου τη σπάσει. Ο ήλιος έπεφτε κατευθείαν πάνω στην οθόνη του υπολογιστή και
με υποχρέωνε να κρατώ τα στόρια κλειστά. Αν με στήσεις, εσύ θα χάσεις, μου
‘λεγε κι είχε δίκιο.