Έμεινε το βιβλικό τάνγκα της Σαλώμης!

Η Σαλώμη – Αΐντα Γκόμεθ εν πλήρει δόξη, στο φινάλε του Χορού των Επτά Πέπλων

Το Χορευτικό Συγκρότημα της Αΐντα Γκόμεθ, ηλικίας πέντε ετών – το
συγκρότημα, όχι η κ. Γκόμεθ – έφτασε, για να δώσει τη μοναδική στην Αθήνα, και
πρώτη της μεγάλης περιοδείας που ακολουθεί, παράσταση της «Σαλώμης» του, της
οποίας τη σκηνοθεσία υπογράφει ο διεθνής Ισπανός του κινηματογράφου Κάρλος
Σάουρα και τις χορογραφίες ο διεθνώς, επίσης, γνωστός Χοσέ Αντόνιο.

Κατάμεστο το Ηρώδειο – το φλαμένκο «τραβάει» και το όνομα του Σάουρα
είναι γνωστό στο ευρύτερο κοινό από την «Κάρμεν» του.

Στον θώκο, επισημότητες: ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης με τη σύζυγό
του Δάφνη, η πρόεδρος του Αθήνα 2004 κ. Γιάννα Αγγελοπούλου με τον σύζυγό της
Θεόδωρο, ο καθ’ ύλην αρμόδιος για το Φεστιβάλ, υφυπουργός Ανάπτυξης κ.
Δημήτρης Γεωργακόπουλος, και, στα «πέριξ», ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ
Περικλής Κούκος, ο πρόεδρος και η διευθύνουσα σύμβουλος της Πολιτιστικής
Ολυμπιάδας Ευγένιος Γιαννακόπουλος και Μανουέλα Παυλίδου, η πρώην υπουργός
Ελισάβετ Παπαζώη και άλλοι.

Με τα φώτα καθόλου νυσταγμένα και βαριά, αλλά με άπλετο φως στο κοίλον
εμφανίστηκαν οι χορευτές για… φλαμένκο-προθέρμανση. Η οποία, εύρημα,
προφανώς, του εβδομηντάχρονου, πια, Κάρλος Σάουρα, που πολύ του αρέσει να
βάζει στα θεάματά του το στοιχείο «πρόβα», κράτησε δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά,
αλλά χειροκροτήθηκε, κιόλας, από ένα «κοινό έτοιμο για όλα».

Μετά, εγένετο σκότος στο κοίλον και η «Σαλώμη», που είχαμε αρχίσει να
απελπιζόμαστε ότι δεν θα δούμε, άρχισε. Γυμνή η σκηνή, με την εξαίρεση μιας
λευκής οθόνης που σκέπαζε τη μεσαία «πύλη», ηχογραφημένη η πολύ ενδιαφέρουσα
μουσική του Ρόκε Μπάνιος και του κιθαρίστα Τοματίτο, σε αναπηρικό καροτσάκι ο
εν χρω κεκαρμένος, σωματώδης Ηρώδης – Πάκο Μόρα, με το θηριώδη σβέρκο και τους
κρίκους στ’ αυτιά, που θα χορέψει στηριζόμενος πάνω σε δυο μεγάλες ράβδους,
της ανάπηρης εξουσίας του, το καφέ και το «σκοτωμένο» κόκκινο να κυριαρχούν
στα, μοντέρνας γραμμής, κοστούμια του συνόλου και η «σφιχτή», διάρκειας μόλις
μιας ώρας, παράσταση κύλησε, ακολουθώντας τον μύθο του έργου του Όσκαρ
Ουάιλντ, με τονισμένα τα αισθησιακά στοιχεία, μέσα, κυρίως, από την
εντυπωσιακή Σαλώμη – Αΐντα Γκόμεθ.

Πανύψηλος, οστεώδης, ασκητικός, όπως τον φανταζόμαστε, με μια πτυχωτή,
λευκή «φούστα» α λα Μπεζάρ – και α λα Ρουβάς… – ο Ιωάννης ο Βαπτιστής του
Αντόνιο Κορεδέρας θα τρελάνει την τυλιγμένη στα κόκκινα του πάθους, έκφυλη
Σαλώμη, που θα «αποτρελαθεί», όταν, σε ένα δυνατό πα ντε ντε, ο Ιωάννης την
απορρίψει, διαλέγοντας την αφοσίωση στον Κύριο και Θεό του.

Και τότε εκείνη, μπροστά σε όλη την Αυλή και στη μάνα της, την Ηρωδιάδα
– Κάρμεν Βιγιένα, υπό το φως της Σελήνης που έβαφε τον τοίχο του Ηρωδείου, θα
προσφέρει στον πατριό της Ηρώδη, που τη «γουστάρει», τον Χορό των Επτά Πέπλων,
τα οποία στην παράσταση νομίζω ότι ήταν λιγότερα και που θα τα πετάξει για να
του – και να μας – πετάξει, στο τέλος, κατάμουτρα, το σε αρίστην κατάστασιν
διατηρημένο στήθος της, μένοντας με ένα απειροελάχιστο βιβλικό τάνγκα.

Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, όταν, αμέσως μετά τα
«αποκαλυπτήρια», η Σαλώμη, με άψογη μιμική (απ’ όσο έβλεπα από τις θέσεις που
επεφύλαξε η Πολιτιστική Ολυμπιάδα για τον Τύπο), έφερε, με μια απότομη κίνηση,
την παλάμη κάθετα προς τον λαιμό της, σαφώς εννοώντας «για αντάλλαγμα, κόφ’
του το κεφάλι, του Προφήτη». Τι βροντές, τι αστραπές, τι όλοι να φεύγουν, τι
έντρομο το ζευγάρι Ηρώδης – Ηρωδιάς…

Οι καλοί λογαριασμοί, όμως, κάνουν τους καλούς φίλους. Ο Ηρώδης θα
αναγκαστεί να δώσει στη Σαλώμη την υπεσχημένη «αμοιβή» της για το…
χορευτικό: την κεφαλή του Ιωάννη επί πίνακι. Το εύρημα της παράστασης ήταν να
εμφανιστεί ο Ιωάννης «ολόκληρος», με το κορμί του τυλιγμένο μέσα σε μαύρο
ρούχο, με τον ασημένιο δίσκο περασμένο σαν κολάρο στον λαιμό του, με τον
φωτισμό συγκεντρωμένο στο κεφάλι του και με σκοτάδια γύρω του, ώστε, με ειδική
κίνηση, δίκην «Μαύρου Θεάτρου», να πετύχει το εφέ να βλέπουμε μόνο την κεφαλή
να κυλάει. Αλλά ο ανοιχτός χώρος του Ηρωδείου, που «μπάζει» φως από παντού,
δεν το επέτρεψε.

Οι κακοί, πάντως, τιμωρούνται. Έτσι και η Σαλώμη. Μόνο που στο
χορόδραμα του Σάουρα δεν τη συντρίβουν οι φρουροί κάτω από τις ασπίδες τους.
Το Μπαλέτο θα την τυλίξει σε ένα μακρύ, ατέλειωτο λευκό ύφασμα και μέσα του θα
τη «λειώσει».

Το αποτέλεσμα; Ένα θερμότατο χειροκρότημα από το κοινό, για μια
συμβατική, απεικονιστική και αφηγηματική χορογραφία, που, χαλαρά, αντλούσε από
το βηματολόγιο του φλαμένκο και την οποία εκτέλεσε ένα σφριγηλό, πολύ καλά
γυμνασμένο συγκρότημα. Χειροκρότημα που «υποκινήθηκε» και από ένα φλαμένκο
ανκόρ, εντελώς άσχετο με το χορόδραμα, που σαν να ήθελε να υπομνήσει στους
θεατές: «μην το ξεχνάτε, εμείς του φλαμένκο είμαστε».

Και «αίσχος»

Αποδοκιμασίες, με ηχηρά «αίσχος», άρχισαν να ακούγονται από τις 9, από
το, πάντα «στην τσίτα», άνω διάζωμα, ίσως λόγω στριμώγματος, ίσως εκ μέρους
των προασπιστών της ακριβούς ώρας έναρξης – η παράσταση άρχισε στις 9.12, με
λογική, για τα δεδομένα του Ηρωδείου, καθυστέρηση -, για να τις «εισπράξει»,
άμα τη εισόδω του, στις 9.05, ο κ. Σημίτης, ο οποίος ελάχιστα καθυστέρησε.