ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για όλα υπάρχει μια απάντηση

Για όλα υπάρχει μια απάντηση. Αρκεί να ξέρεις πού να την αναζητήσεις. Σου
προσάπτουν, για παράδειγμα (λέμε τώρα) ότι δεν γράφεις όσο γρήγορα θα έπρεπε.
Και τους αποστομώνεις (λέμε τώρα) με μία ρήση του Άμποτ Τζόζεφ Λίμπλινγκ:
«Μπορώ να γράψω καλύτερα από οποιονδήποτε μπορεί να γράψει ταχύτερα, και
ταχύτερα από οποιονδήποτε μπορεί να γράψει καλύτερα». Σε κατηγορούν ότι
απέτυχες σε κάτι. Και αντεπιτίθεσαι με όπλο τον Τόμας Έντισον: «Δεν απέτυχα,
απλώς βρήκα 10.000 τρόπους που δεν πέτυχαν». Σου λένε ότι είσαι εγωιστής και
αντιτείνεις τον ορισμό του Άμπροζ Μπιρς: «Εγωιστής: ένας άνθρωπος που
ενδιαφέρεται για τον εαυτό του περισσότερο από ό,τι για μένα». Σε επικρίνουν
για τις ηθικές σου επιλογές και αντικρούεις, ας είναι καλά ο Χέρμπερτ Τζορτζ
Γουέλς, «Η ηθική αγανάκτηση είναι ζήλια με φωτοστέφανο». Σε ψέγουν για την
ιδιαίτερη έννοια που δίνεις στην λέξη ειλικρίνεια και αναφωνείς, ως άλλος
Αβραάμ Λίνκολ, «Αν ήμουν διπρόσωπος, αυτό το πρόσωπο θα φορούσα;». Επιμένουν
να αμφισβητούν τα λεγόμενά σου, επιμένεις κι εσύ μνημονεύοντας τον
Σοπενχάουερ: «Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Κατ’ αρχάς,
γελοιοποιείται. Έπειτα, δέχεται άγριες επιθέσεις. Και τέλος, γίνεται αποδεκτή
ως αυτονόητη». Σε κακίζουν για κυνικό και αποκρίνεσαι: «Οι κυνικοί άνθρωποι
έχουν δίκιο εννιά φορές στις δέκα», Χένρι Λούις Μένκεν. Υπάρχει βέβαια ο
κίνδυνος να γυρίσουν όλα αυτά εναντίον σου. Και να ακούσεις κάποιον να σου
επισημαίνει, αντλώντας μαθήματα από τον Σάμιουελ Πάλμερ, πως «Οι σοφοί
φτιάχνουν ρητά, αλλά οι ανόητοι τα επαναλαμβάνουν». Τι κάνεις σε αυτή την
περίπτωση; Σωπαίνεις. Για όλα υπάρχει μια απάντηση. Όπως είπε και ο Τσε, «Η
σιωπή είναι ένα επιχείρημα που εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο».