[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Παρασκευή μεσημέρι μπαίνω στο αγαπημένο μου υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας.
Αγαπημένο γιατί, αν και στο κέντρο της πόλης, το επισκέπτονται μόνον ελάχιστοι
μυημένοι. Φθάνω στο ταμείο και ζητώ να κάνω μία ανάληψη, γνωρίζοντας ότι νωρίς
το πρωί είχε κατατεθεί ένα ποσό στο βιβλιάριό μου. «Πρέπει να πάρετε μία
θεώρηση από τον προϊστάμενο», μου λέει ευγενικά η ταμίας και μου δείχνει έναν
κύριο στο διπλανό γραφείο. «Το βιβλιάριό σας βρίσκεται σε ακινησία», μου
δηλώνει ύστερα από μερικά λεπτά ενδελεχούς ελέγχου ο κ. προϊστάμενος. «Τί
σημαίνει αυτό», ψελλίζω αιφνιδιασμένος. «Τίποτα», μου απαντά, «απλά δεν έχετε
κάνει εδώ και καιρό κάποια πράξη». «Είναι κακό αυτό, θα έχει συνέπειες η…
αμέλειά μου;», ρωτάω ανήσυχος. «Όχι», δηλώνει με στόμφο ο κ. προϊστάμενος,
«αλλά βλέπω ότι ζητάτε να κάνετε ανάληψη από χρήματα που κατατέθηκαν σήμερα».
Το ομολογώ με συντριβή. «Δεν γίνεται, πρέπει να μεσολαβήσει τουλάχιστον μία
εργάσιμη ημέρα, επειδή πρόκειται για λογαριασμό ταμιευτηρίου». Αναφέρω κάτι
περί νέων τεχνολογιών, on line ενημέρωσης, κ.λπ., όμως ο κ. προϊστάμενος
βρίσκεται στα φόρτε του. «Αν είχε ο λογαριασμός σας πριν την κατάθεση το ποσό
που θέλετε να σηκώσετε, τότε ουδέν πρόβλημα». Είναι προφανές ότι τα χρήματα
πρέπει να σιτέψουν για να τα πάρεις. Έτερος υπάλληλος που καλείται να μάς
δώσει τα φώτα του, αναφωνεί: «Η κατάθεση έγινε στη Θεσαλονίκη! Χρειάζονται
τουλάχιστον δύο εργάσιμες ημέρες σε αυτήν την περίπτωση». Δαγκώνομαι για να μη
ρωτήσω αν στέλνουν τα χρήματα με τα πόδια, τη στιγμή που ο κ. προϊστάμενος σε
μία κρίση μεγαλοψυχίας («αν δεν ήθελα να σας βοηθήσω κύριε, θα σας είχα πει
ότι δεν γίνεται!») τηλεφωνεί στο υποκατάστημα του Βύρωνα, όπου είχε ανοιχθεί ο
λογαριασμός. Ακολουθεί ψιθυριστή στιχομυθία με μόνιμη επωδό «να του δώσω τα
χρήματα ή όχι;». Κλείνει το ακουστικό εμφανώς ενοχλημένος. «Εντάξει, μπορείτε
να πάτε στο ταμείο». Τον χαιρέτησα ευχαριστώντας νοερά τον συνάδελφό του στον
Βύρωνα, που ενήργησε αντιγραφειοκρατικά. Άσχετα αν χάλασε το Σαββατοκύριακο
του κυρίου προϊσταμένου.