ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια βραδιά στα μπουζούκια…

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι νυχτόβιοι καλλιτέχνες βγαίνουν μία ώρα μετά τους
βρικόλακες. Για να κατοχυρώσεις το τραπέζι, πρέπει να πας νωρίς. Να πιεις ένα
μπουκάλι ουίσκι. Να φας ένα κιλό φιστίκια, ταγκιασμένα και ξαναζεσταμένα, για
να μην σε πειράξει το αμφιβόλου ποιότητας αλκοόλ. Να γίνεις «ντέφι», σε σημείο
που να βλέπεις ως κούκλο τον κοντοπίθαρο σταρ – τύφλα να ‘χει ο Τζορτζ
Κλούνεϊ. Να νιώθεις μία εσωτερική έξαψη και να μερακλώνεσαι με τα σουξεδάκια
της μιας σεζόν. Στο μεταξύ έχεις φάει στη μάπα τις δευτεράντζες του λαϊκού
άσματος. Τις εκκολαπτόμενες πωλήτριες του «Μινιόν», που, μη έχοντας τι άλλο να
κάνουν μετά το κλείσιμο του πολυκαταστήματος, επιδόθηκαν στον μιμητισμό των
τεράτων της σύγχρονης ροκ μουσικής. Βγαίνουν πριν από τον σταρ. Λένε το
ποιηματάκι τους. Δείχνουν το μπουτάκι τους. Εισπράττουν ένα – και αυτό από
λύπηση – γαριφαλάκι, μαραμένο στις άκρες του, από αυτά που γλιτώνουν το μάδημα
στον λουλουδοπόλεμο της προηγούμενης βραδιάς. Και με την ευκαιρία 15 ευρώ το
καλαθάκι πουλιέται και δέχονται και πιστωτικές κάρτες, παρακαλώ, οι
λουλουδούδες. Οι πιο μερακλωμένοι παίρνουν και τα πέντε καλάθια που κρατάει
κάθε φορά η λουλουδού. Ήτοι, 75 ευρώ η πάσα. Κάτι περισσότερο από το ΕΚΑΣ της
μαμάς μου. Αλλά αρκετά λιγότερο από το πουρμπουάρ που συγκεντρώνουν οι θαμώνες
το πρωί στα κομμωτήρια…