ΜΑΤΙΕΣ Πάλι απ’ έξω…

Να το, λοιπόν, άρχισε (χθες) το 17ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Το
«Μουντιάλ» 2002. Με 32 ομάδες στη σέντρα, αλλά όχι και την ελληνική. Και με
εκατοντάδες παίκτες «μέσα στη φωτιά», αλλά απόντα τον Ζινεντίν Ζιντάν. Τον
ποδοσφαιριστή που ανέδειξε τη Γαλλία πρωταθλήτρια κόσμου, το 1998, μα τώρα
βρίσκεται τραυματισμένος και δεν θα παίξει, όπως διαβάζω, σε δύο, τουλάχιστον,
ματς.

Όποτε μου ‘ρχεται στο νου ο Ζιντάν, αυτόματα, σκέπτομαι και τον Ζαν Κλοντ Ιζό.
Τον Γάλλο αρχισυντάκτη, τον κομμουνιστή, που έχει γράψει υπέροχα βιβλία, για
τις φτωχογειτονιές της Μασσαλίας και τους απόκληρους ήρωές τους. Ένας απ’
αυτούς τους ήρωες, λόγω προέλευσης, είναι και ο Ζιντάν. Η φωτογραφία του
οποίου κοσμεί, δικαίως, το τρίτο από τα μυθιστορήματα (ελληνική έκδοση) του
Ιζό.

Να τελειώσω με τον Ζιντάν: φέτος, με ένα καταπληκτικό γκολ, χάρισε στη Ρεάλ,
στον τελικό με τη Λεβερκούζεν, την «κούπα» του «Τσάμπιονς Λιγκ». Τόσο ωραίο
γκολ, απ’ όσο θυμάμαι τα τελευταία χρόνια, μόνον ο Ριβάλντο έχει βάλει, με την
Μπαρτσελόνα. Κι ακόμη ένας, για να ‘μαστε δίκαιοι: ο Αλέκος Αλεξανδρής. Είναι
το γκολ, το πρώτο, στον (φιλικό) αγώνα Ολυμπιακού – Πάρμα.

Μίλησα για τον Αλεξανδρή και, φυσικά, έπεσε πάνω μου, βουνό, το πρόβλημα του
ελληνικού ποδοσφαίρου. Που έχει εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές (Νικολαΐδης,
Μαχλάς, Τσάρτας, Ελευθερόπουλος, Νταμπίζας, Λυμπερόπουλος, Καραγκούνης,
Πασατζόγλου, Βρύζας, Νικοπολίδης κ.ά.) αλλά μένει, πάντοτε, έξω από τις
μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, σε επίπεδο εθνικών ομάδων! (Το 1994, μόνο,
κατορθώσαμε να φτάσουμε στα προκριματικά, στις ΗΠΑ, αλλά γυρίσαμε στην Ελλάδα
πανικόβλητοι, με ένα σωρό γκολ στην καμπούρα μας…).

Τι συμβαίνει και, ενώ έχουμε την πρώτη, τη βασική ύλη, τους παίκτες, για να
συγκροτήσουμε μια δυνατή εθνική ομάδα, ουδέποτε το καταφέρνουμε; Οι λόγοι
είναι πολλοί: δεν έχουμε οργάνωση, είμαστε «μάγκες», τα ξέρουμε όλα, έχουμε
γήπεδα για πέταμα – να δούμε τι θα γίνει τώρα, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες… –
είμαστε οπαδοί (κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι), ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για την
Εθνική, αγοράζουμε, συνεχώς, ξένους παίκτες και δεν αξιοποιούμε τα ταλέντα μας
κ.λπ.

Πόσο αλλιώτικα, αλήθεια, θα νιώθαμε αν σ’ αυτό το Μουντιάλ αγωνιζόταν, με
αξιώσεις, και η ελληνική ομάδα.