ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Θα αρχίσουν οι χοροί;

Η ώρα του Μουντιάλ έφθασε επιτέλους, όμως μαζί με την ανυπομονησία κάτι σαν
ανησυχία πλανιέται στο μυαλό – όχι ακόμα στην ψυχή – των φιλάθλων. Οι αιτίες
είναι περίπλοκες και έχουν κυρίως να κάνουν με την κατάσταση του σύγχρονου
ποδοσφαίρου. Η γιορτή μάς περιμένει, όμως κι εμείς κάτι περιμένουμε για να
αισθανθούμε ότι θα φανεί αντάξια της αναμονής και των προσδοκιών μας.

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από το ιδιαίτερα πετυχημένο προηγούμενο
Παγκόσμιο Κύπελλο αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει. Στον αγωνιστικό τομέα είχαμε
κυρίως την ενθρόνιση της Γαλλίας στην κορυφή του κόσμου και τη δημιουργία της
εντύπωσης μέσα από τις νίκες της – με βασική αυτή του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος
του 2000 -, αλλά και χάρις στην αυτοπεποίθησή της, ότι κάθε συζήτηση για τον
παγκόσμιο τίτλο οφείλει να αρχίζει από αυτή την ομάδα. Η «βραζιλιοποίηση» της
Γαλλίας συνδυάστηκε μάλιστα με τη σταδιακή αποκαθήλωση της πραγματικής
Βραζιλίας και την, λιγότερο ή περισσότερο πρόσκαιρη, υποχώρηση αρκετών
παραδοσιακών δυνάμεων (βασικά της Γερμανίας, αλλά και της Ολλανδίας, της
Νιγηρίας και, σε απόδοση τουλάχιστον, της Ιταλίας), έτσι ώστε πριν από την
έναρξη του Μουντιάλ μόνο η ξαναγεννημένη, αλλά και ταλαιπωρημένη, Αργεντινή να
φαντάζει στα χαρτιά ως αντίπαλον των Γάλλων δέος. Από την άλλη, η πραγματική
απόσταση ανάμεσα στις ομάδες όλο και περισσότερο μειώνεται, κάτι που
αποδεικνύει η πρόσφατη, έστω και φιλική, νίκη του Βελγίου επί των πρωταθλητών
κόσμου, αλλά και όλη η σειρά των επίσημων και φιλικών αγώνων της τελευταίας
χρονιάς.

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Η κύρια όμως αλλαγή συνέβη εκτός γηπέδων και, φυσικά, επηρέασε την κατάσταση
μέσα σε αυτά. Πρόκειται, το έχουμε ξαναπεί, για την ασυγκράτητη μεγέθυνση της
εμπορικής λογικής και τη συνακόλουθη αύξηση των αγωνιστικών υποχρεώσεων, αλλά
και, για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα, των «φαρμακευτικών αναγκών» παικτών και
ομάδων. Ποτέ ξανά δεν πλησιάζαμε σε Μουντιάλ με τέτοια κούραση στα πόδια των
παικτών, αλλά και τέτοια σύννεφα στο μυαλό των φιλάθλων σχετικά με τον τρόπο
που την αντιμετωπίζουν: χαρακτηριστική δεν είναι μόνο η σειρά των διάσημων
«θυμάτων» ντόπινγκ (Ντάτιντς, Σταμ, Γκουαρντιόλα και λοιπά και θλιβερά λοιπά),
αλλά και η αντίστοιχη των σοβαρών τραυματισμών μόλις πριν τελειώσει η κανονική
αγωνιστική περίοδος, καθώς και ο ζήλος πολλών επίσημων χειλέων (βλέπε ΟΥΕΦΑ,
αλλά και γαλλική ομοσπονδία) να δηλώσουν ότι «δεν έχουν καμία σχέση με αυτά».

Η ώρα των αγώνων και η γενική απωανατολική ατμόσφαιρα (της οποίας παίρνουμε
ήδη μια, όχι απαραίτητα αρνητική, εικόνα με τις «αυθόρμητες» τελετές κατά την
άφιξη των ομάδων) αποτελούν επίσης ερωτήματα. Το ίδιο και οι πραγματικές
δυνατότητες των εκπροσώπων των χωρών που φιλοξενούν την οργάνωση. Σημασία έχει
επίσης ο προκαθορισμός των πιθανών αντιπάλων στον κρίσιμο δεύτερο γύρο (κι
εκεί, από τις «μεγάλες» ομάδες, η Γαλλία έχει το δυσκολότερο πρόγραμμα και η
Ιταλία το ευκολότερο). Και, βέβαια, το σημαντικότερο, όπως πάντα – κι ευτυχώς,
γιατί αλλιώς δεν θα μιλούσαμε πια για αθλητισμό -, είναι σε τι κατάσταση θα
βρεθούν τις ημέρες εκείνες οι αντίπαλοι: θα «πουν» άραγε τίποτα τα πολλά
άγνωστα ονόματα της Βραζιλίας τού επιλοχία Σκολάρι (κάποιοι μιλούν ήδη για τον
περίφημο, τουλάχιστον ως όνομα, Κάκα της Σάο Πάουλο); Θα στοιχίσει στην Ιταλία
η άδικη απουσία του Μπάτζο; Θα δικαιώσει η Τουρκία τη συμπάθεια των Κορεατών
που ευεργέτησε σε δύσκολες γι’ αυτούς ιστορικές στιγμές; Θα είναι η Πορτογαλία
η ομάδα του προκριματικού γύρου;

Δύο πράγματα μόνο είναι βέβαια: ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο και πως ως Έλληνες
θα έχουμε, για μία ακόμα φορά (αλλά τουλάχιστον φέτος μας ξεπροβόδισε η Ρεάλ
του πόλο, που λέγεται Ολυμπιακός), την πολυτέλεια του θεατή και στοιχηματία.