Αποθέωσε τον «Ζορμπά» ο Ελληνισμός της Αυστραλίας

Ο Ελληνισμός της απομακρυσμένης Αδελαΐδας και του κοσμοπολίτικου Σίδνεϊ
αποθέωσε τον «Ζορμπά», την γεμάτη ζωντανή μουσική και τραγούδια του Μίκη
Θεοδωράκη παράσταση του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Παράσταση που έφερε το μήνυμα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας στην πέμπτη ήπειρο,
όπου ένας στους είκοσι κατοίκους είναι Έλληνας. Την Αυστραλία, τη μακρινή, μα
και τόσο ελληνική, αφού έχουμε καταφέρει να φέρουμε έως εδώ όλα τα
προτερήματα, μα και τα ελαττώματα, της φυλής. Στα πρώτα, ο ενθουσιασμός. Επί
είκοσι λεπτά της ώρας χειροκροτούσαν όρθιοι 2.000 άτομα, στο Θέατρο Καπιτόλ
του Σίδνεϊ, τα μέλη του μπαλέτου και τα ξανάφερνε στη σκηνή τέσσερις φορές για
«ανκόρ». Ενθουσιασμένος με τα «μινωικά χρώματα», την αέρινη χορογραφία και ο
κρητικής καταγωγής Μητροπολίτης, ποιητής, Στυλιανός. Όμως για το ελληνικό
προξενείο, η ημέρα της πρεμιέρας συνέπεσε με μια μεγάλη διαδήλωση για την
επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα που είχε προγραμματισθεί από καιρό. Και
αντί αυτή η σύμπτωση να αποτελέσει αφορμή για διπλή γιορτή του Ελληνισμού,
έδωσε λαβή για γκρίνιες. Μέχρι για «σαμποτάζ» ακούσαμε. Μικρή σκιά σε μια
μεγάλη επιτυχία ήταν κι αυτό: Πουθενά στις πόλεις δεν είδαμε αφίσες που να
διαφημίζουν τον «Ζορμπά». Είδαμε όμως στην Αδελαΐδα τη διαφήμιση της συναυλίας
του Α. Ρέμου. Και το παράπονο των Ελλήνων ήταν: «Γιατί δεν δόθηκαν κι άλλες
παραστάσεις». Έτσι, οι μεγάλες αίθουσες των κεντρικών θεάτρων, όπου δεν έπεφτε
καρφίτσα, ήταν γεμάτες από κεφάλια με γκρίζα μαλλιά. Τα παιδιά των μεταναστών
και τα παιδιά των παιδιών τους δεν χώραγαν. Έμειναν απέξω. Κι όλοι ρωτούσαν
εμάς τους δημοσιογράφους. «Τι είναι η Πολιτιστική Ολυμπιάδα;». Ενώ δεν υπήρχε
κανείς αρμόδιος ούτε το κατάλληλο έντυπο υλικό να τους εξηγήσει. Ελπίζουμε το
μήνυμα να φθάσει, όπως έφθασε και το μήνυμα του «Ζορμπά» με τη μουσική τού
Θεοδωράκη.

Ελλάδα δεν είναι μόνο το σουβλάκι και το συρτάκι. Μπορεί να είναι η ίδια η
μουσική και τα τραγούδια που αντέχουν άνετα τη μεταγραφή τους για συμφωνική
ορχήστρα, όπως τη διηύθυνε ο Λουκάς Καρυτινός. Μπορεί να είναι μια συνεργασία
μ’ έναν ξένο χορογράφο, τον Λόρκα Μασίν. Μπορεί να είναι ένα μπαλέτο με
πολλούς ξένους χορευτές που ζεστάθηκε από την υποδοχή του κόσμου και όμως να
μπορεί να περιλαμβάνει όλο το σφρίγος και τη χάρη που κλείνουν τα δικά μας
βήματα και μπορεί να μεταδίδει τον ίδιο ενθουσιασμό και τον διονυσιασμό που
όλοι γνωρίζουμε, χωρίς το λαϊκό πάλκο.