Σαν ουράνιο τόξο από οκτώ έθνη

«Τα λέμε» στη σκηνή, τα λέμε και στην πλατεία όπου ο υπουργός Εργασίας Δημήτρης Ρέππας παρακολούθησε την παράσταση του έργου του Λάκη Λαζόπουλου που δόθηκε ειδικά για τους μετανάστες σε συνεργασία με το Cine Club της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» και απάντησε σε ερωτήσεις τους για προβλήματα που τους καίνε… (φωτογραφία: Σπύρος Κατωπόδης)

Θεατές από οκτώ φυλές και έθνη – Σουδανοί, Αλβανοί, Ρώσοι, Ρουμάνοι,
Πακιστανοί, Πολωνοί – γέμισαν χτες το απόγευμα το θέατρο «Ήβη» και γέλασαν με
τις ατάκες της κωμωδίας του Λάκη Λαζόπουλου «Τα λέμε». Η γλώσσα δεν στάθηκε
εμπόδιο. Όπως απλά δουλεύουν, ζουν κι έχουν μπει στη ζωή και στην
καθημερινότητά μας, έτσι καταλάβαιναν και τα αστεία του έργου. Ό,τι καλύτερο
«δείγμα» της μη περιθωριοποίησής τους και της ένταξής τους στην ελληνική
κοινωνία.

«Η Ελλάδα αγκαλιάζει τους ξένους. Είμαστε μία χώρα που ξέρει τι θα πει
μετανάστης και ξενιτιά και γι’ αυτό τους θεωρούμε δικά μας παιδιά. Θέλουμε οι
μετανάστες να ενταχθούν στην κοινωνία μας, δεν θέλουμε να είναι σε γκέτο. Όσο
πιο κοντά ερχόμαστε μ’ αυτούς τους ανθρώπους τόσο πιο δικοί μας θα γίνονται.
Τόσο μεγαλύτερο θα είναι το όφελος για την ελληνική κοινωνία, γι’ αυτούς τους
ίδιους, για όλους μας», τόνισε ο υπουργός Εργασίας κ. Δημήτρης Ρέππας – που
μαζί με τη γενική γραμματέα κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου παρακολούθησαν την
παράσταση – και χαιρέτησε την πρωτοβουλία «ΤΩΝ ΝΕΩΝ». Στους θεατές δόθηκε
φυλλάδιο του υπουργείου Εργασίας ενημερωτικό για τα «προγράμματα
μετανάστευσης» γραμμένο στην ελληνική γλώσσα και σε άλλες έξι.

Ο Αλί, 26 χρόνων, ο Σαδίκ, 40 χρόνων, και ο Σουλεϊμάν, 27 χρόνων, από
το Σουδάν, βρίσκονται στην Ελλάδα ενάμιση χρόνο, δουλεύουν σε οικοδομές,
μιλούν, ήδη, μια χαρά τα ελληνικά, απόλαυσαν την παράσταση και μας είπαν
«ζούμε μια χαρά στην Ελλάδα», ενώ την ξενοφοβία των Ελλήνων «εμείς δεν την
έχουμε νιώσει», αλλά θεωρούν ότι «είναι λογικό με τόσο πολύ κόσμο που έχει
μαζευτεί να υπάρχουν και ορισμένοι που φοβούνται».

Μετανάστες όμως δεν είναι μόνο εργάτες και «άνθρωποι για όλες τις
δουλειές», αλλά και διανοούμενοι ή καλλιτέχνες… Όπως οι Αλβανοί γλύπτες
Ιλίριαν Σίμα και Μιχάλης Κωστάκης που είναι 11 χρόνια στην Ελλάδα, έχουν
κάνεις εκθέσεις στη χώρα μας και πιστεύουν ότι «η ξενοφοβία εμφανίζεται
περισσότερο στους μη μορφωμένους ανθρώπους οι οποίοι επηρεάζονται από την
εικόνα που δίνουν τα κανάλια για τους ξένους», είναι δε ευχαριστημένοι από τη
ζωή τους στην Ελλάδα, αλλά «η πατρίδα είναι πατρίδα και μια μέρα θέλουμε να
γυρίσουμε σ’ αυτήν».

«Ας γίνουμε όλοι ένα δέντρο»

Και οι ηθοποιοί έδωσαν μια παράσταση σαν να είχαν μπροστά τους ελληνικό κοινό,
αφού «οι άνθρωποι, ανεξάρτητα χρώματος ή φυλής, είναι άνθρωποι» όπως ανέφερε
χαρακτηριστικά ο Γιώργος Κωνσταντίνου, που κατέληξε: «Όπου κι αν στρέψουμε τις
αναφορές μας, π.χ. στη χριστιανική θρησκεία, θα βρούμε το αγαπάτε αλλήλους,
χωρίς παρένθεση, τουλάχιστον όπως το είπε ο Χριστός, για λευκούς, μαύρους ή
κίτρινους, δεν έκανε εξαίρεση, ή αν στραφούμε στο όπου γης και πατρίς, το
ξέρουμε πολύ καλά αυτό εμείς οι Έλληνες, το ζήσαμε. Η αγάπη στον άνθρωπο έχει
ανταπόκριση. Ο φόβος και η αμφισβήτηση δημιουργούν καχυποψία. Ας δοκιμάσουμε
λοιπόν και αυτόν τον τρόπο για όφελος και κέρδος στην κοινωνία μας. Ακόμη και
ένας λύκος εξημερώνεται άμα του φερθείς με καλοσύνη – χωρίς να κυριολεκτώ στην
παρομοίωση – πόσο μάλλον ένα ανθρώπινο ον και μάλιστα μακριά από την πατρίδα
του».

Ενθουσιασμένοι οι θεατές χειροκρότησαν τους ηθοποιούς στο φινάλε της
παράστασης και ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε για τους δικούς μας ξένους, τους
μετανάστες: «Όση ώρα έπαιζα, σκεφτόμουν ότι οι μετανάστες είναι “σαν κλαδιά
χωρίς δέντρα” – ατάκα του έργου. Πιστεύω ότι πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι,
Έλληνες και μετανάστες, να γίνουμε ένα δέντρο. Δεν υπάρχουν “φθηνά” και
“ακριβά” εργατικά χέρια. Μόνο εργατικά χέρια. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν έχουν
να χωρίσουν τίποτα με τους μετανάστες. Τους ενώνει η αγωνία για ένα καλύτερο
αύριο και η αγάπη για την ίδια τη ζωή».