Δρόμοι

Πάνω σε ένα τείχος…

… σκοντάφτει ο πρόεδρος Μπους στο ταξίδι του στην Ευρώπη. Η δεξιά
«Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε» θρηνεί γι’ αυτό και εξηγεί πως δεν είναι βέβαια το
Τείχος του Βερολίνου, αλλά ένα τείχος ευρωπαϊκού σκεπτικισμού που ορθώνεται
μπροστά του, όχι μονάχα επειδή είναι ο ηγέτης της μοναδικής στρατιωτικής
υπερδύναμης που απόμεινε στον κόσμο. Ένας ακόμη λόγος που ο πρόεδρος Μπους δεν
επευφημείται, είναι επειδή είναι ο ηγέτης της παγκοσμιοποίησης.

Οι Γερμανοί…

… δεν κοιτούν πια με θαυμασμό το αμερικανικό οικονομικό μοντέλο, ούτε
προσπαθούν να το μιμηθούν. Αντίθετα, το απορρίπτουν με μια αποδοκιμασία που
αγγίζει τα όρια της αποστροφής. Η κριτική της παγκοσμιοποίησης έχει κατακτήσει
τους γερμανικούς κυβερνητικούς κύκλους από τότε που αυτοί άρχισαν να
φλερτάρουν με τους αντιπάλους της. Αυτόν τον μήνα, τόσο ο Γερμανός πρόεδρος
Γιοχάνες Ράου όσο και ο καγκελάριος Σρέντερ εξέθεσαν ανοιχτά τις απόψεις τους.

Ο πρόεδρος Ράου…

… μολονότι έχει έναν θεσμικό ρόλο ουδέτερο, εξέφρασε την κατανόησή του προς
τους αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης και αναφέρθηκε στο αντικαπιταλιστικό
κίνημά τους με συμπαθητικούς τόνους. (Θρηνεί και γι’ αυτό η γερμανική
εφημερίδα.) «Εδώ και πολύ καιρό, δεν υπήρξε κανένα άλλο διεθνές κίνημα
διαμαρτυρίας με τόσο πλατιά βάση όσο το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης»,
είπε ο Γερμανός πρόεδρος. «Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, άνθρωποι από κάθε
γωνιά της γης και από κάθε κοινωνική τάξη και πολιτική απόχρωση έχουν ενωθεί
σε έναν κοινό αγώνα: από τους αγρότες της Γουατεμάλας μέχρι τους φοιτητές της
Νέας Υόρκης, από τους συνδικαλιστές του Γκέπινγκεν μέχρι τους καρδιναλίους της
Ρώμης». Ο καγκελάριος Σρέντερ μίλησε με λιγότερο πάθος, αλλά με παρόμοιο
νόημα. «Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να δώσουμε στην
παγκοσμιοποίηση μια πολιτική κατεύθυνση, την οποία είναι ανίκανες να δώσουν
από μόνες τους οι αγορές: μια κατεύθυνση οικονομικής, περιβαλλοντικής και
κοινωνικής βιωσιμότητας. Αυτή είναι η πολιτική αυτής της κυβέρνησης».
Βρισκόμαστε άραγε μπροστά σε μια νεκρανάσταση του πρωσικού κρατισμού; Δεν
είναι να απορεί κανείς που η «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε» βλέπει φαντάσματα.
Πίστευε πως το κοινωνικό κράτος του Βίσμαρκ θα θαβόταν βαθιά, δίπλα στον
πολιτικό τάφο του Λαφοντέν. Όμως δεν επαληθεύεται.

Οι δημοσκοπήσεις…

… λένε πως με αμερικανικά φιλελεύθερα μοντέλα ο Σρέντερ δεν πρόκειται να
κερδίσει τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, ο
καγκελάριος δεν θα δίσταζε να ξεθάψει όχι μονάχα τον Βίσμαρκ αλλά και τον
Λαφοντέν (φωτ.). Ξέρει πώς. Γιατί ο Σρέντερ ήταν εκείνος που είχε σκάψει τον
πολιτικό λάκκο του Λαφοντέν, όταν αυτός είχε θεωρηθεί πολύ αριστερός για
υπουργός Οικονομικών, μολονότι προηγουμένως είχε θεωρηθεί αρκετά αριστερός για
να κερδίσουν οι Σοσιαλδημοκράτες τις τελευταίες εκλογές. Θα θυμηθεί άραγε ο
Σρέντερ πού έχει βάλει το φτυάρι όσο είναι ακόμη καιρός;