ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επίδομα αδείας

Άρχισα να σκέφτομαι τις διακοπές. Κακό σημάδι μου φαίνεται. Όχι πως ανήκω στο
είδος εκείνο των αιώνιων ενζενί που οι χαρές της ζωής πότε τους ξινίζουν και
πότε τους βρωμάνε. Σιγά… Δεν έχω πια την πολυτέλεια να χαριεντίζομαι. Απλώς
παραμεγάλωσα και θέλω διακοπές. Ορίστε το κακό που σας έλεγα προηγουμένως. Το
κατάλαβα όταν για πρώτη μου φορά, μόλις προχθές, κάθησα και μέτρησα σχολαστικά
την προϋπηρεσία μου, εδώ και αλλού, μετατρέποντάς την αυτόματα σε μέρες
κανονικής αδείας. Με τσιγγουνιά Σάιλοκ τις τσέκαρα στο ημερολόγιο κι ύστερα
αποθαύμασα αυτό που δεν είχα έως τότε συνειδητοποιήσει. Όπως κι εσείς, έτσι κι
εγώ, έχω περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου δουλεύοντας. Στην αρχή με
έβαλαν στο λούκι οι γονείς μου σύμφωνα με τους οποίους εκείνος που δεν
εργάζεται είναι ντενεκές ξεγάνωτος. Κι όσο πιο πολύ βούταγα σ’ αυτή τη λίμνη
με τις ρουφήχτρες, τόσο πιο βαθιά ερωτευόμουν την ηθική και το ρίσκο της
εργασίας. Και μετά ξύπνησα. Κι ήταν η ώρα έντεκα το πρωί και εγώ δεν είχα
γράψει γραμμή, δεν είχα κάνει ούτε ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα, δεν είχα καν
το κουράγιο να πειράξω τους συγκατοίκους μου στο γραφείο που είναι μόλις ετών
είκοσι τριών. Ορίστε το κακό που σας έλεγα προηγουμένως. Δεν πρόκειται ακριβώς
για χάσμα γενεών. Η τρυφερή μας ασυνεννοησία έχει πολλά ποδάρια. Στο θέμα των
διακοπών μου επί παραδείγματι. Έτσι όπως με παρακολουθούν να παραληρώ
υποψιάζομαι ότι δεν τους γεμίζω το μάτι για αραχτή και έτσι. Αλλά κι εγώ δεν
θα τους πω αυτό που θα μάθουν μια μέρα από μόνοι τους.