Νεβερλούζεν

Έγινε λοιπόν κι ο τελικός του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ – και μάλιστα στην ώρα
του, όχι σαν κάτι ημιτελικούς ημητέρων Πρωταθλημάτων, και μάλιστα κρατώντας
τις υποσχέσεις του, τουλάχιστον όσον αφορά τον από την αρχή της περιόδου
προαναγγελθέντα νικητή. Μόνο που το μεγάλο του αθλητικό και κοινωνικό δίδαγμα
δεν ήταν η επικράτηση της Ρεάλ, αλλά το πείσμα, το πάθος και τελικά το
κέρδισμα των εντυπώσεων από τη Λεβερκούζεν.

Στον τελικό της Γλασκώβης, η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με την κόπωση των
περισσότερων παικτών, και ιδίως των μεγάλων αστέρων, στην αυλαία μιας ακόμα
ιδιαίτερα φορτωμένης αγωνιστικής χρονιάς. Η οποία μάλιστα για πολλούς, και
σχεδόν για όλους τους ήδη εξαντλημένους μεγάλους αστέρες, φέτος δεν λήγει εδώ,
αλλά οσονούπω μεταφέρεται στην Άπω Ανατολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι
φανερό ότι, μετά την εμπορευματοποίηση (η οποία στο κάτω – κάτω είναι
γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο και δεν αγγίζει μόνο τον αθλητισμό) και τις
όποιες υποψίες για χρήση «βοηθητικών» ουσιών από τους παίκτες, η μεγάλη πληγή
του σύγχρονου ποδοσφαίρου είναι το υπερφορτωμένο αγωνιστικό πρόγραμμα, που
συνδέεται, δυστυχώς, και με τα δύο άλλα προβλήματα, γι’ αυτό και δεν
λαμβάνονται μέτρα για την αντιμετώπισή του. Όσο περισσότερα παιχνίδια, τόσο
περισσότερα έσοδα και εμπορικός τζόγος, μοιάζουν να σκέφτονται οι «αρμόδιοι»,
κάνοντας πως αγνοούν παράλληλα πως όσο περισσότερα παιχνίδια, τόσο μεγαλύτερη
ανάγκη για «υποστήριξη». Είναι παράλογο, δεν υπάρχει άλλη λέξη, για να φτάσεις
στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ να πρέπει να δώσεις πάνω από είκοσι αγώνες –
μισό ακόμα πρωτάθλημα, αλλά με πολύ μεγαλύτερα και κουραστικότερα ταξίδια και
πίεση -, πολλούς από τους οποίους με ομάδες που έχουν τόση σχέση με Τσάμπιονς
στη χώρα τους όση η κυρία Λουλέ με τη δεξιά στην Ελλάδα. Περικοπή ομάδων κι
ενός ολόκληρου γύρου, αυτή είναι η μόνη λύση (που φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να
υιοθετηθεί από τους πολιτικάντηδες της Ουέφα) για να ξαναβρεί το Τσάμπιονς
Λιγκ την αγωνιστική του αίγλη τότε που μετράει, δηλαδή όταν πρόκειται να
κριθεί ο τίτλος. Αλλιώς θα συνεχισθεί το γνωστό φαινόμενο των σπουδαίων
παιχνιδιών στα πρώτα στάδια και της όλο και μεγαλύτερης συρρίκνωσης του
θεάματος όσο πλησιάζουμε στον τελικό.

Πρώτο θύμα αυτής της εξαντλητικής τακτικής ήταν φέτος η Ρεάλ. Αναμφισβήτητα
ομάδα – χάρμα όταν και όσο έπαιζαν ελεύθερα οι μεγάλοι παίκτες της, άρχισε να
πέφτει από το Φλεβάρη και μετά, καθώς κυνηγούσε τα πάντα σε μια χρονιά που,
επειδή τα κατοστάριζε, έπρεπε πάση θυσία κάτι να κερδίσει. Πέρασε δύσκολα και
μάλλον άδικα στον ημιτελικό την σαφώς κατώτερή της Μπαρτσελόνα και κέρδισε με
τεράστιο κόπο και χωρίς πολύ ένδοξο τρόπο στον τελικό την πολύ πιο παθιασμένη
Λεβερκούζεν. Πέρα από το αποτέλεσμα και το υπέροχο γκολ του Ζιντάν (τα δύο
μόνο πράγματα, δηλαδή, που σε λίγο καιρό όλοι θα θυμόμαστε από ένα κατά τα
άλλα όχι αξέχαστο παιχνίδι), στη Γλασκώβη οι Γερμανοί ήταν αυτοί που, για μια
ακόμα φορά, μας ανάγκασαν να τους θαυμάσουμε, όσο κι αν δυσκολευόμαστε πάντα
να τους αγαπήσουμε. Η ομάδα του ροκ στην εμφάνιση και την ψυχή προπονητή
Τοπμέλερ όχι μόνο αντέδρασε στην ψυχρολουσία του γρήγορου και ελαφρώς σχολικού
πρώτου γκολ, όχι μόνο ισορρόπησε το παιχνίδι παίζοντας με άνετο και καθόλου
«γερμανικό» τρόπο, αλλά και ήταν αυτή που δημιούργησε, ως το τέλος (και
μάλιστα, εδώ σαν γνήσια γερμανική εκπρόσωπος, ως το τέλος – τέλος), τις
περισσότερες φάσεις και ευκαιρίες. Κι αν τελικά κέρδισε η Ρεάλ δεν το οφείλει
τόσο, παρά τα βραβεία και τα λόγια, στο Γάλλο σούπερ – σταρ της, αλλά στον
απίθανα δυνατό ύστερα από τόσους μήνες πάγκου τερματοφύλακα Κασίγιας, καθώς
και στην τύχη, που πάντα χαμογελάει στους δυνατούς, αλλά αυτή τη φορά ίσως το
παράκανε.

Αντίθετα, λοιπόν, από το παρατσούκλι της αιώνια ηττημένης, η Λεβερκούζεν
αποδείχτηκε στην πραγματικότητα ομάδα που ποτέ δεν παραδέχεται ότι μπορεί να
χάσει. Έτσι ώστε, όταν αυτό συμβεί, να μην έχει κανένα παράπονο από τον εαυτό
της. Αυτό ζητάμε, ξέροντας πόσο δύσκολο είναι, και από τις εθνικές ομάδες που
ετοιμάζουν το ταξίδι τους στην Ιαπωνία και στην Κορέα και για χάρη των οποίων
αρχίζουμε ήδη, όπως σε όλο τον κόσμο, να προβάρουμε το πρωτότυπο θερινό
ωράριο: ξύπνημα – ματς – δουλειά, ματς – φαΐ, ματς – δουλειά. Ελπίζοντας ότι
τελικά, εμείς τουλάχιστον οι φίλαθλοι, δεν θα χάσουμε.