ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκδόσεις τσέπης

Διάβασα τα καλά νέα την περασμένη εβδομάδα. Όπου, σύμφωνα με έρευνα του
Πολυτεχνείου, σε λίγα χρόνια τα ταξί θα μας είναι αχρείαστα, αφού οι δημόσιες
συγκοινωνίες θα γίνουν έτσι όπως τις ονειρευόμαστε. Ειλικρινά, δεν βλέπω την
ώρα. Παρατείνοντας όσο μπορώ τον προσωπικό μου χρόνο, έχω βαρεθεί πια να τον
χρυσοπληρώνω σε ταξί και τύψεις. Όταν θά ‘ρθει εκείνη η ημέρα όλα θα είναι
διαφορετικά. Και πρώτα απ’ όλα εγώ η ίδια. Δεν θα υποχρεώνομαι σε οχληρές
γνωριμίες στο πίσω κάθισμα ενός ξεχαρβαλωμένου ταξί. Ούτε θα βγαίνω
αλαφιασμένη και ξεμάλλιαγη στον δρόμο με το χέρι μονίμως απλωμένο και εκείνη
τη φωνή που με ταπεινώνει: Κέντρο πάτε; Θα με δείτε και δεν θα με γνωρίσετε.
Αξιοπρεπής, σενιαρισμένη και πάντοτε στην ώρα μου. Αφήστε που θα αγοράσω και
λογοτεχνία τσέπης που θα μου επιτρέπει να ταξιδεύω ίσα με τη Σταδίου σαν
γνήσια Γαλλίδα αντί να τραμπαλίζομαι στη χειρολαβή, ανακεφαλαιώνοντας τις
δουλειές της ημέρας, σαν να λέω το πατερημών. Η ζωή μου θ’ αλλάξει. Το
καλύτερο όμως είναι ότι θα βελτιωθούν οι σχέσεις μου με το κοινωνικό σύνολο,
καθόσον τίποτε πια δεν θα με αναγκάζει να συνάψω γνωριμίες όπως με τη νεαρή
κυρία που γνώρισα τις προάλλες σε διπλή μίσθωση. Με πόση θέρμη μάς εξέθεσε την
επιθυμία της να πατήσει πάνω σε πτώματα Αλβανών, να στείλει με το χεράκι της
την τορπίλη που θα βουλιάξει τα σαπιοκάραβα που μας τους κουβαλάνε. Ε, αυτή η
συγκεκριμένη δεν θα με ξανασυγχύσει. Το πολύ πολύ να δω το αποτύπωμά της σε
κανένα εκλογικό αποτέλεσμα. Αλλά και τότε, πόσο έκπληκτη, πόσο αθώα θα είμαι,
Θεούλη μου.