Ο βασιλιάς του κέρδους είναι το… ποπ κορν!

Ανταγωνιστές υπάρχουν. Η ηρωίνη, τα πυροβόλα όπλα με τη στενόμακρη κάννη
της μαύρης αγοράς… Για τους λιανοπωλητές όμως, τα πλεονεκτήματα του ποπ κορν
είναι ασυναγώνιστα. Ο βασιλιάς των σινεμά είναι νόμιμος, ασφαλής, μη εθιστικός
και σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τα τσιγάρα και το πετρέλαιο, δεν εμπίπτει
σε ειδική φορολογία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πωλήσεις του φρυγανισμένου καλαμποκιού, του
γνωστού μας ποπ κορν, στα σούπερ μάρκετ έχουν επισκιάσει όλες τις άλλες. Στη
Βρετανία όμως είναι οι κινηματογράφοι, όπου καταγράφεται η μεγαλύτερη ζήτηση.
Ζήτηση που συνήθως ελάχιστη σχέση έχει με την απήχηση των ίδιων των ταινιών,
για τις οποίες προσέρχεται το κοινό.

Ακολουθώντας πορεία σταθερή και ανοδική σταδιακά, το ποπ κορν γίνεται όλο και
πιο επικερδές λόγω της προώθησής του ανά τον κόσμο. Ήταν πάντα, άλλωστε, αφού
το κόστος της αγοράς του είναι ανάλογο του βάρους του, ενώ η πώλησή του
ανάλογη με τον όγκο του. Στο ενδιάμεσο στάδιο παρεμβάλλεται αέρας, δηλαδή
τίποτα. Σκεφθείτε τον εαυτό σας στο σινεμά. Αγοράζετε ένα «μεγάλο» χωνί ποπ
κορν και στην ουσία δεν αγοράζεται τα σπορίδια του καλαμποκιού, από τα οποία
παράχθηκε το προϊόν που κρατάτε αλλά τον όγκο τους, όπως μεταβλήθηκε κατά τη
διαδικασία του ψησίματος. Το κόστος των σποριδίων είναι μηδαμινό.

Για να φθάσει στα χέρια μας όμως έχει προηγηθεί η ενοικίαση του καταστήματος
πώλησης, η αγορά των ειδικών μηχανημάτων για την επεξεργασία του, η μεταφορά
του, το αλάτι, το βούτυρο και τα χαρτόκουτα στα οποία σερβίρεται. Και αυτά
έχουν επίσης το κόστος τους. Αφού συνυπολογιστούν όμως, και πάλι, το κέρδος
που αφήνει στους κινηματογράφους μπορεί να φθάσει και το 75%, όπως επισημαίνει
ο Άντριου Σμιθ, συγγραφέας του βιβλίου «Popped Culture». Οι αλυσίδες των
σινεμά αρνούνται να μιλήσουν για το θέμα. «Όλοι μιλούν για τα κέρδη των σινεμά
από το ποπ κορν», δήλωσε η εκπρόσωπος της αλυσίδας UCI και αρνήθηκε να
προχωρήσει σε αριθμούς. Όπως και όλες οι αλυσίδες κινηματογράφων που κλήθηκαν
να απαντήσουν και είναι ο λόγος που δεν υπάρχουν επίσημα νούμερα για τα κέρδη
τους.

Την πρωτιά στην κατανάλωσή του την έχουν οι Αμερικανοί, οι οποίοι ξοδεύουν
κάθε χρόνο 450 εκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ο λόγος που
ωθεί τόσους πολλούς πολίτες στην προτίμησή του κρύβεται στην παιδική ηλικία.
Το ποπ κορν, επισημαίνουν, τους φέρνει στο νου τα παιδικά-εφηβικά τους χρόνια,
τα οποία τους τα θυμίζει έντονα και συνήθως με μια νότα νοσταλγίας.

Το Ινστιτούτο Ποπ Κορν του Σικάγου, το οποίο εκπροσωπεί τους μεγαλύτερους
επεξεργαστές της βιομηχανίας, επιδιώκοντας τη διεύρυνση της αγοράς διεθνώς,
έχει βάλει στο στόχαστρο δύο χώρες αυτή την περίοδο. Το Μεξικό και την Τσεχική
Δημοκρατία. Ακολουθούν η Ιταλία και η Ελλάδα, η τελευταία επειδή το 2004 θα
φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Σύμφωνα με το ίδιο Ινστιτούτο, όταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι έφθασαν στην Αμερική
βρήκαν αρκετές καλλιέργειες καλαμποκιού. Λέγεται επίσης ότι προσφέρθηκε σε
σάκο από ελαφόδερμα στους Άγγλους αποίκους κατά τις πρώτες εορταστικές
εκδηλώσεις την ημέρα των Ευχαριστιών στο Πλίμουθ της Μασαχουσέτης και ότι
κάποιες φυλές αυτοχθόνων πίστευαν ότι κάθε σπορίδιο είχε πνευματικές
ιδιότητες. Ο Άντριου Σμιθ πάντως το αμφισβητεί. Ωστόσο, υπάρχουν στοιχεία που
κάνουν λόγο για υπέρμετρη κατανάλωσή του από Ευρωπαίους επί έναν αιώνα. Σε
περιόδους οικονομικής ύφεσης καταγράφεται αύξηση της ζήτησης, γεγονός που
εξηγείται από τη χαμηλή τιμή και από το ότι θεωρείται χορταστικό. Αύξηση της
ζήτησης καταγράφηκε επίσης και στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γιατί η
ζάχαρη της Αμερικής διοχετευόταν στους στρατιώτες στο εξωτερικό και το ποπ
κορν εξόρμησε για να αντικαταστήσει τα γλυκά. Κατά τη δεκαετία του 1950, ο
ερχομός της τηλεόρασης αποδείχθηκε γερό πλήγμα για το φρυγανισμένο καλαμπόκι,
έκτοτε όμως ενισχύθηκε και πάλι με την ευρύτατη χρήση των σκευασμάτων
μικροκυμάτων.