Τους «πνίγει» η κληρονομιά των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών

Ήταν πριν από τρία χρόνια όταν το ΝΑΤΟ είχε βομβαρδίσει ένα πετροχημικό
εργοστάσιο και διυλιστήριο στο Πάντσεβο της Γιουγκοσλαβίας, κοντά στον
Δούναβη. Τότε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο είχε δημιουργηθεί στον ουρανό πάνω
από την πόλη και περισσότεροι από 2.000 τόνοι δηλητηριωδών χημικών
απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα.

Σήμερα, παρ’ ότι έχουν περάσει τρία χρόνια, οι 140.000 κάτοικοι της πόλης
ακόμα περιμένουν. Περιμένουν να καθαρίσει η πόλη τους. Και στον αγώνα των
κατοίκων του Πάντσεβο αντικατοπτρίζεται ο αγώνας ολόκληρης της πάμφτωχης πλέον
Γιουγκοσλαβίας, που αγωνίζεται με τη δηλητηριώδη κληρονομιά του πολέμου στο
Κόσοβο.

«Αυτή η πόλη μας αντιμετωπίζει τεράστιο οικολογικό πρόβλημα», δηλώνει η
δήμαρχος του Πάντσεβο, Μπορισλάβα Κρούσκα, «είμαι πάρα πολύ ανήσυχη. Έχουμε να
κάνουμε με τοξικά, καρκινογενή πράγματα».

Η κ. Κρούσκα παραπονείται ότι οι προσπάθειες που γίνονται υπό την αιγίδα του
ΟΗΕ για καθαρισμό της πόλης από την τοξική απειλή που καθημερινά δηλητηριάζει
τη ζωή των κατοίκων της, κινούνται υπερβολικά αργά.

Η επίλυση των περιβαλλοντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει τώρα το Πάντσεβο
βρίσκονται στις άμεσες προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης της Γιουγκοσλαβίας.
Η νέα αυτή κυβέρνηση λοιπόν, καλείται τώρα να επανορθώσει τόσο για τα χρόνια
Μιλόσεβιτς, κατά τα οποία παραμελήθηκαν οι προδιαγραφές για το περιβάλλον, όσο
και για τον αντίκτυπο των αεροπορικών επιδρομών του ΝΑΤΟ εναντίον της
Γιουγκοσλαβίας, οι οποίες άφησαν ίχνη απεμπλουτισμένου ουρανίου σε πολλά μέρη
της χώρας.

«Αντιμετωπίζουμε ένα πολύ δύσκολο έργο», λέει χαρακτηριστικά η Αντζέλκα
Μιχαΐλοβ, επικεφαλής της Μονάδας Περιβαλλοντικής Προστασίας του υπουργείου
Υγείας της Σερβίας, τονίζοντας ωστόσο ότι «το περιβάλλον είναι υψηλή
προτεραιότητα για την κυβέρνηση της Σερβίας, αλλά όχι η πρώτη προτεραιότητα».
Και αυτό συμβαίνει επειδή, αν εφαρμόζονταν αμέσως τώρα αυστηρές προδιαγραφές
για το περιβάλλον στη Γιουγκοσλαβία, θα αναγκάζονταν να κλείσουν τα
περισσότερα εργοστάσια της χώρας. Κάτι που θα σήμαινε κοινωνική καταστροφή για
μια χώρα με δείκτη ανεργίας που ξεπερνάει το 30%.