ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να ‘ταν, λέει, ο κόσμος όλος μια απέναντι όχθη…

Χτες το βράδυ πήγα μια βόλτα. Όχι πολύ μακριά, σχεδόν δεν κουνήθηκα από τη
θέση μου. Κάνα δυο βήματα, μέχρι την απέναντι όχθη. Εκεί που όλα είναι αλλιώς.
Εκεί που η πραγματικότητα είναι όλα τα όνειρα, όσα ονειρεύτηκα εγώ, όσα
ονειρεύτηκες εσύ και αυτά που δεν ονειρευτήκαμε ακόμα.

Τίποτα που να σου τη σπάει δεν έχει θέση στην απέναντι όχθη. Όλες τις μέτριες
και μικρές λέξεις που δυσκολευόμασταν να τις προφέρουμε τις σβήσαμε. Φτιάξαμε
άλλα λεξικά.

Ό,τι μας στένευε, μας έπνιγε, το πετάξαμε στα σκουπίδια. Τα καλούπια τα
σπάσαμε σε χίλια κομμάτια. Τα βιβλία της λογικής τα γράψαμε με τρελές λέξεις.
Τον φόβο τον διώξαμε με τις κλωτσιές. Τώρα μπορούμε να σκεφτόμαστε και να
μιλάμε πιο άνετα.

Το μαύρο δεν ξέρουμε τι χρώμα είναι. Εδώ όλα είναι κόκκινα. Τα παιχνίδια δεν
μπαίνουν ποτέ στην αποθήκη. Την ομορφιά δεν την προσπερνάμε ποτέ ούτε κάνουμε
πως δεν βλέπουμε όταν μας γνέφει.

Ανοίξαμε όλα τα παράθυρα και τώρα ακούν όλοι τα τραγούδια μας. Οι ψίθυροι
σώπασαν, όλοι έχουμε φωνή.

Το σκοτάδι το ξεγελάσαμε, τώρα είναι κι αυτό φως. Το ψέμα έφαγε πόρτα.

Στην απέναντι όχθη δεν ζουν άλλοι. Κανείς δεν είναι «άλλος», όλοι είναι
εαυτοί. Όλα τα πρόσωπα είναι γνώριμα, δεν υπάρχουν ξένα βλέμματα κι ούτε
άγνωστα μάτια. Ξέρουμε όλα τα μάτια, γιατί μας κοιτούν χωρίς να κρύβονται.
Θυμόμαστε όλα τα μικρά ονόματα, αναγνωρίζουμε όλες τις φωνές και όλα τα
χαμόγελα.

Χτες το βράδυ, μετά τη βόλτα, μού ‘ρθε μια ιδέα. Νά ‘ταν, λέει, ο κόσμος όλος
μια απέναντι όχθη…