Ισορροπίες

Σε μια χρονιά παγκοσμίου κυπέλλου, όπου οι παίκτες υποτίθεται θα
παρουσιάζονταν τουλάχιστον προς το τέλος της σεζόν επιφυλακτικοί στα εγχώρια
και ευρωπαϊκά πρωταθλήματά τους, διαφαίνεται ακριβώς το αντίθετο. Δεν
προφυλάσσονται, παθιάζονται και δυστυχώς τραυματίζονται. Ο Μπέκαμ, ο Νέβιλ, ο
Ριβάλντο και ο Καρεμπέ αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Τα πρωταθλήματα στην
Ευρώπη, κατά μαγική σύμπτωση φέτος, κρίνονται την τελευταία αγωνιστική: σε
Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία, Ελλάδα και ίσως σε Ολλανδία και
Βέλγιο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον πρωταθλητή με βεβαιότητα.

Το ενδιαφέρον λοιπόν αμείωτο, όπως αποδείχθηκε και αυτό το Σαββατοκύριακο, σε
όλη την Ευρώπη. Είδαμε μεγάλες ομάδες, που έπαιξαν πολύ συγκροτημένα
μεσοβδόμαδα, να χάνουν στις εγχώριες υποχρεώσεις τους, η μεν Ρεάλ από μια
αδιάφορη Βαγιαδολίδ (και μάλιστα με 3-0), η δε Λεβερκούζεν από την παραπαίουσα
Νυρεμβέργη με 1-0! Στα δικά μας είχαμε τον παραδοσιακό τελικό κυπέλλου
Ελλάδος, όπου και εκεί δικαιώθηκε ο χαρακτηρισμός του απρόβλεπτου τού βασιλιά
των σπορ: του ποδοσφαίρου. Ειδικά σ’ αυτό το άθλημα (κι εκεί έγκειται η μαγεία
του) κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον τελικό νικητή, πριν σφυρίξει τη λήξη
του ο διαιτητής. Ο οποίος, όπως κι αν λέγεται, δεν πρέπει για εμάς τους αγνούς
φιλάθλους που αγαπάμε το ποδόσφαιρο να είναι πάνω από τους ίδιους τους
αθλητές. Ένα ψαλίδι του Αλεξανδρή, μια ντρίμπλα του Νικολαΐδη ή (ένα ακόμα)
γκολ του Βαζέχα δεν αντικαθιστώνται από οποιοδήποτε σφύριγμα του διαιτητή. Το
κύπελλο αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ο θεσμός των αουτσάιντερ. Όπως και
πέρυσι στην Ελλάδα, το πρωτάθλημα μάλλον το κατακτά ο καλύτερος σε διάρκεια,
συνοχή και σοβαρότητα και το κύπελλο ο πιο παθιασμένος για μια κούπα, η οποία
βελτιώνει την ψυχολογία του κόσμου της και αφήνει σχεδόν όλους τους φετινούς
αντιπάλους ισορροπημένα ευχαριστημένους. Η ΑΕΚ το κύπελλο, ο Ολυμπιακός το
πρωτάθλημα (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου), ο ΠΑΟ ευρωπαϊκά ευχαριστημένος –
όχι δικαιωμένος, αφού δεν μπόρεσε να χωρέσει τα δύο καρπούζια κάτω από μια
μασχάλη. Μπράβο λοιπόν στην ΑΕΚ, που χωρίς προθέρμανση, με πάθος, με λιγότερο
κόσμο στο γήπεδο (αλλά με όλους τούς υποστηρίζοντες τα αουτσάιντερ στο πλευρό
της) απέδειξε ότι έχει τη δυνατότητα να κάνει περήφανο το κοινό της με την
ομάδα που κουβαλάει μεγάλη ιστορία πίσω της (η Κωνσταντινούπολη στα αρχικά της
παραπέμπει σε εποχές ξεριζωμού και προσφυγιάς). Με τον σοβαρό προπονητή της
(θα παραμείνει άραγε;), με κατάλληλες προσθήκες, αλλά και με την απαιτούμενη
σοβαρότητα από τη διοίκηση είναι ικανή για πιο ψηλά. (Αλήθεια πώς από «κότες»
το περασμένο Σάββατο οι ίδιοι παίκτες έγιναν ήρωες;).

Μήπως επειδή πρόκειται για ένα σπορ όπου για τον νικητή αποφασίζει πάντα η
στρογγυλή θεά και κανείς άλλος; Τίποτα παραπάνω λοιπόν από ένα παιχνίδι, όπου
οι φίλαθλοι θα έπρεπε να κάθονται όλοι μαζί και όχι χωρισμένοι σε ζώνες
ασφαλείας. Θα έπρεπε να παρατηρούν «λεπτομέρειες», όπως τη μαγική απόκρουση
του Χιώτη στην κεφαλιά του Ζιοβάνι (απόκρουση της χρονιάς), το γκολ του Ίβιτς
στην πρώτη του επαφή με την μπάλα (το οποίο και δεν πανηγύρισε), τις απανωτές
ντρίμπλες του Νικολαΐδη στη φάση του πέναλτι, αλλά και τις ενέργειες του
Ζιοβάνι (μάλλον τελείωσε για την Ελλάδα), τις επιστημονικής ακρίβειας κινήσεις
του παγκόσμιου πρωταθλητή Καρεμπέ, αλλά και του μέτριου προχθές, αλλά κοινώς
αποδεκτού Τζόρτζεβιτς (πρώτη φορά έπειτα από πολλούς αγώνες δεν σκόραρε κατά
της ΑΕΚ και αυτό στοίχισε στην ομάδα του).

Σημασία λοιπόν έχει το θέαμα, η προσπάθεια, η άμιλλα, αλλά και η χαρά των
οπαδών όπου της ΑΕΚ πετούσαν, του Ολυμπιακού μειδιούσαν, του ΠΑΟ και των
υπολοίπων δημοκρατικών δυνάμεων χαίρονταν, αλλά και με καχυποψία έλεγαν:
«Ωραία τα μοίρασαν πάλι». Κι όμως, ο τρόπος για να πάει μπροστά το δύσμοιρο
ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι να παραμερίσουμε εμείς οι φίλαθλοι τις καχυποψίες
για διαιτησίες, στημένα, παράγκες κ.λπ. και να ψηφίσουμε υπέρ του μοναδικού
κριτή του όμορφου, του δίκαιου και του μη εμπορικού ποδοσφαίρου: την μπάλα στο
πλεχτό!