Η αποενοχοποίηση του διαλόγου και η πανάκεια της Χάγης

Το επιμόνως ζητούμενο της Άγκυρας επί τρεις δεκαετίες είναι να σύρει την
Ελλάδα σ’ έναν «εφ’ όλης της ύλης» διάλογο. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις
ορθότατα τον απέκρουαν. Εκείνη με την επιμονή και την υπομονή της – ιδιώνυμες
αρετές της τουρκικής πολιτικής – μάς «τσουβάλιασε». Και ήδη είναι εν εξελίξει
το τουρκικόν «ποθούμενον», ο διάλογος. Στη συνάντηση των δύο αντιπροσωπειών οι
Τούρκοι έριξαν στο τραπέζι όλη την γκάμα των παρανοϊκών διεκδικήσεών τους κατά
της Ελλάδος. Εύρος εναερίου χώρου, αποστρατικοποίηση νησιών, «γκρίζες ζώνες»,
χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, μειονότητα Θράκης.

Όσοι γνωρίζουν τις βασικές έννοιες της διεθνούς πρακτικής δεν αυταπατώνται.
Έως τώρα η άλλη πλευρά αρχικά ψέλλιζε και στη συνέχεια κραύγαζε αυτές τις
σταδιακά εμπλουτιζόμενες διεκδικήσεις σε έναν μονότονο μονόλογο. Τώρα για
πρώτη φορά μπορεί επισήμως να θέσει τις διεκδικήσεις της. Και να τις προαγάγει
σε «διαφορές».

Είναι αδιανόητον η ελληνική διπλωματία να μην αντιλαμβάνεται ή έστω να μην
υποψιάζεται τα γινόμενα. Αυτά τα οποία δυστυχώς ύστερα δεν «απογίγνονται».

Πάντως οι ημέτεροι διατείνονται ότι ο νυν διάλογος είναι άτυπος, διερευνητικός
και χωρίς πρακτικά, άρα κατ’ αυτούς ουδεμίαν συνέπεια επάγεται. Ο ισχυρισμός
είναι επιεικώς ρομαντικός και εξηγούμεθα:

α) Οι μεταξύ τυρού και αχλαδίου συζητήσεις Παπανδρέου – Τζεμ έχουν
πλειστάκις αποσαφηνίσει τις τουρκικές θέσεις και προθέσεις. Οι πασάδες ζητούν
την κεφαλή του Ελληνισμού επί πίνακι.

β) Είναι βέβαιο ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να ενδώσει στον
τουρκικό παραλογισμό! Άρα όλο αυτό το σκηνικό νομοτελειακά οδηγείται σε
παταγώδες ναυάγιο. Τούτο σημαίνει δύο τινά: ή έκρηξη νέας έντασης την οποία οι
Αμερικανοί αναλυτές μας σερβίρουν ως απειλή, και όσο εμείς δεν δείχνουμε
«δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» μπορεί να τη «χάψουμε». Όμως άπαγε της
βλασφημίας!

Ή γ) να μας σύρουν πακέτο «εφ’ όλης της ύλης» στη Χάγη, μόλις οι
Τούρκοι πεισθούν ότι εν πολλοίς «ελέγχονται» οι αποφάσεις της Χάγης. Αν και η
ελληνική ανάγνωση είναι διαφορετική, η ευρωαμερικανοτουρκική ξεκινά από τα
«ζωτικά συμφέροντα» της Μαδρίτης και με τις «μεθοριακές διαφορές και τα άλλα
συναφή θέματα» του Ελσίνκι μάς κρεμάει δεμένους πισθάγκωνα στη Χάγη. Το Δ.Δ.
της Χάγης, που ώς τώρα οι κυβερνήσεις μας το εμπιστεύθηκαν για ένα
αποκλειστικά θέμα, την υφαλοκρηπίδα, με την αμφισημία της ελσίνκιας
μεγαλοστομίας καθίσταται – και να δώσει ο Θεός να διαψευσθούμε – ύπατος κριτής
των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, των συνόρων μας και των ζωτικών μας
συμφερόντων.

Η ώρα είναι κρίσιμη. Μπορούμε ακόμα να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Αν, πρώτον,
σταματήσουμε τον ανούσιο και επικίνδυνο διάλογο που δι’ ανεπαισθήτου
διολισθήσεως θα μας πάει σε διαπραγμάτευση εθνικώς αδιαπραγματεύτων και,
δεύτερον, επικαλούμενοι λόγους εθνικής ασφάλειας, όπως έχουμε δικαίωμα,
αρνηθούμε να θέσουμε στην κρίση της Χάγης την κρατική μας υπόσταση και
ακεραιότητα.