Συμφωνούν ότι… διαφωνούν

Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργοποιείται για την εξεύρεση λύσης στο
Μεσανατολικό, οι πρέσβεις του Ισραήλ και της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, κ.κ.
Νταβίντ Σασόν και Αμπντάλα Αμπντάλα απαντούν σε πέντε ερωτήσεις των «ΝΕΩΝ».

Οι ερωτήσεις

1. Ποια η γνώμη σας για την επίσκεψη Πάουελ; Θεωρείτε την αμερικανική
παρέμβαση απαραίτητη για να επιτευχθεί συμβιβασμός στην περιοχή;

2. Μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς τον Γιάσερ Αραφάτ;

3. Ο διεθνής Τύπος είναι γεμάτος φρικτές περιγραφές για τα όσα
συνέβησαν στην Τζενίν. Τι ακριβώς συνέβη;

4. Θεωρείτε την παρουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ απαραίτητες
για την εξεύρεση λύσης;

5. Ποια λύση θα προτείνατε για να επιτευχθεί και να διατηρηθεί η ειρήνη
στην περιοχή;

ΝΤΑΒΙΝΤ ΣΑΣΟΝ

1. Πιστεύαμε ότι η επίσκεψη του κ. Πάουελ θα καλυτέρευε τα πράγματα,
ότι θα έπειθε τον Αραφάτ να βάλει τέλος σ’ αυτή τη μακρά περίοδο τρόμου και
εχθροπραξιών. Όμως, ήταν αποτυχία. Και στα μάτια μου δείχνει για άλλη μια φορά
ότι ο Αραφάτ δεν θέλει ειρήνη, είναι ανέτοιμος για την ύπαρξη παλαιστινιακού
κράτους και βάζει εμπόδια σε οποιαδήποτε αποστολή καλής θέλησης από
οποιαδήποτε πλευρά. Είναι φυλακισμένος στην εικόνα του μάρτυρα που έχει για
τον εαυτό του. Είναι ερωτευμένος με αυτή την εικόνα. Γιατί το να υπάρξει
παλαιστινιακό κράτος, σημαίνει ότι θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με πολιτικά
δικαιώματα και απαιτήσεις.

2. Σε γενικές γραμμές, ναι. Μιλάω με πολλούς Άραβες εδώ και στο Ισραήλ
που είναι εναντίον του, που βλέπουν τα λάθη του. Δεν ξέρω ποιος θα πάρει τη
θέση του και δεν με νοιάζει. Είναι καθήκον των Παλαιστινίων να αποφασίσουν με
δημοκρατικές διαδικασίες ποιος θα τους οδηγήσει στην ελευθερία. Σε κάθε χώρα,
πάντα υπάρχει παραπάνω από ένας για να αναλάβει μια θέση πολιτικού.

3. Προσωπική μου πεποίθηση είναι πριν ανοίξω το στόμα μου να τσεκάρω
τα γεγονότα, να μην κοιτάω μόνο τη μία πλευρά. Τα γεγονότα στην Τζενίν δεν
ελέγχθηκαν. Βασίστηκαν αποκλειστικά σε ιστορίες Παλαιστινίων με στόχο την
προπαγάνδα και από τα μέσα ενημέρωσης και από τον Ερυθρό Σταυρό και άλλες
οργανώσεις. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί παραπάνω από 50 πτώματα
Παλαιστινίων. Λιγότεροι από 3.000 πρόσφυγες βρίσκονταν στην Τζενίν, γιατί
περισσότεροι από 10.000 είχαν φύγει φοβούμενοι ότι ίσως γίνουν συγκρούσεις. Οι
περισσότεροι από αυτούς που σκοτώθηκαν, πέθαναν στη διάρκεια μάχης. Δεν
υπάρχει καμιά σφαγή. Ίσως θάφτηκαν άνθρωποι κάτω από τα ερείπια, αλλά δεν
υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με σφαγή.

4. Στο Ισραήλ υπάρχει μεγάλη πίκρα για την Ευρώπη, γιατί δεν έκανε
καμιά προσπάθεια για να είναι ισορροπημένη στην κρίση αυτή. Υπήρξε μονομερής
και στην πολιτική της, στην συμπεριφορά της, στην κατανόησή της, με εξαίρεση
κάποιες φωνές από την Ιταλία και τη Μ. Βρετανία που είδαν και την άλλη πλευρά.
Ωστόσο, εμείς κρατάμε μια θέση στην καρδιά μας για την Ευρώπη και παρ’ όλο που
ο πρωθυπουργός Σαρόν δεν το ανέφερε, θα θέλαμε την παρουσία της σε μια
περιφερειακή διάσκεψη.

5. Εμείς έχουμε ήδη αρχίσει να αποσυρόμαστε από τις περιοχές. Το
Ισραήλ δεν έχει κανένα συμφέρον από αυτές. Θέλουμε μια παλαιστινιακή κοινωνία
μέσα στη δική μας κοινωνία. Όταν εκείνοι θα έχουν μια καλή ζωή, θα ζούμε κι
εμείς μια καλή ζωή. Εκείνοι όμως δεν το καταλαβαίνουν, ή δεν θέλουν να το
καταλάβουν αυτό. Στο Καμπ Ντέιβιντ ο Αραφάτ απέρριψε την πρόταση του Ισραήλ
και μετά μου λέτε ότι θέλει παλαιστινιακό κράτος…

ΑΜΠΝΤΑΛΑ ΑΜΠΝΤΑΛΑ

1. Κατ’ αρχάς, οι ΗΠΑ έχουν θέσει υπό την επίσημη αιγίδα τους την
ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή από το 1993 όταν υπεγράφη η Συμφωνία
του Όσλο. Συνεπώς ο ρόλος των ΗΠΑ είναι βασικός και κρίσιμος, με την
προϋπόθεση να είναι αμερόληπτος και έντιμος μεσολαβητής. Η αποστολή του κ.
Πάουελ απέτυχε πλήρως. Ήρθε για να εργαστεί για την υλοποίηση των διαγγελμάτων
του προέδρου Μπους, των ψηφισμάτων 1402 και 1403 του Συμβουλίου Ασφαλείας και
της κοινής διακήρυξης της τετραμερούς διάσκεψης της Μαδρίτης (ΗΠΑ, ΟΗΕ, ΡΩΣΙΑ,
Ε.Ε.), όπου όλες μαζί καλούσαν το Ισραήλ να αποχωρήσει αμέσως από τα
παλαιστινιακά εδάφη. Ο κ. Πάουελ δεν πέτυχε να δεσμεύσει τον Σαρόν σε ένα
σαφές χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Δεν πέτυχε την άρση της πολιορκίας του Ναού
της Γέννησης στη Βηθλεέμ, ούτε του αρχηγείου του προέδρου Αραφάτ στη Ραμάλα. Η
αξιοπιστία των ΗΠΑ έχει πληγεί σοβαρά.

2. Ο Γιάσερ Αραφάτ είναι ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του
παλαιστινιακού λαού. Είναι ο αναμφισβήτητος ηγέτης μας. Είναι το σύμβολο του
αγώνα μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας επιβάλει το ποιος μας
εκπροσωπεί. Η ειρήνη χωρίς τον πρόεδρο Αραφάτ είναι αδύνατη.

3. Αυτό που συνέβη στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν είναι ένα
αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τα μισά σπίτια του καταυλισμού
καταστράφηκαν πλήρως. Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν και χιλιάδες
έμειναν άστεγοι. Το Ισραήλ απαγορεύει μέχρι σήμερα την ελεύθερη πρόσβαση των
ανθρωπιστικών οργανώσεων και τον δημοσιογράφων για να συγκαλύψει το έγκλημα. Ο
απεσταλμένος του ΟΗΕ κ. Τέρι Ροντ Λάρσεν που επισκέφθηκε ένα μικρό μόνο τμήμα
του καταυλισμού δήλωσε ότι «η φρίκη ξεπερνά κάθε φαντασία». Η ισραηλινή
κυβέρνηση απείλησε να τον κηρύξει persona non grata. Εμείς ζητάμε τη διεξαγωγή
έρευνας για τον καταλογισμό ευθυνών και την προσαγωγή των Ισραηλινών υπευθύνων
στα διεθνή δικαστήρια. Το ίδιο ζήτησαν ήδη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, η
Διεθνής Αμνηστία και ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.

4. Απολύτως. Η παρουσία του ΟΗΕ είναι απαραίτητη επειδή τα ψηφίσματα
του Συμβουλίου Ασφαλείας αποτελούν σημείο αναφοράς και τη βάση πάνω στην οποία
στηρίχθηκε η ειρηνευτική διαδικασία. Η παρουσία της Ε.Ε. είναι το ίδιο
απαραίτητη για πολλούς λόγους: Κατ’ αρχήν για να εξισορροπήσει την αμερικανική
τυφλή υποστήριξη στο Ισραήλ. Επίσης, η Ε.Ε. έχει άμεσο ενδιαφέρον και συμφέρον
να επικρατήσει η ειρήνη, η ασφάλεια και η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή.

5. Η μόνη λύση είναι η πιστή εφαρμογή των αρχών της Διάσκεψης της
Μαδρίτης (1991) και της Συμφωνίας του Όσλο (1993) που εμπεριέχονται στη
σαουδαραβική πρωτοβουλία που υιοθετήθηκε ομόφωνα από την Αραβική Διάσκεψη
Κορυφής στις 28/3/2002 στη Βηρυτό και προβλέπουν την εφαρμογή των ψηφισμάτων
242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Τα ψηφίσματα αυτά καλούν το
Ισραήλ να αποχωρήσει απ’ όλα τα παλαιστινιακά εδάφη που κατελήφθησαν το 1967,
ώστε να ιδρυθεί το ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική
Ιερουσαλήμ, με αντάλλαγμα την αναγνώριση του Ισραήλ από όλες τις αραβικές χώρες.