Άνεργος και χαμηλής μόρφωσης

Ποιος ψήφισε Λεπέν; Μετά τον πολιτικό σεισμό ήλθε η ώρα του προβληματισμού
και της ανάλυσης. Και το πρώτο πράγμα που απασχολεί τους Γάλλους, αλλά και
γενικότερα τους Ευρωπαίους, είναι το πορτρέτο του ανθρώπου που ψήφισε την
περασμένη Κυριακή τον ηγέτη της ακροδεξιάς.

Παρίσι, Γαλλία. Οπαδοί του Ζαν Μαρί Λεπέν πανηγυρίζουν την πρόκριση του ακροδεξιού ηγέτη στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών

Δύο έρευνες που πραγματοποίησαν τα Ινστιτούτα Ipsos και Louis Harris έξω από
τα εκλογικά τμήματα, και δημοσιεύτηκαν χθες αντιστοίχως στη «Φιγκαρό» και τη
«Λιμπερασιόν», επιτρέπουν τη σκιαγράφηση του «ανθρώπου» που αναστάτωσε
ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο ψηφοφόρος του Λεπέν είναι κατ’ αρχήν άνδρας: ο αρχηγός του Εθνικού Μετώπου
ψηφίστηκε από το 19,2% – 21% των ανδρών, έναντι 13%-14,9% των γυναικών. Πολύ
νέος δεν είναι, αφού ο Λεπέν έχει το μεγαλύτερο ποσοστό του (21,8%) στην
ηλικιακή κατηγορία 50 έως 64 ετών. Ενδιαφέρον όμως είναι το ότι τον ψηφίζει
και το 12% – 16% τού (θεωρητικά) πιο εξεγερμένου κομματιού του πληθυσμού,
δηλαδή των νέων ηλικίας 18 έως 24 ετών. Ο ψηφοφόρος του Λεπέν είναι άνεργος
(το ποσοστό υπέρ του ακροδεξιού ηγέτη φθάνει εδώ το 38%). Και όταν βρίσκει
δουλειά, δεν γίνεται παρά βιομηχανικός εργάτης (26% με 30%).

Σε ό,τι αφορά τη μόρφωση του ανθρώπου που μελετάμε, ουδεμία έκπληξη: είναι
φτωχή (22%). Μεταξύ των στελεχών επιχειρήσεων και των ανθρώπων με ανώτερη
μόρφωση, ο Λεπέν δεν λαμβάνει πάνω από 8%.

Ποιο είναι το κίνητρο του ψηφοφόρου του Λεπέν; Η ασφάλεια. Το 74% αυτών των
ανθρώπων (έναντι 43% έως 58% για το σύνολο των Γάλλων) θεωρούν πως το ζήτημα
αυτό είναι το σημαντικότερο απ’ όλα. Ακολουθούν η μετανάστευση (με 30% – 60%
έναντι ενός μέσου όρου 11% έως 18%) και η ανεργία (16% έως 31% έναντι 23% έως
38%). Ο λόγος που έκαναν τη συγκεκριμένη επιλογή ήταν ότι «ο Λεπέν
ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους» (52%) και ότι «αντιπροσωπεύει την αλλαγή»
(47%). Μόλις το 9% των ψηφοφόρων του Λεπέν, όμως, πιστεύουν ότι είναι
κατάλληλος για πρόεδρος!

Πόσο συνεπείς είναι στην ψήφο τους; Και πόσο αποφασισμένοι; Σε ό,τι αφορά το
πρώτο ερώτημα, πάνω από το 82% των ψηφοφόρων του Λεπέν το 2002 τον είχαν
ψηφίσει και το 1995. Το 76%, μάλιστα, είχαν ψηφίσει το Εθνικό Μέτωπο και στις
βουλευτικές εκλογές του 1997. Ως προς το πόσο αποφασισμένοι είναι, αρκεί να
σκεφθεί κανείς ότι το 63% είχαν λάβει την απόφασή τους πριν από πολλούς μήνες
(έναντι μόλις 43% για το σύνολο του πληθυσμού).

Το εκλογικό σώμα του Εθνικού Μετώπου έχει έτσι χαρακτηριστικά που το
διακρίνουν από τα υπόλοιπα. Κατ’ αρχήν, είναι το πιο διαταξικό απ’ όλα, αφού
περιλαμβάνει όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές κατηγορίες. Μεταξύ των
βιομηχανικών εργατών και των ανέργων, όμως, έχει μεγαλύτερη απήχηση από την
Αριστερά, ακόμη και από την άκρα Αριστερά. Έκπληξη αποτελεί ότι οι ψηφοφόροι
του Λεπέν προέρχονται απ’ όλους τους πολιτικούς ορίζοντες, ακόμη και από την
Αριστερά. Το 7% των ψηφοφόρων που δήλωναν την ημέρα της ψηφοφορίας οπαδοί του
Κομμουνιστικού Κόμματος, το 7% εκείνων που είπαν ότι συμπαθούν το Σοσιαλιστικό
Κόμμα και το 13% των οπαδών της άκρας Αριστεράς προτίμησαν να ρίξουν την ψήφο
τους στον Λεπέν από τους υποψηφίους των κομμάτων τους!

Σε γενικές γραμμές, στον πρώτο γύρο, ο Λεπέν αποδείχθηκε ο πιο πολυσυλλεκτικός
υποψήφιος απ’ όλους.

Αινιγματική προσωπικότητα

Ζακ Σιράκ. Το ιστορικό του στην εξουσία είναι γεμάτο παλινωδίες

Ύστερα από μία προεδρική θητεία, δύο πρωθυπουργικές και τέσσερις δεκαετίες σε
δημόσια αξιώματα, οι Γάλλοι εξακολουθούν να θέτουν τα ίδια ερωτήματα για τον
Ζακ Σιράκ. Ποιος είναι και τι ακριβώς αντιπροσωπεύει;

Το ιστορικό του Ζακ Σιράκ στην εξουσία είναι γεμάτο παλινωδίες, ενώ η
προσωπικότητά του δεν έπαψε ποτέ να είναι αινιγματική. «Οι ιδέες του είναι
ίδιες με εκείνες του τελευταίου ατόμου που μίλησε μαζί του», λένε συχνά γι’
αυτόν – όχι πάντως οι φίλοι του.

Αυτή τη φορά, το πρόγραμμα του Σιράκ ήταν πολύ απλό: περικοπή των φόρων κατά
το ένα τρίτο και μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα. Όμως, πέρα από τις
πολιτικές θέσεις του, στηρίχτηκε σε εκείνο που στηριζόταν πάντα: στη
χαρισματική προσωπικότητά του που τον βοήθησε να ξεπεράσει πολλές
απογοητεύσεις και να αντικρούσει ακόμη πιο πολλές κατηγορίες για διαφθορά όταν
ήταν δήμαρχος του Παρισιού.

Ως φοιτητής, λένε πως είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την Αριστερά, αλλά
μόλις πήγε στον στρατό ανακάλυψε πως είχε περισσότερη κλίση στην
υπερεθνικιστική Δεξιά. Αργότερα σταθεροποιήθηκε κάπου στο Κέντρο, ως
μετριοπαθής γκωλικός, και το 1967 έγινε υφυπουργός. Αυτό ήταν. Η άνοδός του
από τότε υπήρξε ραγδαία στα υψηλότερα κυβερνητικά αξιώματα: υπουργός Γεωργίας,
υπουργός Εσωτερικών. Έτσι αναδύθηκε σαν μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες
της Δεξιάς, αποκτώντας παράλληλα πολλούς εχθρούς. Το 1974, αυτός διέλυσε το
παραδοσιακό γκωλικό κίνημα, υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα του Ντ’Εστέν για
την προεδρία. Μόλις έγινε πρωθυπουργός του Ντ’Εστέν, γύρισε τις πλάτες του
στον ευεργέτη του, ιδρύοντας το νεογκωλικό κόμμα Συναγερμός για τη Δημοκρατία
(RPR). Αφού απέτυχε το 1981 για την προεδρία, επέστρεψε το 1986 στην
πρωθυπουργία και «συγκατοίκησε» δύο χρόνια με τον Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος
τον κράτησε στο περιθώριο. Απέτυχε πάλι στις προεδρικές του 1988, αλλά το 1995
τα κατάφερε στον δεύτερο γύρο με αντίπαλο τον Ζοσπέν. Η τύχη δεν χαμογέλασε
στον σοσιαλιστή ηγέτη ούτε προχθές.