ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν χελιδονάκι

Δεν την είχα ξαναδεί έτσι. Ακόμη και στα χειρότερά της, εκεί που θα περίμενε
κανείς να τη δει να εκρήγνυται, αυτή είχε ένα μαγικό τρόπο να κρατάει την
ψυχραιμία της και να δίνει τόπο στην οργή. Όλα αυτά μέχρι το μεσημέρι που
μπήκε στο γραφείο ξεφυσώντας και μουρμουρίζοντας «γουρούνια, ε γουρούνια»…
Δεν ήταν που το λεωφορείο της ήταν φίσκα και το ακυρωτικό σφηνωμένο κάτω από
τη μασχάλη μιας κυρίας πενήντα κορμιά πιο μακριά. Ούτε ο ελεγκτής που βρήκε
την ώρα να κάνει ντου, ούτε αυτός της έφταιξε κι ας έκλεισε με τη μία το
ακυρωτικό κι ας κοίταξε γύρω του με ύφος Ιαβέρη. Το κακό έγινε λίγο μετά, όταν
η εν λόγω αρχή έκανε τσακωτούς δύο «τσαμπατζήδες», δηλαδή έναν γέροντα και μια
φτωχοντυμένη Ρωσίδα. Έκλαιγε «σαν χελιδονάκι» η Ρωσίδα κι έδειχνε το εισιτήριο
που δεν πρόλαβε να ακυρώσει γιατί από το μηχάνημα την χώριζαν κορμιά εκατό συν
το ασήκωτο σακίδιό της. Και ο παππούς ταπεινωμένος, άφησε κι αυτός τη
χειρολαβή κι έτεινε στον Ιαβέρη ένα ιδρωμένο χάρτινο μπαλάκι. Η ηρωίδα της
ιστορίας μας έκανε τότε την πρώτη ηρωική πράξη της ημέρας πληρώνοντας τα
πρόστιμα και των δύο. Λάθος κίνηση. Οι δύο «δράστες» βυθίστηκαν ακόμη πιο πολύ
στην ταπείνωση ενώ ο ελεγκτής φύσηξε τον καπνό από το τιμημένο ρεβόλβερ του.
Τότε ακριβώς ήταν που η φίλη μας έχασε εντελώς τον έλεγχο και με ένα σάλτο
πρόφτασε τον Κλιντ Ίστγουντ λίγο πριν κατεβεί από το όχημα. «Έπρεπε να τον
δείρω τον παλιο…», είπε στραγγαλίζοντας ασυναίσθητα με το κασκόλ της το
κρεμαστάρι του τοίχου.