[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η κατάσταση-σοκ στην οποία έχουν περιέλθει οι Ευρωπαίοι πολίτες μετά την άνοδο
του φασισμού στη Γαλλία – αλλά και τη συντριβή των Σοσιαλιστών – ενδεχομένως
δεν προσφέρεται για ψύχραιμες προβλέψεις. Ωστόσο, υπάρχει ένας σχηματισμός για
τον οποίο οι συνέπειες και οι παρενέργειες είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού: η
Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καθώς το κέντρο βάρους μετατοπίζεται προς τη συντήρηση – αλλά και τα φοβικά,
ξενοφοβικά και εθνικιστικά σύνδρομα – είναι σαφές ότι πολιτικές και αρχές της
Ένωσης που εθεωρούντο δεδομένες τίθενται σε κίνδυνο.

Ως εκ τούτου, είναι θέμα χρόνου η διατύπωση αμφιβολιών για τη διεύρυνση της
Ε.Ε. με 10 νέες χώρες. Η ίδια η διεύρυνση μπορεί να μην ακυρωθεί, αλλά είναι
βέβαιον πως τα χρήματα που θα δοθούν στις νέες χώρες, προκειμένου να πετύχουν
ανάπτυξη εφάμιλη με το κλαμπ των «15», θα είναι πολύ λίγα. Διότι, απλούστατα,
όποιος φιλοδοξεί να έχει την κυβερνητική εξουσία σε χώρες όπου οι λαοί
φοβούνται και νιώθουν ότι απειλούνται από τους ξένους, δεν έχει την πολυτέλεια
να χρηματοδοτεί άλλους, φτωχότερους λαούς.

Η ίδια λογική, φυσικά, θα αρχίσει να διαπνέει και τις εντός των «15»
πολιτικές. Για παράδειγμα, το ΚΠΣ που λαμβάνει η Ελλάδα και άλλοι για να
πετύχουν την οικονομική και κοινωνική σύγκλιση, ενδέχεται να περιορισθούν
δραστικά εάν δεν καταργηθούν ουσιαστικά.

Εν ολίγοις, η ευρωπαϊκή αρχή της αλληλεγγύης – μεταξύ κρατών, λαών, εθνών,
κοινωνικών τάξεων και ομάδων – κινδυνεύει πλέον σοβαρά. Και πάνω σε αυτήν
έχουν οικοδομηθεί πολιτικές – ακρογωνιαίοι λίθοι της Ένωσης: από τις πολιτικές
για την καταπολέμηση της ανεργίας μέχρι την Κοινή Εξωτερική Πολιτική – ακόμη
και την ΟΝΕ, που είναι γέννημα δεξιών κυβερνήσεων.

Οι παρενέργειες αυτές είναι τόσο σοβαρές ώστε να μοιάζουν αφελή τα όσα
ειπώθηκαν χθες περί τού «εμείς στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουμε από τους
φασίστες». Στο κοινό ευρωπαϊκό σπίτι – το παγκοσμιοποιημένο, μάλιστα – δεν
μοιραζόμαστε μονάχα τον ανθισμένο κήπο. Αλλά και τους δολοφόνους στους οποίους
κάποιος άνοιξε την πόρτα.