Ο αγώνας για επιβίωση μέσα από τις σελίδες ενός ημερολογίου

Ρεέμ Σαλέχ. Η 15χρονη στο σπίτι της που χρησιμοποιήθηκε ως πόστο Ισραηλινών ελεύθερων σκοπευτών

Η Ρεέμ Σαλέχ ζει στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν. Γιόρτασε τα 15α της
γενέθλια στις 31 Μαρτίου, τρεις ημέρες πριν από την εισβολή των ισραηλινών
αρμάτων μάχης. Για δώρο ο πατέρας της, Τζαμάλ, οξυγονοκολλητής στο επάγγελμα,
της χάρισε ένα στιλό. Με αυτό, η Ρεέμ άρχισε να κρατά ημερολόγιο, να
καταγράφει τον αγώνα για επιβίωση που έμελλε να δώσει η οικογένειά της τις δύο
επόμενες εβδομάδες.

ΤΕΤΑΡΤΗ, 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Ημέρα πρώτη: Ακούω τανκς και ελικόπτερα. Οι
ισραηλινές δυνάμεις έχουν εισβάλει στην Τζενίν. Οι μουεζίνηδες από το τζαμί
καλούν συνεχώς σε αντίσταση: «Καλούμε όλους τους Παλαιστινίους, τη Χαμάς, τη
Φατάχ, την Τζιχάντ. Αντισταθείτε στον Στρατό!».

ΣΑΒΒΑΤΟ, 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. 9.30 π.μ.: Ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν στο
σπίτι μας. Έσπασαν όλα τα έπιπλα, ένας από αυτούς μας έφτυσε. Κατόπιν, πήραν
τον πατέρα μου σε ένα δωμάτιο και τον χρησιμοποίησαν σαν ασπίδα ενόσω
πυροβολούσαν από τρύπες που άνοιξαν στους τοίχους.

Δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω ότι βρίσκονται μέσα στο σπίτι μου. Σηκώσαμε όλοι τα
χέρια μας στον αέρα όταν μπήκαν, για να μην πυροβολήσουν. Μας απομόνωσαν
όλους, 24 ανθρώπους, γείτονες, ξαδέλφια και συγγενείς, σε ένα δωμάτιο. Έψαξαν
κάθε γωνιά. Βρήκαν μια αφίσα με μάρτυρες από την Τζενίν, μαζί και μία εξαδέλφη
μου που σκοτώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου. Ήταν δέκα χρόνων.

Ένας στρατιώτης ρώτησε τον πατέρα μου τι ήταν και είπε: «Εγώ τους σκότωσα; Ε,
δεν πειράζει. Καλά θα κάνεις να μου πεις πού βρίσκονται και οι υπόλοιποι
μαχητές».

ΚΥΡΙΑΚΗ, 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Ένας Ισραηλινός στρατιώτης πυροβολήθηκε.
Τραυματίσθηκε σοβαρά. Οι άλλοι τον έδεσαν με επιδέσμους.

Φοβάμαι ότι θα πάρουν εκδίκηση. Τα «Απάτσι» σφυροκοπούν όλη μέρα τον
καταυλισμό και ο στρατιώτης μάς λέει: «Δεν θα φύγουμε αν δεν παραδοθούν όλοι
οι ένοπλοι». Ο μουεζίνης από το τζαμί επιμένει, καλεί τους μαχητές να
αντισταθούν.

ΔΕΥΤΕΡΑ, 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Το ραδιόφωνο λέει ότι γίνεται σφαγή εδώ στον
καταυλισμό και ο κόσμος δεν έχει ιδέα. Τα «Απάτσι» εξακολουθούν να
βομβαρδίζουν. Οι γείτονές μας, οι Γκουλ, ζουν απέναντι. Στέλνουν τα παιδιά
τους στο σπίτι μας για ασφάλεια, αλλά οι γονείς μένουν. Μέχρι που το σπίτι
πλήττεται από πυραύλους. Φοβούνται όμως να βγουν στον δρόμο, σπάζουν ένα
παράθυρο και σέρνονται στους γείτονές τους.

ΤΡΙΤΗ, 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Παρακολουθώ τους Ισραηλινούς στρατιώτες να
κατεδαφίζουν ένα σπίτι με μία μπουλντόζα. Βλέπω Παλαιστινίους να βγαίνουν από
το σπίτι με τα χέρια ψηλά.

Μία έγκυος γειτόνισσα, η Χιάμ, μας χτυπά την πόρτα. Έχει πόνους και φοβάται.
Οι στρατιώτες τής φωνάζουν να φύγει. Βγαίνει ξανά στον δρόμο μαζί με τη μικρή
κόρη της που ανεμίζει ένα λευκό ύφασμα. Τις πυροβολούν, ούτως ή άλλως.

Η Χιάμ δεν τραυματίζεται, αλλά φοβάται. Όταν επιστρέφει στο σπίτι της, ο
άνδρας της έχει φύγει, έχει συλληφθεί από τους Ισραηλινούς.

ΤΕΤΑΡΤΗ, 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Το ραδιόφωνο αναφέρει για έναν βομβιστή
αυτοκτονίας στη Χάιφα, σε ένα λεωφορείο. Ήταν από την Τζενίν.

ΠΕΜΠΤΗ, 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Ακούω το ραδιόφωνο που λέει ότι οι Ισραηλινοί
κατεδάφισαν δέκα σπίτια.

Υπάρχουν μαχητές μέσα σε αυτά τα σπίτια. Προσπαθούμε να διαβάσουμε το Κοράνι.
Δεν μπορούμε να πλύνουμε ρούχα, φοράμε τα ίδια κάθε μέρα. Τα παιδιά πρέπει να
κάνουν ησυχία, αλλιώς οι στρατιώτες φωνάζουν, μερικές φορές οκτώ ή εννέα ώρες
συνέχεια.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Άλλη μία επίθεση αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ.
Κάθε μέρα είναι ίδια.

Μας επιτρέπουν να κινούμαστε μόνο ένας ένας. Από το δωμάτιο που ζούμε στο
μπάνιο και την κουζίνα. Μας λένε να μην πλησιάζουμε τα παράθυρα.

Στις ειδήσεις, ακούω ότι 13 Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στον καταυλισμό
της Τζενίν. Οι στρατιώτες θυμώνουν πολύ, ένας λέει στον πατέρα μου: «Τώρα δεν
θα φύγουμε μέχρι να πεθάνουν όλοι οι Άραβες». Πριν από αυτόν τον πόλεμο,
πήγαινα σχολείο.