Το γεγονός…

Βασίλης Παπαβασιλείου

Κάθε χρόνο, τα τελευταία χρόνια, γίνεται αυτό: εκεί που λέμε «δεν ήταν και
σπουδαία η χρονιά, φέτος, στο θέατρο», προς το τέλος της «σεζόν», έρχονται όλα
τα καλά μαζεμένα. Μετά το εξαιρετικό «Αγάπης αγώνας άγονος» – και όχι το…
«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» (ή «… θερινής νυκτός», όπως επιμένει φίλος
αγαπητός και εκλεκτός της στήλης), που εκ, σαιξπηρικής παραδρομής, έγραψα το
Σάββατο – του Στάθη Λιβαθινού, μετά το «Ο Ζιλ και η νύχτα» της συγκλονιστικής
Δήμητρας Χατούπη, μετά την έκπληξη της παράστασης της Λήδας Τασοπούλου στο
«Αμφι-Θέατρο» με το «Τρεις κύβοι ζάχαρη στον καφέ της Κίρκης», που μας
«συστήνει» και τον Οντιμπερτί, να και η «Ελένη» του Βασίλη Παπαβασιλείου! Όχι,
δεν είναι «έκπληξη», διότι η παράσταση είναι περσινή, αλλά πώς να μην την
αναφέρω στα εντελώς ξεχωριστά γεγονότα της σεζόν; Εκεί κάτω στο Υπόγειο,
φέτος, όπου η παράσταση ρούφηξε κάτι από τη μυρουδιά θεάτρου με την οποία
είναι ποτισμένος, πενήντα χρόνια τώρα, ο χώρος, και αναδείχτηκε, εκεί που δυο
– τρεις μήνες πριν είχα νιώσει το ίδιο με την Μάγια Λυμπεροπούλου στο έργο του
Μπέρνχαρτ, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, με την ωριμότητα, πια, που έδωσε στο ρόλο
ο χρόνος ο οποίος μεσολάβησε από πέρσι, με τη «στοργή» με την οποία τον
«αγκαλιάζει» ο ίδιος ο χώρος του θεάτρου όπου ανδρώθηκε, με τη συγκίνηση που,
προφανώς, του εμπνέει η επιστροφή του εκεί, μετά από τόσα χρόνια, δίνει ό,τι
καλύτερο μπορεί. Και μπορεί – γνωστό αυτό – πολλά.

…και η «χαρά θεάτρου»

Δεν είναι που τολμάει αυτό που πάντα πίστευα, ότι οι «ηρωίδες» αυτές του
Γιάννη Ρίτσου είναι άντρες «μεταμφιεσμένοι», δεν είναι ο τρόπος που, χωρίς
μεταμφιέσεις, με μόνο το χειλάκι βαμμένο «καρδούλα» και με μια βεντάλια στο
χέρι, παίζει την παλαιά των ημερών Ελένη, δεν είναι η σοφή και τέλεια ριγμένη
στην ερμηνεία του δόση χιούμορ, που αφήνει το κομμάτι να ανασάνει και να
σπαρταρίσει. Είναι αυτή η μοναδική χαρά θεάτρου, με την οποία ο Βασίλης
Παπαβασιλείου γεύεται αυτό που κάνει. Και την οποία μεταφέρει και σε μας που
τον βλέπουμε. Άλλο ένα μάθημα θεάτρου, που, αν υπήρχαν, σε υπουργεία και σε
κανάλια, άνθρωποι που η καρδιά τους να μπορεί να πάλλεται από γεγονότα αυτού
του βεληνεκούς, θα το είχαν καταγράψει σε βίντεο. Όχι μόνο για να διασωθεί.
Αλλά για να το δείχνουν στα καινούργια παιδιά.