o υποψήφιος Τελικά όλοι βρίσκουν τον δρόμο τους…

Κωνσταντίνος Χριστοφόρου: Παρόλο που τις περισσότερες ώρες της ημέρας
ασχολιόμουν με το αγαπημένο μου αντικείμενο, τη μουσική, με ένα μαγικό τρόπο
που δεν έχω καταλάβει μέχρι σήμερα κατάφερνα να ήμουν ο άριστος μαθητής της
τάξης. Ανέκαθεν θυμάμαι να θέλω να γίνω τραγουδιστής, αλλά παράλληλα να
τελειώσω ένα πανεπιστήμιο «για την τιμή των όπλων» αλλά και για την ηρεμία της
μητέρας μου που μέχρι τότε προτιμούσε ο γιος της να γίνει επιστήμονας παρά
τραγουδιστής. Είχα όμως αποφασίσει ότι θα ακολουθήσω την ίδια τακτική που είχα
ακολουθήσει και στο Λύκειο. Δεν ρίχτηκα δηλαδή με τα μούτρα στο διάβασμα, αλλά
πιο χαλαρά διάβασα κάποια SOS τα οποία είχα μια μεταφυσική ικανότητα να
πετυχαίνω σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να πω ότι περίμενα με αγωνία το αποτέλεσμα,
όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά επειδή είχα ήδη καταταγεί στον κυπριακό στρατό·
ως νεοσύλλεκτος, το μυαλό μου ήταν αλλού. Ένας φίλος μου που ήταν αξιωματικός
με πληροφόρησε ότι πέρασα στις Οικονομικές και Πολιτικές επιστήμες στη
Θεσσαλονίκη. Ύστερα από δύο χρόνια που ήρθα στην Αθήνα ζούσα ακόμη την ουτοπία
ότι μπορούσα να δουλεύω και να σπουδάζω παράλληλα σε μια άλλη πόλη. Έβαζα έτσι
μια φίλη μου που σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη να πηγαίνει κάθε εξάμηνο και να μου
κάνει την εγγραφή, αλλά εγώ δεν πάτησα ποτέ τελικά και αποδέχθηκα ότι «το
πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» και πως η μουσική θα είναι η ζωή μου.

Η ζωή δεν καταστρέφεται εάν δεν περάσεις…

Κωνσταντίνος Χριστοφόρου: Η μητέρα μου έκανε λίγο καιρό να το ξεπεράσει,
αλλά υπάρχει ζωή και καριέρα και πέρα από το πανεπιστήμιο κι αυτό θέλω να το
ξέρουν πολλοί που απογοητεύονται και νομίζουν ότι η ζωή καταστρέφεται εάν
κάποιος δεν περάσει στο πανεπιστήμιο.

Φίλιππος-Κωνσταντίνος Φιλίππου: Το όνειρο του πατέρα μου ήταν να δει
τον γιο του κάποτε καταξιωμένο γιατρό. Όλη η οικογένειά μου όμως ήξερε ότι
μοιραία θα με κέρδιζε η τέχνη. Από μικρός άλλωστε τους το είχα δείξει αυτό
αφού έδινα θεατρικές παραστάσεις στη γειτονιά και στο σχολείο και τραγουδούσα
με όποια ευκαιρία μου δινόταν. Επειδή φοιτούσα σε αγγλόφωνο σχολείο δεν
χρειάστηκε να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις. Έτσι αμέσως μόλις απολύθηκα από τον
στρατό βρέθηκα στο Λονδίνο, στο St Martin’s College of Fine Arts, όπου
σπούδασα σκηνοθεσία κινηματογράφου που είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες. Η
υποκριτική είναι μια άλλη μεγάλη μου αγάπη την οποία θα ήθελα να σπούδαζα στη
Νέα Υόρκη. Βρέθηκα όμως καρμικά στην Αθήνα αφού αποφοίτησα από το St Martin’s
και υλοποίησα το όνειρό μου τελικά να μπω σε μια δραματική σχολή. Φάνηκα
τυχερός γιατί ταυτόχρονα μπήκαν στη ζωή μου οι ΟΝΕ. Για τρία χρόνια, δεν ξέρω
πώς, κατάφερα να αντεπεξέλθω στις υποχρεώσεις του γκρουπ αλλά και της σχολής.
Το πιο σημαντικό ίσως απ’ όλα αυτά είναι ότι σιγά σιγά καταφέρνω να υλοποιώ
ένα-ένα τα όνειρά μου. Κι αυτός πρέπει να είναι ο στόχος όλων.

Αργύρης Ναστόπουλος: Εγώ είμαι ένας απ’ αυτούς που ξεκίνησαν εντελώς
συμβατικά, αλλά η τύχη τα έφερε έτσι ώστε να κάνω αυτό που πάντα ήθελα. Έδωσα
εξετάσεις για λογιστική στη Ρόδο. Θυμάμαι ότι τον τελευταίο καιρό διάβαζα
εντατικά, αλλά ήξερα ότι θα περνούσα στα σίγουρα. Ήμουν πολύ καλά
προετοιμασμένος κι έτσι δεν είχα ιδιαίτερο άγχος. Ύστερα από τις εξετάσεις
βγήκα για καφέ με τους φίλους μου και τους έλεγα ότι διαισθανόμουν πως πέρασα.
Κι έπεσα μέσα. Τελικά όμως ούτε λογιστής έγινα, ούτε στη Ρόδο πήγα, γιατί
προέκυψαν οι ΟΝΕ. Συμπέρασμα: ποτέ δεν ξέρεις πώς θα σου τα φέρει η τύχη.

Πάνος Τσερπές: Ανέκαθεν ήξερα ότι δεν θα έμπαινα στη διαδικασία των
εξετάσεων γιατί είχα αποφασίσει να ακολουθήσω ένα αντικείμενο που δεν
διδάσκεται στην ανώτατη εκπαίδευση: τη γραφιστική. Ένιωσα όμως την αγωνία των
φίλων μου που έδιναν εισαγωγικές για το πανεπιστήμιο και ξέρω πολύ καλά πώς
είναι το συναίσθημα αυτό. Μοιράστηκα τη χαρά αυτών που είχαν πετύχει, αλλά και
την απογοήτευση αυτών που είχαν αποτύχει. Με την πάροδο μερικών ετών βλέπω
όμως ότι κι αυτοί που είχαν αποτύχει βρήκαν τον τρόπο να βρουν τον δρόμο τους
στη ζωή και να πετύχουν επαγγελματικά. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα για τα παιδιά
που απογοητεύονται υπέρ το δέον, να μην τα βάζουν κάτω.

Δημήτρης Κουτσαβλάκης: Από το Λύκειο είχα ξεκινήσει σπουδές μουσικής
και κλασικού τραγουδιού σε ωδείο, οπότε ο αμέσως επαγγελματικός μου
προσανατολισμός ήταν το τραγούδι. Από τη μια ένιωθα ανακουφισμένος που δεν
χρειαζόταν να μπω σ’ αυτήν τη διαδικασία, από την άλλη έπαιζα τον ρόλο του
συμπαραστάτη σε φίλους μου που προετοιμάζονταν για τις εξετάσεις και που ήταν
τόσο σημαντικές γι’ αυτούς. Ο ρόλος των φίλων την περίοδο των εξετάσεων είναι
πολύ σημαντικός και πρέπει να μην παραγνωρίζεται.