Καθένας προ του τέλους

Είναι νωρίς ακόμα γι’ απολογισμούς κι ακόμα πιο δύσκολο να γίνουν προβλέψεις.
Όμως, στη χθεσινή αγωνιστική, φάνηκε η τελική ευθεία του Πρωταθλήματος. Οι
ομάδες ξέρουν πια τι μπορούν να περιμένουν, δύο μάλιστα – οι διεκδικήτριες του
Πρωταθλήματος – γνωρίζουν ότι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα παρά μόνο από τον
εαυτό τους.

Το γεγονός της ημέρας ήταν βέβαια ότι ΑΕΚ και Ολυμπιακός πέρασαν, με
διαφορετικό βαθμό δυσκολίας, αλώβητοι το προτελευταίο εμπόδιο και τώρα θα
λύσουν τις διαφορές τους μεταξύ τους, πρώτα στον τελικό του Πρωταθλήματος και
μετά στον τελικό του Κυπέλλου. Κι όμως: σε μια μέρα και σε μια χρονιά που
κυριαρχούνται από τις δύο αυτές ομάδες, η σκέψη πάει πρώτα σε μια τρίτη. Λίγες
ημέρες μετά το θρίλερ της Βαρκελώνης, το Αιγάλεω ένιωσε στο πετσί του την
αλήθεια του γνωμικού περί των πολλών καρπουζιών κάτω από τις μασχάλες κι ο
Παναθηναϊκός διπλασίασε τη γεύση τού ανικανοποίητου που θα τον κυνηγά ως το
τέλος της τόσο πλούσιας γι’ αυτόν περιόδου.

ΚΑΠΕΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ

Στο χωράφι της Προοδευτικής τα τέσσερα γκολ του Παναθηναϊκού δεν είχαν ούτε τη
μισή αξία από την παραμικρή επίθεση αξιώσεων προς την εστία του Μπονάνο, κι
ύστερα του Ρέινα, κι όσο πλησίαζε το τέλος προς την κορυφή της Ευρώπης.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι όμως έτσι οργανωμένο που δεν αφήνει ανάσα
ξεκούρασης μεταξύ Βαρκελώνης και Κορυδαλλού, μεταξύ δόξας και καθήκοντος.

Και καλύτερα. Γιατί μόνο έτσι ο φετινός Παναθηναϊκός θα πάρει μαζί του τον
απόηχο της μεγάλης ευρωπαϊκής πορείας, τον σεβασμό αντιπάλων εντός και εκτός
Ελλάδος, τις εναλλαγές ευμένειας και δυσμένειας των θεών (το μαγικό γκολ που
μπήκε στο όγδοο λεπτό και το ονειρεμένο που χάθηκε στο ενενηκοστό έκτο) και θα
την μπολιάσει με την ποδοσφαιρική πραγματικότητα (το γεγονός ότι η Μπαρτσελόνα
παραμένει πιο μεγάλη ομάδα) για να έχει ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες στο
μέλλον. Γιατί μόνο αν ο Παναθηναϊκός καταλάβει, αφού περάσει λίγο ο πόνος – σ’
αυτό βοηθάνε παιχνίδια σαν κι αυτά με το Αιγάλεω και γκολ σαν κι αυτά του
Βαζέχα -, ότι είχε ήδη φθάσει στο εκατόν δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του
πριν καν σφυρίξει ο Ελβετός διαιτητής του Νου Καμπ, μόνο αν χωνέψει καλά την
εμπειρία τού να παίζει σε τέτοια γήπεδα κι απέναντι σε τέτοιους παίκτες,
μπορεί να ελπίζει – κι εμείς μαζί – ότι θα αφήσει πίσω του και τα τελευταία
κατάλοιπα δέους κι επιφύλαξης.

Ο Παναθηναϊκός ήταν φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά και για περισσότερα
παιχνίδια από κάθε άλλη φορά, η καλή όψη του ελληνικού ποδοσφαίρου στο
εξωτερικό (όχι όμως στο εγχώριο Πρωτάθλημα). Όσο κι αν στην πορεία δεν διάλεξε
πάντα τον δρόμο της τόλμης, του χρωστάμε σίγουρα την αίσθηση γενναιότητας και
πίστης που απέπνεε σε κάθε ευρωπαϊκό του παιχνίδι.

ΠΟΛΛΩΝ ΕΙΔΩΝ ΝΙΚΕΣ

Πίσω στο Πρωτάθλημα, η ΑΕΚ μπαίνει κι αυτή με το κεφάλι και το ηθικό ψηλά στην
τελική πράξη της καλύτερής της πρόσφατης χρονιάς.

Με τον Σάντος να γλιτώνει τη θέση του και να εμπνέει την ομάδα, τον Τσάρτα να
διεκδικεί τον τίτλο του πιο πολύτιμου παίκτη του Πρωταθλήματος, τον Νικολαΐδη
να είναι πιο ουσιαστικός, ομαδικός και ψυχωμένος από ποτέ και τον Ίβιτς να
κερδίζει, παιχνίδι το παιχνίδι, με το σπαθί του μια θέση στην καρδιά όλων των
φιλάθλων, η ΑΕΚ είναι ήδη κερδισμένη.

Από το αν θα πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα στο Ολυμπιακό Στάδιο εξαρτάται αν
θα είναι τελικά και θριαμβεύτρια. Δεν θα είναι πάντως εύκολο. Ο Ολυμπιακός
μπορεί να έχει μεταπτώσεις, μπορεί στην Πάτρα να δυσκολεύτηκε να μετουσιώσει
την υπεροχή του, αλλά σε ένα παιχνίδι – πρωτάθλημα η ψυχολογία του, ως
πενταπλού πρωταθλητή και δυνάμει κυρίαρχου, είναι εντελώς διαφορετική. Όπως
διαφορετική είναι πια η ψυχολογία της Ξάνθης που αγκάλιασε την Ευρώπη (αφού
της απαγορεύτηκε να αγκαλιάσει τον τελικό του Κυπέλλου) αλλά και του Πανιωνίου
που, με το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, δικαιούται σχεδόν να πιστεύει ότι
απαλλάχτηκε από τη στάμπα του αιώνιου μικρομεσαίου.