Το Κυπριακό και ο διάλογος

Ο κ. Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, σχολιάζει και απαντά σε άρθρο του κ. Αλέξη Ηρακλείδη
με τίτλο «Ελληνοτουρκικά: δύο ορατοί κίνδυνοι» («ΤΑ ΝΕΑ» 4.4.2002, σελ. 6).
Μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Στο πλαίσιο του διαλόγου που διεξάγει ο πρόεδρος Κληρίδης με τον Ραούφ
Ντενκτάς για επίτευξη λύσης στο Κυπριακό, αναπτύσσεται εσχάτως, τόσο εν Κύπρω
όσο και εν Ελλάδι, μια πολιτική φιλολογία γύρω από την αναγκαιότητα ή μη της
επιμονής με ειλικρίνεια και πάθος για να μην πούμε με πείσμα, ώστε πάση θυσία
και υπό οιουσδήποτε όρους να εξευρεθεί η λύση στο πρόβλημα της Κύπρου
απαραιτήτως πριν από την ένταξη της Μεγαλονήσου στην Ε.Ε. Οι λόγοι που
προβάλλουν οι εν λόγω κύκλοι αλλά και η Άγκυρα ίσως δε και μερίδα του διεθνούς
παράγοντα για να στηρίξουν την ανωτέρω θέση, επικεντρώνονται πρωταρχικά στην
άποψη πως αν δεν εξευρεθεί τώρα λύση, δηλαδή πριν την ένταξη, η σημερινή
υφιστάμενη κατάσταση de facto παράνομης μεν υπαρκτής δε διχοτόμησης, αυτή η
κατάσταση θα διαιωνιστεί και δεν θα αρθεί πλέον με την ένταξη στον αιώνα τον
άπαντα».

«Η Συμφωνία του Ελσίνκι κατέστησε την Τουρκία υποψήφια προς ένταξη χώρα,
πράγμα που για την Τουρκία είναι ύψιστης στρατηγικής φύσης αντάλλαγμα, με
ελληνική συναίνεση και συνδρομή, ενώ ταυτόχρονα ως γνωστόν η Κύπρος πήρε ως
αντάλλαγμα από την Ευρώπη έναντι της αποδοχής της τουρκικής υποψηφιότητας το
δικαίωμά της να ενταχθεί ανεξαρτήτως προηγούμενης λύσης του Κυπριακού
προβλήματος. Αυτό σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία και η ηγεσία της
υποχρεούται να δώσει την πολιτική και διπλωματική μάχη που χρειάζεται για να
πετύχει την πολιτική λύση πριν από την ένταξη, αλλά δεν είναι υποχρεωμένη ούτε
αναγκασμένη να δεχθεί μια λύση τουρκικής έμπνευσης, που να αντίκειται στο
ευρωπαϊκό κεκτημένο, δηλαδή στον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό. Πράγμα που
δίνει το δικαίωμα στην Κύπρο να διεκδικήσει την ένταξή της ως μία οντότητα,
δηλαδή ως ένα ενιαίο υποκείμενο διεθνούς δικαίου, και να μην καθίσταται εσαεί
όμηρος της Τουρκίας στο πλαίσιο μιας οιονεί αναζήτησης λύσης. Είναι γνωστό και
πρόδηλο, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις για να το κατανοήσει κανείς – το
διακηρύττουν οι ίδιοι οι Τούρκοι προς πάσα κατεύθυνση και με κάθε ευκαιρία -,
πως η τουρκική επιδίωξη είναι να συνδέσει την ένταξη της Κύπρου με τη δική της
ενταξιακή πορεία, καθιστώντας έτσι την Κύπρο όχι μόνο όμηρο αλλά και δορυφόρο
της. Είναι προφανές λοιπόν, ότι η Κύπρος και ο πρόεδρος Κληρίδης πασχίζουν για
μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του διαλόγου που συνεχίζεται με τον
Ραούφ Ντενκτάς, αλλά δεν είναι εξαναγκασμένη να αποδεχθεί λύση που υπονομεύει
το μέλλον της και την ίδια τη βιωσιμότητα του λαού και του κράτους της.
Είμαστε δε υποχρεωμένοι εν προκειμένω να τονίσουμε πως βιώσιμη λύση είναι μόνο
εκείνη που συνάδει προς την δημοκρατική αρχή, το κράτος δικαίου και τα
ανθρώπινα δικαιώματα ολόκληρου του πληθυσμού και δεν θα μπορούσε η Κύπρος να
προτείνει λύση σαν αυτή που προτείνει ο Ραούφ Ντενκτάς ρατσιστικού
περιεχομένου, που αποκλείει για δέκα – είκοσι χρόνια την εφαρμογή των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σε ολόκληρη την Κυπριακή επικράτεια, ή
τον άλλο εκτρωματικό θεσμό που προτείνει, περί κοινής εκπροσώπησης από μια
“γραμματεία των δύο κρατών”. Κάθε κράτος και κάθε λαός είναι υποχρεωμένος να
διακριβώσει τα όρια των υποχωρήσεων τα οποία είναι όρια επιβίωσης και αντοχής.
Στην περίπτωση της Κύπρου ιδιαίτερα, καθίσταται καθημερινώς ολοένα και πιο
εμφανές πως ο πρόεδρος Κληρίδης εκπροσωπεί θεσμικά και πολιτικά όχι μόνο τους
Ελληνοκυπρίους αλλά και τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι υφίστανται την
καταπίεση του στρατού κατοχής και των εποίκων».

Και καταλήγει:

«Φυσικά η Τουρκία ενοχλείται ιδιαιτέρως από αυτό το ενδεχόμενο, αφού έτσι θα
χάσει για πάντα τη δυνατότητα που θα διέθετε στο πλαίσιο μιας “λύσης” με τα
σημερινά δεδομένα, να ελέγχει στρατηγικά και γεωπολιτικά ολόκληρο τον χώρο της
Κύπρου, μετατρέποντας την Κύπρο σε παράρτημα του Τουρκικού κράτους. Είναι,
επίσης, προφανές, φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν σε καθημερινή βάση οι
Τούρκοι ιθύνοντες, πως η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, κυρίως δε την
στρατιωτική απειλή, την οποία επιτυχώς χρησιμοποίησε επανειλημμένα στο
παρελθόν για να επιτύχει την παρεμπόδιση της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε.
σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και χωρίς λύση».

… «Από τη δική μας στάση και την αποτρεπτική στρατηγική, δηλαδή την
αποτρεπτική ισχύ Ελλάδας – Κύπρου, την αποφασιστικότητα και την πολιτική μας
θέληση να προχωρήσουμε μέχρι τέλους, θα εξαρτηθεί και η συνέχιση, ενδυνάμωση ή
η μείωση και ακύρωση των τουρκικών σχεδίων».