ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλα είναι όμορφα στο Αιγαίο, σου λέω!

Το πλοίο της γραμμής έχει μόλις δέσει στο λιμάνι της Άνδρου. Η διαδρομή μέχρι
το νοτιότερο κομμάτι του νησιού, το Κόρθι, είναι γνώριμη. Όσο γνώριμα είναι
και τα χαμόγελα των ανθρώπων που κάθε φορά μάς καλοδέχονται. Το βλέπεις στα
μάτια τους, η καλημέρα τους δεν είναι ειπωμένη από υποχρέωση. Τα μικρά
συμβολικά δωράκια τους, δεν είναι τυπική χειρονομία. Είναι από καρδιάς δοσμένα
όλα. Τούτες τις μέρες μάλιστα συναντάς στο νησί και πολλούς που έχουν
ταξιδέψει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μέχρι την Άνδρο. Έφθασαν νωρίς
στον «βράχο», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν το νησί, για να περάσουν τις
γιορτές του Πάσχα. Οι προετοιμασίες έχουν ήδη αρχίσει. Ο καθένας έχει αναλάβει
τον δικό του ρόλο. Άλλοι ασπρίζουν όχι μόνο την εκκλησία του χωριού, αλλά και
τα μικρά ξωκλήσια, που μπορεί να μη λειτουργήσουν, αλλά πρέπει να… φορέσουν
τα καλά τους. Άλλοι καθαρίζουν τα δρομάκια του χωριού από τα χόρτα. Κανένας,
όμως, δεν κάνει τίποτα από υποχρέωση. Και τα βράδια ανταλλάσσουν επισκέψεις.
Οι παρέες στήνουν τους δικούς τους χορούς. Δεν χρειάζεται εξάλλου να υπάρχει
καμιά ιδιαίτερη αφορμή. Αρκεί η καλή παρέα, λίγο κρασί και μία παραδοσιακή
φρουτάλια. Το γλέντι συνήθως κρατάει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η παραμονή
στο νησί ήταν σύντομη. Την ώρα που το πλοίο σηκώνει άγκυρα για να επιστρέψουμε
στην Αθήνα οι εικόνες αυτές ξανάρχονται στο μυαλό μου. Τελικά, όταν χαράζει,
αλλά και όταν νυχτώνει στο Αιγαίο, είναι όμορφα σου λέω. Κι αυτό το
εισπράττεις είτε κατάγεσαι από την Άνδρο είτε γνωρίζεις για πρώτη φορά το νησί.