ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλή μας όρεξη

Ήξεραν εκείνοι που το έλεγαν. Όταν τρώνε δεν μιλάνε. Δεν μιλάμε για ένα
τραπέζι με καλεσμένους, για μία έξοδο μετά φαγητού και άλλες κοινωνικές
κοινοτοπίες. Για το καθημερινό μας βραδινό, μιλάμε – με κλειστό το στόμα.
Προχθές, πνίγηκα πάλι. Στραβοκατάπια, κάτι τέτοιο. Δυο ποτήρια απανωτά νερό
μετά για να συνέλθω. «Μη μιλάς για τη δουλειά στο τραπέζι – μου λέει εκείνος
-το έχω προσέξει κάθε φορά που το κάνεις πνίγεσαι» (κοίτα τι προσέχει
κανείς!). «Κατάπιε πρώτα». Μα, για ποιο πράγμα να μιλήσεις στο φαγητό επάνω;
Τι να αναλύσεις σε μπιφτέκι, σαλάτα και ένα καλό κρασί από την Κρήτη; Τις
απόψεις του Αντόρνο για τη μαζική κουλτούρα; Την αγωνία των μέσων για
επιβίωση; Την επόμενη πανσέληνο; Τις καθοδικές τάσεις του Χρηματιστηρίου
(ποιου είπαμε;). Τον καλοκαιρινό κατάλογο με τα μαγιό της «Βικτόρια Σίκρετ»;

Όταν τρώμε, όχι απλώς δεν μιλάμε – εννοείται πως δεν βλέπουμε τηλεόραση.
Πνίγηκα πάλι. Οι έγκλειστοι των παιχνιδιών ετοίμαζαν το δείπνο τους, ο Τομ
Κρουζ ετοίμαζε νέα οδοντοστοιχία και καινούργια ταινία και κάποιοι ρομαντικοί
ετοίμαζαν διάλεξη για τη ζωή στη θάλασσα, τους αστερίες και τους αχινούς.
Ενδιαφέρον το τελευταίο. «Τρως ή κάνεις ζάπινγκ;», με ρωτάει. «Είσαι με εμένα
ή μ’ αυτούς;», του απαντάω. «Καλό το κρασί, όμως», αλλάζουμε κουβέντα πάντα
προς το καλύτερο.

Μασάω αργά, σχεδόν σε σλόου μόσιον, σαν σε ένα δείπνο που δεν ανησυχεί για
«χάπι εντ», και αφοσιώνομαι στη γεύση. Κάτι του λείπει, ε; Έβαλες αλάτι; Όχι,
όχι, λεμόνι θέλει! Λεμόνι, είπα; Πώς έγιναν τόσο ξινοί οι άνθρωποι, μπορείς να
μου εξηγήσεις; Λοιπόν, άκου να σου πω μια ιστορία…αρχίζω πάλι. Με τόσο
λεμόνι όμως που βάλαμε δεν τρώγεται. Οπότε, μιλάμε άνετα…