[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την ώρα που ο Αραφάτ έδινε τη μεγάλη του μάχη, Σάββατο βράδυ, πολύς κόσμος
περίμενε στην ουρά, έξω από το μεγάλο αμφιθέατρο του Αμερικανικού Κολλεγίου
της Αθήνας, να αγοράσει ένα εισιτήριο για να παρακολουθήσει την προβολή της
ταινίας της πολυβραβευμένης Παλαιστίνιας σκηνοθέτιδος Μάι Μάσρι.

Νεαρές Παλαιστίνιες – στην είσοδο – ντυμένες με την εθνική τους ενδυμασία
έδιναν απαντήσεις σε ερωτήσεις, που έπεφταν βροχή: «Τι νεώτερα έχετε;», «θα
τον σκοτώσουν τον Αραφάτ;», «μήπως θέλουν να τον ξεφτιλίσουν και να τον
απομονώσουν;», «γιατί τελευταία υπήρχε η εντύπωση ότι είχε επέλθει συμφωνία;».

Οι όμορφες Παλαιστίνιες δεν σταμάταγαν να δίνουν απαντήσεις: «Τα πετρέλαια
είναι το μυστικό, πίσω από τη σφαγή του λαού μας», «μπορεί και να τον
σκοτώσουν τον Αραφάτ», «μας πάνε είκοσι χρόνια πίσω», «δεν υπάρχει Ευρώπη,
ό,τι θέλει κάνει η Αμερική», «ήταν λάθος που κάποιοι από εμάς άφησαν τα μεγάλα
λόγια των Αμερικανών να δημιουργήσουν την εντύπωση πως λύθηκε το
Παλαιστινιακό».

Μέσα στο μεγάλο θέατρο του Κολλεγίου είχε αρχίσει να δημιουργείται κλίμα: ενός
λεπτού σιγή για τους μάρτυρες, οι εθνικοί ύμνοι Ελλήνων και Παλαιστινίων,
συγκινητικές ομιλίες από τον πρέσβη και τον πρόεδρο της παλαιστινιακής
κοινότητας στην Αθήνα, δάκρυα, μα και ελπίδες…

Στα μπροστινά καθίσματα, η μικρή Νουρ πλησίασε τη Μάι και τη ρώτησε: «Θα παίξω
κι εγώ σε μία ταινία σου, όπως τα δύο κορίτσια που πρωταγωνιστούν από τα
στρατόπεδα προσφύγων, Σατίλα του Λιβάνου και Ντέισα της Βηθλεέμ;».

Τα εκφραστικά μάτια της Νουρ και της Μάι διασταυρώθηκαν για λίγο. Η γλυκιά
σκηνοθέτιδα της ταινίας «Τα όνειρα της εξορίας» αγκάλιασε τη Νουρ και της
είπε: «Η επόμενη ταινία ήταν προγραμματισμένο να γυριστεί στη χώρα μας, αμέσως
μετά την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της. Δεν μας άφησαν όμως τα
γεγονότα!».

Η Νουρ, με Παλαιστίνιο πατέρα και Ελληνίδα μάνα, γύρισε προς τη σκηνοθέτιδα
και της είπε: «Δεν είναι άδικο, Μάι, μόνον εγώ απ’ όλη την τάξη μου, στο
σχολείο, να μην έχω πατρίδα;».